De eed (qasam) in het Arabisch wordt, net als in het Engels, gebruikt om in de geest van de lezer of luisteraar het belang of de waarachtigheid van de gedachte die volgt in de zin te benadrukken. In het Engels is de meest voorkomende vorm “by God,” waarbij “by” de zin “even zeker als ik geloof in” vertegenwoordigt. Arabisch taalkundigen hebben de vorm van de eed echter traditioneel onderverdeeld in drie basisdelen:

The oath (qasam) in Arabic, as in English, is used to emphasize in the mind of the reader or listener the importance or truthfulness of the idea which follows it in the sentence. In English, the most common format is “by God,” wherein “by” represents the phrase “as surely as I believe in.” However, Arabic linguists have traditionally divided the format of the oath into three basic parts:

1. het werkwoord: “Ik zweer bij;”

1. the verb: “I swear by;”

2. de persoon, het ding of de gebeurtenis waarmee de eed wordt afgelegd;

2. the person, thing, or event by which the oathis taken;

3. de persoon, het ding of de gebeurtenis waarop de eed wordt afgelegd.31

3. the person, thing, or event on which the oath is taken.31

De frase “Ik zweer bij” (aqsimu bi) wordt vaak gereduceerd tot het partikel “bij” (“bi”), en “ta” en “wa” worden vaak gebruikt in plaats van “bi.” Deze partikels worden vervolgens samengevoegd met de persoon of het ding waarmee de eed wordt afgelegd. Daarom kan de eed “Ik zweer bij Allah” in het Arabisch worden uitgedrukt als “Aqsimu bil-laah,” “bil-laah,” “tallaah,” of “wal-laah.” Soms worden zowel het werkwoord, het partikel, als de persoon of het ding waarmee de eed wordt afgelegd, allemaal weggelaten, waardoor alleen de persoon, het ding of de gebeurtenis overstaan waarop de eed wordt afgelegd, voorafgegaan door la, een partikel van nadruk. Een voorbeeld van dit type weglating is te vinden in het vers,

The phrase, “I swear by” (aqsimu bi) is often reduced to the particle “by” (“bi”), and “ ta” and “wa” are often used in place of “bi.” These particles are then joined to the person or thing by which the oath is taken. Hence the oath, “I swear by Allaah,” may be expressed in Arabic as, “Aqsimu bil-laah,” “bil-laah,” “ tallaah,” or “wal-laah.” Occasionally both the verb, the particle, and the person or thing by which the oath is taken are all deleted, leaving only the person, thing, or event on which the oath is taken, prefixed with la, a particle of emphasis. An example of this type of deletion can be found in the verse,

Deze vers moet luiden: “[Bij Allah,] jullie zullen zeker worden beproefd.” In de Qur’aan worden de overgrote meerderheid van de eden afgelegd bij geschapen zaken; bijvoorbeeld,

This verse should read, “[By Allaah,] you will certainly be tested.” In the Qur’aan, the vast majority of oaths are made by created things; for example,

Er zijn echter precies zeven plaatsen waar eden worden gezworen bij Allaah.34 Allaah gebiedt de Profeet ﷺ om bij Allaah te zweren op drie van die plaatsen, zoals in het volgende voorbeeld:

However, there are exactly seven places where oaths are made by Allaah.34 Allaah commands the Prophet (ﷺ) to swear by Allaah in three of those places, as in the following example:

In de resterende vier gevallen zweert Allah bij Zichzelf, zoals in het volgende voorbeeld:

In the remaining four instances, Allaah swears by Himself, as in the following example:

Allah, de Schepper van alle dingen, mag bij wat Hij maar wenst zweren; de mens is echter niet toegestaan om bij iets anders dan Allah te zweren. De reden hiervoor is dat eden worden afgelegd bij de zaken die men het hoogst acht, en alleen Allah zou op deze wijze vereerd moeten worden. Daarom zijn eden bij de sterren, bij het graf van iemands vader of zelfs bij de Profeet ﷺ of bij de Kaaba allemaal verboden en worden ze beschouwd als afgoderij (Shirk). De rechtvaardige kalief en nauwe metgezel van de Profeet ﷺ, ‘Umar ibn al-Khattaab, rapporteerde dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei,

Allaah, being the creator of all things may swear by whatever he wishes; however, man is not allowed to swear by anything but Allaah. The reason being that oaths are taken by the things which one holds in the highest of esteem and only Allaah should be revered in this manner. Hence, oaths by the stars, by one’s father’s grave or even by the Prophet (ﷺ) or by the Ka‘bah are all forbidden and considered shirk (associating partners with Allaah). The Righteous Caliph and close companion of the Prophet (ﷺ), ‘Umar ibn al-Khattaab, reported that Allaah’s Messenger (ﷺ) said,

De Almachtige Allaah zweert bij de wonderen van Zijn schepping, omdat zij allemaal naar Hem wijzen als de Schepper en Onderhouder.

Almighty Allaah swears by the wonders of His creation because they all point to Him as the Creator and Sustainer.

Af en toe kan in de Qur'aan hetgeen of de gebeurtenis waarop een eed wordt afgelegd, worden weggelaten. Weglating in dit geval kan te wijten zijn aan de duidelijkheid van de context en de implicatie van de eed zelf; bijvoorbeeld de eden:

Occasionally in the Qur’aan, the very thing or event on which an oath is taken may be deleted. Deletion in this case may be due to the clarity of the context and the implication of the oath itself; for example, the oaths:

en het vers dat op hen volgt:

and the verse following them:

geef aan dat de ontbrekende gebeurtenissen waarop de eden werden afgelegd, zijn: “jullie zullen worden opgewekt en geoordeeld.” Dit type weglating in het Arabisch wordt gebruikt om het effect van de passage dramatisch te vergroten, op een vergelijkbare manier waarop waarschuwingen in het Engels mondeling worden uitgedrukt; bijvoorbeeld: “Je kunt maar beter stoppen met dat doen, of anders!”

indicate that the missing events on which the oaths were taken are, “you will be resurrected and judged.” This type of deletion in Arabic is used to dramatically increase the effect of the passage, much in the same way that warnings are orally expressed in English; for example, “You had better stop doing that, or else!”