4.7 Tegenstrijdigheden in de Qur’aan
4.7 Contradictions In The Qur’aan
De Qur’aan daagt haar lezers uit om enige fouten erin te vinden als zij niet geloven dat het werkelijk van God is.
The Qur’aan challenges its readers to find any errors in it if they do not believe it is really from God.
“Zouden zij de Qur’aan niet zorgvuldig overwegen? Als het van een ander dan Allaah was gekomen, zouden zij vele tegenstrijdigheden in het hebben gevonden.” 63
“Will they not consider the Qur’aan carefully? Had it been from other than Allaah, they would have found many contradictions in it.” 63
De weinige duidelijke “tegenstrijdigheden” die door critici vaak worden genoemd, kunnen gemakkelijk worden verklaard.
The few apparent “contradictions” commonly mentioned by critics are easily explained.
Geval één:
Case One:
Eén criticus schrijft: “Samenroepen of uit elkaar scheuren? In het proces van de schepping waren hemel en aarde eerst gescheiden en werden zij geroepen om samen te komen [41:11], terwijl 21:30 stelt dat zij oorspronkelijk één geheel waren en toen uit elkaar werden gescheurd.” Laten we eerst kijken naar de tekst van elke vers. Vers 30 van Soera al-Ambiyaa’ stelt:
One critic writes: “Calling together or ripping apart? In the process of creation, heaven and earth were first apart and are called to come together [41:11], while 21:30 states they were originally one piece and then ripped apart.” First let us look at the text of each verse. Verse 30 of Soorah al-Ambiyaa’ states:
“Weten zij die ongelovig zijn niet dat de hemelen en de aarde samen waren, en dat Ik hen daarna heb gescheiden?”
“Have not those who disbelieved known that the heavens and the earth were joined together, then I split them apart?
Aan de andere kant zeggen de verzen 11 en 12 van soera Fussilat:
On the other hand, verses 11 and 12 of Soorah Fussilat say:
“En Hij wendde Zich tot de hemel, toen deze rook was, en zei tot haar en de aarde: ‘Komt jullie beiden, vrijwillig of onvrijwillig!’—waarop beiden antwoordden: ‘Wij komen in gehoorzaamheid.’ En Hij bepaalde dat zij zeven hemelen zouden worden in twee perioden van tijd, en gaf aan elk hemel zijn functie.”
“And64 He turned to the heaven, when it was smoke and said to it and the earth: ‘Come, both of you willingly or unwillingly!’—to which both responded, ‘We come in obedience.’ And He decreed that they become seven heavens in two periods of time, and imparted unto each heaven its function.”
Het is verrassend dat een criticus, opgeleid aan een Amerikaanse universiteit, een tegenstrijdigheid zou vinden tussen deze twee verzen, gezien het feit dat de dominante kosmogonische theorie die aan dergelijke universiteiten wordt onderwezen de Big Bang-theorie is. Volgens astronomen en natuurkundigen ontstond alle materie in het universum uit een toestand van extreem hoge dichtheid en temperatuur, die vervolgens uiteenviel in een explosie die leidde tot een snelle afname van de temperatuur en dichtheid. Dit maakte de vorming van bepaalde atoomkernen mogelijk. Zij zeggen dat na een miljoen jaar het universum voldoende was afgekoeld zodat waterstof- en heliumatomen konden vormen. Na enkele honderd miljoen jaar leidden fluctuaties in de dichtheid in de expanderende gaswolk tot een uiteindelijke scheiding in sterrenstelsels. Gaswolken in de sterrenstelsels trokken vervolgens samen om individuele sterren te vormen.65 Dit model voorziet in twee stadia in het scheppingsproces. De eerste is een onvoorstelbaar dichte vaste massa. De tweede is een expanderende wolk van deeltjes met een hoge energie, die uiteindelijk voldoende afkoelde om een gaswolk genoemd te worden, waaruit de sterrenstelsels ontstonden.
It is surprising that a critic educated in an American university would find a contradiction between these two verses, considering that the dominant theory of cosmogony taught in such universities is the Big Bang theory. According to astronomers and physicists, all the matter in the universe emerged from a state of extremely high density and temperature, which then split apart in an explosion that led to a rapid decrease in temperature and density. This allowed for the formation of certain atomic nuclei. They say that after a million years the universe was sufficiently cool for hydrogen and helium atoms to form. After a few hundred million years, fluctuations in density in the expanding gas cloud led to an eventual separation into galaxies. Clouds of gas in the galaxies then pulled together to form individual stars.65 This model envisions two stages in the process of creation. The first is an unimaginably dense solid mass. The second is an expanding cloud of high energy particles which eventually cooled enough to be called a gas cloud, from which the galaxies formed.
