۳. دستاوردهای پیامبر ﷺ - پیامبر پایانی | Quran Course

۳. دستاوردهای پیامبر ﷺ - پیامبر پایانی | Quran Course

0% read · 2 min left

پیامبر پایانی Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۳. دستاوردهای پیامبر ﷺ

3. The Prophet’s Accomplishments

by Mohammad Elshinawy2 min readViewed 140 times

بر پایهٔ اصل «از میوه‌هایشان آنان را خواهید شناخت» که در فصل پیشین آمد، تأثیر مثبت محمد ﷺ بر جهان میوهٔ پربرکت دیگری بود که از رسالت او برداشت شد.

Building on the “you will know them by their fruits” principle from the previous chapter, Muhammad’s صلى الله عليه وسلم positive impact on the world was another blessed fruit harvested from his ministry.

علاوه بر اعمال شخصی و اخلاق بی‌عیب او، دلیل دیگری بر نبوتش در پاسخ به این پرسش یافت می‌شود: دقیقاً این مرد چه چیزی را به انجام رساند؟ آیا دستاوردهای او نشان‌دهنده استعداد و فضیلت فوق‌العاده است، یا صرفاً ستایش‌های اغراق‌آمیز پیروانش؟ ابن حزم (متوفی

In addition to his personal actions and impeccable character, a further proof of his prophethood is found in the answer to this question: what exactly did this man accomplish? Do his achievements represent extraordinary talent and virtue, or mere hyperbolic attributions by his followers? Ibn Ḥazm (d.

(۱۰۶۴)، دانشمند چندفنِ قرطبی، پس از آن‌که نشان می‌دهد محمد ﷺ جهان پیرامونش را به شیوه‌ای بی‌سابقه در تاریخ دگرگون ساخت، می‌نویسد: زندگی‌نامه‌ی محمد ﷺ، برای هر کس که در آن ژرف‌اندیشی کند، ایمان آوردن به او و گواهی دادن بر این‌که او یقیناً فرستاده‌ی خداوند ﷺ است را ضروری می‌سازد. اگر آن حضرت ﷺ هیچ معجزه‌ای جز زندگی‌نامه‌اش نمی‌داشت، همین برای اثبات رسالتش کافی بود.122

پیامبر محمد صلی الله علیه وسلم نه تنها از نظر نفوذ سیاسی در صحنه جهانی بی‌نظیر بود، بلکه به‌روشنی تأثیرگذارتر از هر بنیان‌گذار دیگر ادیان بزرگ بر دینداری و معنویت، و نیز بر رفاه اجتماعی به‌طور کلی بود ﷺ. او ﷺ در تاریخ بشر از این جهت یگانه بود که هم‌زمان در نقش‌های متعددی برجسته بود: رهبر معنوی، سربراه دولت، فرمانده نظامی، دیپلمات، خانواده‌دار و مربی. عیسی مسیح شخصیتی معنوی بزرگ بود، اما فرمانده یا سربراه دولت نبود. اسکندر «کبیر» و بسیاری دیگر از چهره‌های سیاسی مشهور به فضیلت اخلاقی یا انگیزه معنوی شناخته نشدند. برعکس، بسیاری از شاهان و فرمانروایان و امپراتوران بزرگ بی‌رحم و مغرور بودند یا مست قدرت و توهم بزرگی. اما در محمد ﷺ چیزی متفاوت بود؛ چیزی که هرکس آن را کشف کند را مبهوت می‌سازد. آن این بود که هیچ جنبهٔ واحدی میراث او را پایه‌گذاری نکرد، بلکه دستاوردهای برجستهٔ بی‌شماری در یک انسان گرد آمد ﷺ.

The Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم was not just extraordinary in terms of his political reach on the world stage, but he was also a demonstrably greater influence on religiosity and spirituality than any other founder of the major faiths, and on social well-being at large. He صلى الله عليه وسلم was unique in human history for having excelled in numerous roles simultaneously: a spiritual leader, a head of state, a general, a diplomat, a family man, and an educator. Jesus Christ  was a tremendous spiritual figure, but not a general or head of state. Alexander “the Great” and many other iconic political leaders were not heralded for their moral virtue or spiritual motivation. On the contrary, many great kings, rulers, and emperors were ruthless, arrogant, or otherwise intoxicated by power and delusions of grandeur. But there was something different about Muhammad صلى الله عليه وسلم—something that leaves those who discover it awestruck. It was the fact that no single aspect established his legacy, but instead a myriad of outstanding feats that converged in one person.

