Terdapat kekeliruan besar dalam persoalan ini. Dalam satu pengertian, ya, tentu sahaja orang Islam menerima prinsip kesaksamaan kerana ia berada di teras segala moraliti. Bagaimana demikian?

There is major confusion on this question. In one sense, yes, of course Muslims accept the principle of equality because that is at the essence of all morality. How so?

Secara tersirat, setiap sistem moral mengandungi prinsip bahawa dua perkara yang serupa wajar dilayan dengan cara yang sama. Jika Orang A mencuri di sebuah kedai runcit dan kita menilai perbuatan itu salah, maka jika Orang B melakukan perkara yang sama, kita juga wajar menilai perbuatan itu salah, dengan syarat semua keadaan lain adalah sama. Bahagian "dengan syarat semua keadaan lain adalah sama" itu penting kerana, dalam satu pengertian, Orang A dan Orang B tidak pernah sama, hanya kerana mereka ialah dua individu yang berbeza dengan keadaan, latar belakang dan sebagainya yang berbeza. Namun, dari sudut pandangan moral, yang penting ialah Orang A dan Orang B adalah sama dari segi yang relevan, dan tiada perbezaan yang mempunyai kaitan moral. Contohnya, jika Orang A bermata hijau dan Orang B bermata biru, perbezaan itu tidak mempunyai kaitan moral dengan hakikat bahawa kedua-duanya telah melakukan kecurian, maka kita akan melayan mereka sama rata di sisi undang-undang. Tetapi jika Orang A ialah seorang jutawan dan Orang B ialah seorang gelandangan yang kelaparan, maka itu ialah perbezaan yang mempunyai kaitan moral, dan kita wajar melayan serta memahami tindakan Orang B dengan cara yang berbeza.

Implicit in any and all moral systems is that two like things ought to be treated equally. If Person A shoplifts at a grocery story and we judge that as wrong, then if Person B does the same thing, we should also judge that act as wrong, all else being equal. The “all else being equal” part is important because, in one sense, Person A and Person B are never equal for the simple reason that Person A and Person B are two different people with different circumstances, different backgrounds, etc. What is important from the standpoint of morality, however, is that Person A and Person B are equal in a relevant way and there are no differences that are morally relevant. For example, if Person A has green eyes and Person B has blue eyes, that is not morally relevant to the fact that both men have committed theft, so we will treat them as equal before the law. But if Person A is a millionaire and Person B is a starving homeless person, then that is a morally relevant difference and we should treat and understand Person B’s actions differently.

Apa yang kita pelajari daripada ini ialah bahawa konsep kesaksamaan kita sangat bergantung kepada "faktor-faktor yang relevan dari sudut moral" ini. Ini penting kerana orang zaman sekarang melihat undang-undang Islam dan berkata, "Lihatlah bagaimana Islam melayan wanita dan lelaki secara berbeza! Jelas sekali, orang Islam menolak kesaksamaan!" Sebahagian orang Islam, malangnya, juga membuat penilaian yang keliru ini.

What we learn from this is that our notion of equality is highly dependent on these “morally relevant factors.” This is important because people nowadays look at Islamic law and say, “Look at how Islam treats women and men differently! Clearly, Muslims reject equality!” Some Muslims unfortunately also make this mistaken assessment.

Namun pada hakikatnya, syariat Islam mengakui bahawa dalam keadaan tertentu terdapat perbezaan yang relevan dari segi moral antara lelaki dan perempuan. Oleh kerana lelaki dan perempuan sebenarnya sangat berbeza dalam beberapa aspek, adalah wajar bahawa terdapat situasi di mana perbezaan tersebut, dari segi moral, perlu diambil kira. Dari perspektif ini, maka bukanlah syariat Islam yang tidak adil dan menindas, sebaliknya mana-mana sistem moral dan undang-undang yang mengabaikan perbezaan ini.

In reality, however, Islamic law recognizes that there are, in some circumstances, morally relevant differences between men and women. Given that men and women are in actuality very different in certain respects, it would make sense that there are scenarios where those differences would, morally speaking, come into play. From this perspective then, it is not Islamic law that is unjust and oppressive but rather any system of morality and law that ignores these differences.

Selanjutnya, bersorak-sorai dan berkumpul di belakang gagasan kesamaan, sebagaimana dilakukan liberalisme, seolah-olah mereka yang menemukan konsep itu, adalah sesuatu yang sangat bodoh dan hampa. Mereka mengambil kredit atas nilai yang secara harfiah dimiliki oleh setiap orang. Sekali lagi, kesamaan itu tersirat dalam normativitas itu sendiri. Yang membezakan sistem moral ialah cara mereka memahami dan mendefinisikan faktor-faktor yang relevan secara moral, dan itu ialah perbincangan yang berlaku pada peringkat meta-etika dan metafizik. Sebagai contoh, daripada dengan sia-sia memperdebatkan persoalan yang tidak bermakna seperti sama ada sekularisme liberal lebih menghormati prinsip kesamaan berbanding syariat Islam, mengapa tidak berdebat tentang rupa kehidupan manusia yang ideal? Mengapa tidak berdebat tentang apa yang dimaksudkan dengan kesejahteraan insan dan apa yang membentuk masyarakat yang ideal? Inilah persoalan sebenar yang, antara lain, akan menjelaskan faktor-faktor yang relevan secara moral ini. Tetapi sekularisme liberal, sambil berselindung di sebalik slogan kosong tentang "kebebasan" dan "kesamaan", mengatakan bahawa persoalan-persoalan ini tidak relevan, bahawa orang boleh menentukan sendiri, dan bahawa tiada jawapan yang betul atau salah. Ini, tentu sekali, omong kosong.

Furthermore, cheering for and rallying behind the notion of equality, as liberalism does, as if they discovered the concept, is so silly and vapid. They are taking credit for a value that literally everyone has. Again, equality is implicit to normativity itself. Where moral systems differ is how they understand and define those morally relevant factors, and that is a discussion that happens on the meta-ethical and metaphysical levels. For example, instead of pointlessly debating meaningless questions such as whether liberal secularism respects the principle of equality more than Islamic law does, why not debate what an ideal human life looks like? Why not debate what human flourishing entails and what an ideal society consists of? These are the real questions that will, among other things, illuminate these morally relevant factors. But liberal secularism, while hiding behind empty slogans of “freedom” and “equality,” says these questions are irrelevant, that people can decide for themselves, and that there is no right or wrong answer. This, of course, is nonsense.