De twee Qur’aanische passages die door deze criticus worden aangehaald, beschrijven twee stadia in de geschiedenis van het universum. Geen van beide passages geeft expliciet aan welke toestand eerst kwam, maar het is niet vergezocht om aan te nemen dat er een oorspronkelijke samengeperste massa was die uit elkaar werd gespleten, wat leidde tot een gasvormige (“rook”) fase, waaruit de hemelen vervolgens werden gedifferentieerd.
The two Qur’aanic passages cited by this critic describe two stages in the history of the universe. Neither passage explicitly indicates which state came first, but it is not far-fetched to suppose that there was an original compacted mass that was split asunder, which led to a gaseous (“smoke”) stage, from which the heavens then became differentiated.
Geval twee:
Case Two:
Dezelfde criticus schrijft: “Waaruit is de mens geschapen? Een bloedklont [96:1-2], water [21:30, 24:45, 25:54], ‘klinkend’ (d.w.z. gebakken) klei [15:26], stof [3:59, 30:20, 35:11], niets [19:67] en dit wordt vervolgens ontkend in 52:35, aarde [11:61], een druppel dikvloeistof [16:4, 75:37].” Laten we kijken naar de geciteerde verzen:
The same critic writes: “What was man created from? A blood clot [96:1-2], water [21:30, 24:45, 25:54], ‘sounding’ (i.e. burned) clay [15:26], dust [3:59, 30:20, 35:11], nothing [19:67] and this is then denied in 52:35, earth [11:61], a drop of thickened fluid [16:4, 75:37].” Let us look at the verses cited:
“Herinnert de mens zich niet dat Ik hem eerder heb geschapen, toen hij niets was?” 66
“Doesn’t the human being remember that I created him before, when he was nothing.” 66
“Zijn zij uit niets geschapen, of waren zij zelf de scheppers?” 67
“Were they created from nothing or were they themselves the creators?” 67
“En Ik heb van water elk levend wezen geschapen.” 68
“And I created every living thing from water.” 68
“En Allah heeft elk kruipend wezen uit water geschapen.” 69
“And Allaah created every crawling creature from water.” 69
“En Hij is Degene die de mens uit water heeft geschapen.” 70
“And He it is who created the human being from water.” 70
“En voorwaar, Ik heb de mens geschapen uit een klinkende klei, uit een donkere, gladde modder die veranderd is.” 71
“And, indeed, I have created the human being out of sounding clay, out of dark, smooth mud transmuted.” 71
“En voorwaar, Ik heb de mens geschapen uit een klinkende klei, uit een donkere, gladde modder die veranderd is.” 71
“And, indeed, I have created the human being out of sounding clay, out of dark, smooth mud transmuted.” 71
“En onder Zijn tekenen is dat Hij jullie uit stof heeft geschapen.” 73
“And among His signs is that He created you from dust.” 73
“Lees in de naam van jouw Heer die heeft geschapen—hij heeft de mens geschapen uit een klonter bloed.” 74
“Read in the name of your Lord who has created—created the human being from a clinging thing.” 74
“Was hij niet een uitgestoten vloeistof?” 75
“Was he not a drop of fluid that gushed forth?” 75
“Hij heeft de mens geschapen uit een druppel vocht, daarna, zie, hij wordt een openlijke tegenstander.” 76
“He created the human being from a drop of fluid, then, behold, he becomes an open opponent.” 76
De perceptie van een tegenstrijdigheid hier is het gevolg van verwarring tussen metafysica, chemie en biologie, en tussen verschillende stadia van het proces van biologische schepping. De eerste twee bovengenoemde verzen gaan over de schepping in metafysische termen. In het eerste vers herinnert Allaah de mensheden eraan dat Hij hen en de gehele schepping uiteindelijk uit niets heeft geschapen, wat een van Zijn meest verheven eigenschappen is. In het tweede vers stelt Hij een retorische vraag om de onhoudbare implicatie van atheïsme te benadrukken: “Als u het bestaan van God ontkent, gelooft u dan dat het niets u in het bestaan heeft gebracht?” Daarom is er geen tegenstrijdigheid tussen deze twee verzen.
The perception of contradiction here is a result of confusion between metaphysics, chemistry and biology, and between different stages of the process of biological creation. The first two verses above are dealing with creation in metaphysical terms. In the first verse, Allaah reminds human beings that He created them and all of creation ultimately from nothing, which is one of His most sublime attributes. In the second verse, He poses a rhetorical question to highlight the untenable implication of atheism, “If you deny the existence of God, then do you believe that nothingness brought you into existence?” Therefore, there is no contradiction between these two verses.
De volgende drie verzen stellen dat alle levende wezens, inclusief de kruipende wezens en mensen, uit water zijn geschapen. Dit is een biologisch feit dat niemand ontkent. Alle levende wezens hebben een fysiologie die op water is gebaseerd.