برخوردار بودن از مقام رهبری دینی امپراتوری‌های بسیار، و هدایت زندگی روزمرهٔ یک‌سوم نوع بشر، شاید بتواند عنوان فرستادهٔ خدا را برای کسی توجیه کند.123 در اینجا هیچ جهش ایمانی وجود ندارد. گفتن اینکه تنها شانس مسئول انجام این همه کارها توسط یک فرد است، تنها از سوی کسی ادعا می‌شود که از واقعیت بی‌خبر است یا تعصب او را منحرف کرده است. به معمای مردی بیندیشید که خود بی‌سواد بود، در عربستانی عقب‌مانده و درگیر کشمکش‌های قبیله‌ای متولد شد، و از هنرها، فلسفه‌ها، سیاست، جنگ و آموزش امپراتوری‌های همسایه جدا افتاده بود. بیندیشید که همین مرد، یک‌شبه، با دعوتی گام به پیش می‌گذارد که ژرفا، تأثیر و ماندگاری آن بی‌همتاست. سرعت گسترش دینش، فراگیری دعوتش تا امروز، و تأثیر مثبت این یک فرد، بی‌نظیر بوده و خواهد بود. درپر قطعاً تنها مورخ غیرمسلمان غربی نبود که این را دریافت. ساموئل پی. اسکات (درگذشته ۱۹۲۹)، پژوهشگر و حقوقدان آمریکایی، نوشت: «در هر صورت، اگر هدف دین القای اخلاق، کاهش شر، ارتقای خوشبختی انسان و گسترش خرد بشری باشد، و اگر انجام کارهای نیک در آن روز بزرگ، که بشر برای حساب نهایی فراخوانده می‌شود، سودمند باشد، آنگاه نه بی‌حرمتی است و نه نامعقول که بپذیریم محمد ﷺ واقعاً فرستادهٔ خدا بود.»124

To be the religious head of many empires, to guide the daily life of one-third of the human race, may perhaps justify the title of a messenger of God.123 There is no leap of faith here. To say that sheer luck is responsible for all these things being accomplished by any one individual can only be claimed by someone uninformed about reality or perverted by prejudice. Consider the enigma of a man who himself was illiterate, born in a backwards and feuding Arabia, isolated from the arts, philosophies, politics, warfare, and education of the surrounding empires. Consider that this very man steps forward—overnight—with a call whose profundity, impact, and permanence remain peerless. The speed at which his religion spread, the global command of his call until today, and the positive influence of this single individual were—and will remain—unparalleled in human history. Draper was certainly not the only non-Muslim historian in the West who recognized this. Samuel P. Scott (d. 1929), an American scholar and jurist, wrote, In any event, if the object of religion be the inculcation of morals, the diminution of evil, the promotion of human happiness, the expansion of the human intellect; if the performance of good works will avail in that great day when mankind shall be summoned to its final reckoning, it is neither irreverent nor unreasonable to admit that Mohammed was indeed an Apostle of God.124

الفونس دو لامارتین (درگذشته ۱۸۶۹)، مورخ فرانسوی، با مهارت چنین گفته است: «اگر بلندی هدف، اندکی وسایل، و نتایج شگفت‌انگیز را سه معیار نبوغ انسانی بدانیم، چه کسی جرئت می‌کند هیچ یک از بزرگان تاریخ جدید را با محمد ﷺ مقایسه کند؟ مشهورترین مردان، تنها سلاح‌ها، قوانین و امپراتوری‌ها را پدید آوردند. آنان، اگر چیزی بنا نهادند، جز قدرت‌های مادی که اغلب در برابر چشمانشان فرو ریختند، چیزی نبود. این مرد نه تنها لشکرها، قانونگذاری‌ها، امپراتوری‌ها، مردم و سلسله‌ها را به حرکت درآورد، بلکه میلیون‌ها انسان را در یک سوم جهان مسکون آن روزگار به حرکت واداشت؛ و افزون بر این، او محراب‌ها، خدایان، ادیان، اندیشه‌ها، باورها و جان‌ها را به حرکت درآورد. او بر پایه کتابی که هر حرف آن به قانون بدل شده است، ملیتی معنوی آفرید که مردمانی از هر زبان و هر نژاد را در خود به هم آمیخت. او به‌عنوان ویژگی پاک‌نشدنی این ملیت مسلمان، نفرت از خدایان دروغین و شور برای خدای یگانه و غیرمادی را به ما به یادگار گذاشت. این میهن‌دوستی انتقام‌جو در برابر هتک حرمت آسمان، فضیلت پیروان محمد ﷺ را شکل داد: گرویدن یک سوم زمین به آیین او، معجزه او بود. اندیشه یگانگی خدا که در میان فرسودگی خداشناسی‌های افسانه‌ای اعلام شد، خود چنان معجزه‌ای بود که با ادای آن از لبان او، همه معبدهای کهن بت‌ها ویران شد و یک سوم جهان به آتش کشیده شد...

