Om het potentiële gevaar en de corruptie die inherent zijn aan Tafsir (Koranexegese) door middel van ongefundeerde meningen te verduidelijken, zijn de volgende voorbeelden van afwijkende Tafsirs verzameld uit verschillende bewegingen, sektes en filosofische scholen, van het verre verleden tot het heden. Vanaf de tiende eeuw n.Chr. (4e eeuw AH) hebben sommige Soofies "Firaun" geïnterpreteerd als het hart in de opdracht van Allah aan de Profeet Moosaa:

In order to clarify the potential danger and corruption inherent in tafseer by unsubstantiated opinion, the following examples of deviant tafseers have been collected from various movements, sects, and philosophical schools from the distant past to the present. From the tenth century CE (4th century AH), some Soofees have interpreted “Pharaoh” to mean the heart in Allaah’s command to Prophet Moosaa:

want het hart degene is die elke man onderdrukt en hem doet overtreden. Anderen interpreteerden het bevel van Allaah aan de Profeet Moosaa:

as it is the heart which oppresses every man, causing him to transgress. Others interpreted Allaah’s command to Prophet Moosaa:

als een bevel om de materiële wereld opzij te zetten en alleen op Allaah te vertrouwen.

as a command to throw aside the material world and only depend on Allaah.

Deze spiritualistische tafseers zijn indicatief voor de overmatige nadruk van de Soofee-beweging op het spirituele boven het materiële.

These spiritualistic tafseers are indicative of the Soofee movement’s overemphasis of the spiritual over the material.

In de Mu‘tazilische (rationalistische) tafsirs uit het ‘Abbaasid-tijdperk werd openbaring geïnterpreteerd volgens de menselijke logica. Daarom werd het woord “hart” in het volgende vers een nieuwe betekenis gegeven:

In the Mu‘tazilee (Rationalist) tafseers of the ‘Abbaasid era, revelation was interpreted according to human logic. Hence, the word “heart” in the following verse was given a new meaning:

Er werd beweerd dat Ibraaheem een vriend had die hij zijn “hart” noemde, en dat de ware betekenis van het vers dus was: “Ja, maar ik vraag U zodat mijn vriend gerustgesteld kan zijn.” 93 Deze interpretatie werd als noodzakelijk beschouwd om de twijfel weg te verklaren die Ibraaheem in zijn hart voelde, aangezien dit volgens de Rationalisten onverenigbaar leek met het profentschap.

It was claimed that Ibraaheem had a friend whom he referred to as his “heart” and, thus, the true meaning of the verse was, “Yes, but I am asking You in order that my friend may be at ease.” 93 This interpretation was considered necessary to explain away the doubt which Ibraaheem felt in his heart, as it seemed inconsistent with prophethood, according to the Rationalists.

De Shee‘ah-tafsirs uit het late ‘Abbaasid-tijdperk, onder invloed van hun buitensporige obsessie met de afstammelingen van de Profeet ﷺ, interpreteerden het vers:

The Shee‘ah tafseers of the late ‘Abbaasid era, under the influence of their inordinate obsession with the Prophet’s descendants, interpreted the verse:

als verwijzing naar ‘Alee, de schoonzoon van de Profeet ﷺ, en Faatimah, de dochter van de Profeet ﷺ; en in een daaropvolgende vers:

as a reference to ‘Alee, the Prophet’s son-in-law, and Faatimah, the Prophet’s daughter; and in a following verse:

ze vonden een verwijzing naar de kleinzoons van de Profeet ﷺ, al-Hasan en al-Husayn.96

they found a reference to the Prophet’s grandsons, al-Hasan and al-Husayn.96

De Qaadiyanee-stroming, die aan het eind van de negentiende eeuw in India ontstond, beweerde dat in het vers,

The Qaadiyanee sect, which appeared in India during the latter part of the nineteenth century, claimed that in the verse,

khaatam betekent niet zegel, zoals de meesten vertalen, maar ring. Zo beweerden zij dat, net zoals de ring de vinger versiert, de Profeet Muhammad ﷺ de versiering van het profentschap was. Daarom is de betekenis van het vers dat de Profeet Muhammad ﷺ de meest superieure van de profeten was, maar niet de laatste.98 Zij beweren ook dat zelfs als het woord khaatam zou worden opgevat als “zegel”, het zou zijn als de zegel die op een envelop wordt geplaatst om de inhoud te verzegelen, maar niet om deze te beperken. Deze interpretaties werden gemaakt om de claim van hun stichter, Ghulam Ahmad, op het profentschap te valideren. Zij hebben ook het volgende vers met betrekking tot de Profeet ‘Eesaa verdraaid:

khaatam does not mean seal, as most translate it, but ring. Thus, they claimed that just as the ring beautifies the finger, the Prophet Muhammad (r) was the beautification of prophethood. Therefore, the meaning of the verse is that Prophet Muhammad (r) was the most superior of the prophets but not the last.98 They also assert that even if the word khaatam were taken to mean “seal,” it would be like the seal placed on an envelope sealing its contents, but not limiting them. These interpretations were made to validate the claim of their founder, Ghulam Ahmad, to prophethood. They also distorted the following verse in reference to Prophet ‘Eesaa:

