صرف‌نظر از فصاحت، دقت و حفظ‌شدن، همین‌که انسان قرآن را می‌شنود، اثری یگانه و شگفت‌انگیز بر او می‌گذارد. خطّابی در کتاب «بیان إعجاز القرآن» می‌نویسد: «وجه دیگری از اعجاز قرآن وجود دارد که مردم اغلب از آن غافل‌اند و جز اندکی کسی آن را نمی‌شناسد؛ و آن، تأثیری است که قرآن در دل‌ها برجای می‌گذارد و بر جان‌ها نقش می‌بندد. جز قرآن، هیچ سخنی، چه شعر و چه نثر، شنیده نمی‌شود که به محض رسیدن به گوش، چنین لذّت و شیرینیِ بی‌درنگی ببخشد و گاه چنین هیبت و ترس بیفکند، آن‌گونه که قرآن می‌کند.»448

Sophistication, accuracy, and preservation aside, simply hearing the Qur’an continues to have a unique and extraordinary effect on people. As al-Khaṭṭ ābī writes in Bayān Iʿjāz al-Qurʾān, The inimitability of the Qur’an has yet another dimension, one which people tend to overlook, and is unrecognized except by a sparse few—namely what it generates in the hearts and impresses onto the souls. Aside from the Qur’an, you do not hear of any discourse, neither poetry nor prose, that upon reaching one’s ears provides such immediate pleasure and sweetness, and at other times such awe and intimidation, like the Qur’an does.448

او سپس شرح می‌دهد که قرآن در طول تاریخ توانایی منحصربه‌فردی در زنده کردن روح‌ها با امید و بیداری، و ریشه‌کن کردن عمیق‌ترین باورهای نادرست داشته است. آیا این موضوع، از نظر او، شگفت‌انگیز نیست که چندین عرب قاتل که هر یک به قصد ترور به پیامبر ﷺ نزدیک شدند، با شنیدن تلاوت قرآن از او خلع سلاح شدند و یک‌باره از دشمنان به یاران، و از کافران سرسخت به صادق‌ترین پیروان در میان مؤمنان تبدیل شدند؟