As Alphonse de Lamartine (d. 1869), a French historian, skillfully put it, If greatness of purpose, smallness of means, and astounding results are the three criteria of human genius, who could dare to compare any great man in modern history with Muhammad? The most famous men created arms, laws and empires only. They founded, if anything at all, no more than material powers which often crumbled away before their eyes. This man moved not only armies, legislations, empires, peoples and dynasties, but millions of men in one-third of the then inhabited world; and more than that, he moved the altars, the gods, the religions, the ideas, the beliefs and souls. On the basis of a Book, every letter of which has become law, he created a spiritual nationality which has blended together peoples of every tongue and of every race. He has left to us as the indelible characteristic of this Muslim nationality, the hatred of false gods and the passion for the One and immaterial God. This avenging patriotism against the profanation of Heaven formed the virtue of the followers of Muhammad: the conquest of one third of the earth to his creed was his miracle. The idea of the unity of God proclaimed amidst the exhaustion of fabulous theogonies, was in itself such a miracle that upon its utterance from his lips it destroyed all the ancient temples of idols and set on fire one third of the world...

زندگی او، تأملات او، موضع قهرمانانه‌اش در برابر خرافات سرزمینش، و جسارتش در ایستادگی در برابر خشم بت‌پرستی؛ پایداری‌اش در تحمل آن‌ها به مدت سیزده سال در مکه، پذیرش نقش تمسخر عمومی و تقریباً قربانی شدن به دست همشهریانش: همه‌ی این‌ها و سرانجام، موعظه‌ی بی‌وقفه‌اش، جنگ‌هایش در برابر دشمنان بسیار، ایمانش به پیروزی و امنیت فرابشری‌اش در سختی‌ها، بردباری‌اش در پیروزی، و جاه‌طلبی‌اش که کاملاً وقف یک اندیشه بود و به هیچ وجه در پی امپراتوری نبود؛ نمازهای بی‌پایان او، گفتگوهای عرفانی‌اش با خدا، مرگ او و پیروزی‌اش پس از مرگ؛ همه‌ی این‌ها نه بر یک فریب، بلکه بر یک باور استوار گواهی می‌دهند که به او نیروی احیای یک آیین را بخشید. این آیین دوگانه بود: یگانگی خدا و تنزه خدا از ماده؛ نخستین بیان می‌کند که خدا چیست و دومین بیان می‌کند که خدا چه نیست؛ یکی خدایان دروغین را با شمشیر سرنگون کرد و دیگری اندیشه‌ای را با سخن آغاز نهاد. فیلسوف، سخنور، پیامبر، قانون‌گذار، جنگجو، فاتح اندیشه‌ها، احیاگر آیین‌های عقلانی، بنیان‌گذار آیینی بی‌تصویر؛ بنیان‌گذار بیست امپراتوری زمینی و یک امپراتوری معنوی؛ این است محمد ﷺ. با همه‌ی معیارهایی که بزرگی انسان با آن‌ها سنجیده می‌شود، شایسته است بپرسیم: آیا انسانی بزرگ‌تر از او وجود دارد؟125

His life, his meditations, his heroic stance against the superstitions of his country, and his boldness in defying the furies of idolatry; his firmness in enduring them for thirteen years at Mecca, his acceptance of the role of public scorn and almost of being a victim of his fellow-countrymen: all these and, finally his incessant preaching, his wars against odds, his faith in his success and his superhuman security in misfortune, the forbearance in victory, his ambition, which was entirely devoted to one idea and in no manner striving for an empire; his endless prayers, his mystic conversations with God, his death and his triumph after death; all these attest not to an imposture but to a firm conviction which gave him the power to restore a dogma. This dogma was twofold, the unity of God and the immateriality of God; the former telling what God is, the latter telling what God is not; the one overthrowing false gods with the sword, the other starting an idea with words. Philosopher, orator, apostle, legislator, warrior, conqueror of ideas, restorer of rational dogmas, of a cult without images, the founder of twenty terrestrial empires and of one spiritual empire; that is Muhammad. As regards all the standards by which human greatness may be measured, we may well ask: is there any man greater than he?125