The next three verses state that all living creatures, including those that crawl and human beings, are created from water. This is a biological fact that no one denies. All living creatures have water-based physiologies.
De volgende reeks verzen stelt dat de mens is geschapen uit stof en klei en uit de aarde is voortgebracht. Er zijn twee aanvaardbare tafseers voor deze verzen. De ene is dat ze verwijzen naar Aadam, de voorvader van de mensheid. De andere is dat ze verwijzen naar de chemische samenstelling van ieder menselijk wezen. De elementen koolstof, waterstof, stikstof, enzovoort, zijn aanwezig in de aarde. Door fotosynthese worden deze elementen omgezet in plantaardige materie, die mensen direct consumeren of door het eten van het vlees van dieren die planten hebben geconsumeerd. De bron van alle levende wezens is dus uiteindelijk de aarde, of, met een andere uitdrukking, het stof van de aarde, wat wanneer het met water wordt vermengd, 'klei' wordt genoemd.
The next set of verses state that the human being was created from dust and clay and was brought forth from the earth. There are two acceptable tafseers for these verses. One is that they refer to Aadam, the ancestor of mankind. The other is that they refer to the chemical composition of every human being. The elements of carbon, hydrogen, nitrogen, etc. are present in the earth. Through photosynthesis these elements are transformed into vegetable matter, which human beings consume directly or by eating the flesh of animals that have consumed plants. The source of all living creatures is thus, ultimately, the earth, or, by another expression, the dust of the earth, which when combined with water is called ‘clay.’
De rest van de verzen verwijst naar de biologische aspecten van de menselijke schepping. Het woord nutfah wordt algemeen gebruikt om te verwijzen naar het mannelijke zaadvocht, maar het is taalkundig ook mogelijk om het te gebruiken om te verwijzen naar de vrouwelijke voortplantingsvloeistoffen. De bevruchte zygote wordt in de Qur'aan aangeduid als nutfah amshaaj, dat wil zeggen, ‘een vermengd vocht’.77 In een overlevering (Hadith) wordt het woord nutfah expliciet gebruikt om te verwijzen naar het vocht van de vrouw. Er werd overgeleverd dat de Profeet ﷺ werd gevraagd waaruit de mens was geschapen, en dat hij antwoordde,
The rest of the verses refer to the biological aspects of human creation. The word nutfah is commonly used to refer to male seminal fluid, but it is also linguistically possible to use it to refer to the female reproductive fluids. The fertilized zygote is referred to in the Qur’aan as nutfah amshaaj, that is, ‘a mingled fluid’.77 In a hadeeth, the word nutfah is explicitly used to refer to the fluid of the woman. It was reported that the Prophet (r) was asked from what the human being was created, and that he replied,
“Hij wordt geschapen uit zowel de nutfah van de man als de nutfah van de vrouw.” 78
“He is created from both the nutfah of the man and the nutfah of the woman.” 78
Na de bevruchting nestelt het embryo zich in de baarmoederwand. Het is in deze fase dat het in het Arabisch een ‘alaq wordt genoemd.79 Daarom is er geen tegenstrijdigheid tussen al deze verzen, al-hamdulillaah.
After fertilization, the embryo implants itself in the uterine wall. It is at this stage that it is called an ‘alaq in Arabic.79 Therefore, there is no contradiction between any of these verses, al-hamdulillaah.
63 Soera an-Nisaa’ (4):82.
63 Soorah an-Nisaa’ (4):82.
64 Het Arabische woord is thumma. Het is een voegwoord dat over het algemeen een volgorde van gebeurtenissen aangeeft, maar op andere momenten wordt het gebruikt voor een meer abstracte ordening. Muhammad Asad begreep dat het hier niet ordinaal was, dus vertaalde hij het als ‘en’. Zie Diyaa’ as-Saalik ilaa Awdah al-Masaalik voor een uitleg van de betekenissen en het gebruik van thumma. Zie de Qur’aan, 2:198-9 en 6:154 voor andere voorbeelden van het niet-ordinale gebruik ervan.
64 The Arabic word is thumma. It is a conjunction which generally indicates an order of events but at other times is used for a more abstract ordering. Muhammad Asad understood it not to be ordinal here, so he translated it as ‘and.’ See Diyaa’ as-Saalik ilaa Awdah al-Masaalik for an explanation of the meanings and usage of thumma. See the Qur’aan, 2:198-9 and 6:154 for other examples of its nonordinal usage.
65 Zie The New Encyclopaedia Britannica, vol. 16, pp. 776-7. Uiteraard is dit scenario zeer speculatief, maar er zijn enkele waarneembare kenmerken van de fysieke realiteit die de algemene contouren van de theorie ondersteunen.