Zij beweerden dat “hem verhief” een figuurlijke verheffing betekende, zoals gebruikt in het vers:

They claimed that “raised him up” meant a figurative raising, as used in the verse:

Deze interpretatie was noodzakelijk om hun leer te bewijzen dat ‘Eesaa een natuurlijke dood op aarde stierf na te zijn getrouwd, kinderen te hebben gekregen en begraven te zijn in Kashmir, en dat Ghulam Ahmad de beloofde messias was wiens terugkeer was voorspeld.101

This interpretation was necessary in order for them to prove their doctrine that ‘Eesaa died a natural death on earth after marrying and having children and being buried in Kashmir, and that Ghulam Ahmad was the promised messiah whose return was prophesied.101

Nog recenter in Amerika interpreteerde Elijah Muhammad, de stichter van de Elijah-secte en degene die aanspraak maakte op het profentschap (overleden in 1975), het vers,

Even more recently in America, Elijah Muhammad, founder of the Elijah sect and claimant to Prophethood (d. 1975), interpreted the verse,

als bewijs dat de bewoners van het vuur allemaal witte mensen zullen zijn. Deze interpretatie werd gebruikt om de Elijah-doctrine te ondersteunen dat Allah, God, een zwarte man was, dat alle zwarte mensen goden waren en dat alle witte mensen duivels waren.103 Hoewel het woord zurq letterlijk blauw betekent, werd het gebruikt om te verwijzen naar de vertroebeling van het hoornvlies als gevolg van bepaalde oogziekten, wat het oog een blauwgrijze tint geeft. Daarom zou een nauwkeurigere vertaling “met troebele ogen” zijn geweest.

as proof that the inhabitants of the fire will all be white people. This interpretation was used to support the Elijah doctrine that Allaah, God, was a black man, that all black people were gods and that all white people were devils.103 Although the word zurq literally means blue, it was used to refer to the clouding of the cornea due to certain eye diseases which gives the eye a bluish-grey tinge. Hence, a more accurate translation would have been “bleary-eyed.”

Volgens Elijah, aangezien de witte man op de zwarte man lijkt, werd hij in de Qur’aan aangeduid als “mankind”, dat wil zeggen, een soort mens!104 Daarom, in het vers:

According to Elijah, since the white man resembles the black man, he was referred to as “mankind” in the Qur’aan, that is, a kind of man!104 Therefore, in the verse:

“Wij” werd door Elijah geïnterpreteerd als verwijzend naar de zwarte mannen/goden die naar verluidt het witte ras (de mensheid) hadden geschapen.107

“We” was interpreted by Elijah to refer to the black men/gods who supposedly created the white race (mankind).107

Deze enkele voorbeelden van Koranexegese (Tafsir) die uitsluitend gebaseerd zijn op sektarische meningen, tonen duidelijk de incoherentie en misleiding aan die voortvloeien uit het negeren van de juiste methode van Koranexegese (Tafsir). De Koran wordt een stem voor de afwijkende en ketterse claims van elke sekte. De Koran wordt meedogenloos gemanipuleerd, aangezien er geen logische grenzen of coherente regels zijn waaraan de stichters van deze sekten zich houden; daarom kan dezelfde vers voor hen een veelheid aan betekenissen hebben. Elke interpretatie die hun ideeën bevordert, wordt als correct beschouwd. Voor hen is de Koran niet langer een boek van leiding, maar een boek dat de verborgen geheimen van hun sekte bevat, die alleen hun leiders en degenen die speciaal zijn ingewijd kunnen ontsluieren.

These few examples of tafseers based solely on sectarian opinions clearly show the incoherence and deception that result from the disregard for the correct method of tafseer. The Qur’aan becomes a voice for each sect’s deviant and heretical claims. The Qur’aan is manipulated mercilessly, as there are no logical boundaries nor coherent rules by which the founders of these sects abide; hence, the same verse may have a multiplicity of meanings for them. Whatever interpretation promotes their ideas become correct. For them, the Qur’aan is no longer a book of guidance, but a book containing the hidden secrets of their sect, which only their leaders and the specially initiated can unlock.