65 See The New Encylopaedia Britannica, vol. 16, pp. 776-7. Of course, this scenario is highly speculative, but there are some observable features of physical reality that support the broad outlines of the theaory
66 Soera Maryam (19):67.
66 Soorah Maryam (19):67.
67 Soera at-Toor (52):35.
67 Soorah at-Toor (52):35.
68 Soera al-Ambiyaa’ (21):30.
68 Soorah al-Ambiyaa’ (21):30.
69 Soera an-Noor (24):45.
69 Soorah an-Noor (24):45.
70 Soera al-Furqaan (25):54.
70 Soorah al-Furqaan (25):54.
71 Soera al-Hijr (15):26. De term ‘salsaal’ die in dit vers wordt gebruikt, betekent ‘klei vermengd met zand, die, wanneer het gedroogd is, een geluid maakt’ (d.w.z. wanneer er tegenaan wordt geslagen.). Arabic-English Lexicon, vol. 2, p.
71 Soorah al-Hijr (15):26. The term ‘salsaal’ used in this verse means ‘clay mixed with sand, which, when dried makes a sound’ (i.e., when it is struck.). Arabic-English Lexicon, vol. 2 , p.
1711.
1711.
72 Soera Hood (11):61.
72 Soorah Hood (11):61.
73 Soera Room (30):20.
73 Soorah Room (30):20.
74 Soera al-‘Alaq (96:1-2). Het woord ‘alaq wordt in deze context nauwkeuriger vertaald als ‘iets dat zich vastklampt’ in plaats van ‘een bloedklontje’.
74 Soorah al-‘Alaq (96:1-2). The word ‘‘alaq’ is more accurately translated as ‘a clinging thing’ rather than ‘a blood clot’ in this context.
75 Soera al-Qiyaamah (75):37.
75 Soorah al-Qiyaamah (75):37.
76 Soera an-Nahl (16):4.
76 Soorah an-Nahl (16):4.
77 Soera al-Insaan (76):2. Er zit een wonderlijke subtiliteit in deze uitdrukking die vroege commentatoren verbaasde; het woord nutfah is een enkelvoudig zelfstandig naamwoord, terwijl amshaaj, het bijvoeglijk naamwoord dat het ervan maakt, meervoud is. Normaal gesproken moet het bijvoeglijk naamwoord in aantal, geslacht en naamval overeenstemmen met het zelfstandig naamwoord dat het beschrijft.
77 Soorah al-Insaan (76):2. There is a wonderful subtlety in this expression that puzzled early commentators; the word nutfah is a singular noun, while amshaaj, the adjective that modifies it, is a plural. Normally, the adjective must agree with the noun it modifies in number, gender and case.
De nutfah is een enkelvoudige entiteit na de bevruchting, maar de chromosomen ervan zijn half van de vader en half van de moeder. “Daarom is amshaaj vanuit wetenschappelijk oogpunt geheel nauwkeurig als een meervoudig bijvoeglijk naamwoord dat het enkelvoudige nutfah beschrijft, wat in werkelijkheid een veelzijdige enkelvoudige entiteit is.” The Qur’an and Modern Science: Correlation Studies, pp. 27-9.
The nutfah is a single entity after fertilization, but it’s chromosomes are half from the father and half from the mother. “Therefore, from the scientific point of view, amshaaj is entirely accurate as a plural adjective modifying the singular nutfah, which is really a multifaceted single entity.” The Qur’an and Modern Science: Correlation Studies, pp. 27-9.
78 Musnad Ahmad, no. 4206. De isnaad bevat een zwakte vanwege de aanwezigheid van al-Husayn ibn al-Hasan al-Fazaaree, die waarheidsgetrouw was maar foutgevoelig. (Zie Taqreeb at-Tahtheeb, p. 166, no. 1317.) Dit deel van de overlevering (Hadith) wordt ondersteund door de overlevering (Hadith) van ‘Abdullaah ibn Salaam, overgeleverd door al-Bukhaaree, waarin wordt vermeld dat als het vocht van de vrouw (maa’ al-mar’ah) het vocht van de man overtreft, het kind op de moeder zal lijken. (Sahih Al-Bukhari, vol. 5, pp. 189-90, no. 275.)
78 Musnad Ahmad, no. 4206. The isnaad has weakness in it due to the presence of al-Husayn ibn al-Hasan al-Fazaaree, who was truthful but prone to mistakes. (See Taqreeb at-Tahtheeb, p. 166, no. 1317.) This part of the hadeeth is supported by the hadeeth of ‘Abdullaah ibn Salaam reported by al-Bukhaaree which mentions that if the fluid of the woman (maa’ al-mar’ah) supersedes the fluid of the man, then the child will resemble the mother. (Sahih Al-Bukhari, vol. 5, pp. 189-90, no. 275.)