Iedereen vindt het prettig om informatie te horen die in de vorm van een verhaal wordt overgebracht. De menselijke geest lijkt te ontspannen en zich op zijn gemak te voelen in de psychologische omgeving die door narratieven wordt gecreëerd. Gevolgelijk worden verhalen en hun auteurs door samenlevingen over de hele wereld altijd in hoge achting genomen. Vaak hebben maatschappijkritieken hun grootste publiek gevonden via het voertuig van het verhaal. In David Copperfield viel Charles Dickens bijvoorbeeld de uitbuiting van kinderen door de Victoriaanse samenleving aan; evenzo becommentarieerde George Orwell in 1984 de inmenging van de staat in het leven van haar burgers. Verhalen over mensen en beschavingen uit het verleden zijn bijzonder interessant omdat ze mysteries vertegenwoordigen voor de mensen van het heden. Daarom heeft de Qur’aan in een aantal gevallen het narratieve (qissah) formaat gebruikt om haar boodschap op een intrigerende wijze aan de mens over te brengen. Qur’aanse verhalen dienden ook om de Profeet ﷺ en zijn volgelingen gerust te stellen dat de waarheid uiteindelijk zou zegevieren over de onwaarheid, en ze dienen nog steeds hetzelfde doel voor gelovigen vandaag de dag. Er moet echter worden opgemerkt dat, hoewel veel van de meest populaire narratieven zijn verzonnen door hun auteurs, de Qur’aanse verhalen allemaal waar zijn. Ze zijn niet door Allaah verzonnen om Zijn boodschap over te brengen, maar zijn in feite ware historische voorbeelden van de boodschap. Dit feit is in talrijke passages in de Qur’aan door Allaah benadrukt, Die naar Zichzelf verwijst als de belichaming van de Waarheid:

Everyone likes to hear information conveyed in the form of a story. The human mind seems to relax and be comfortable in the psychological environment created by narratives. Conse-quently, stories and their authors have always been held in high esteem by societies throughout the world. Oftentimes, social criticisms have found their widest audiences through the vehicle of the story. For example, in David Copperfield, Charles Dickens attacked the exploitation of children by Victorian society; likewise, in 1984, George Orwell commented on state interference in the lives of its citizens. Stories about people and civilizations of the past are especially interesting because they represent mysteries to the people of the present. Hence the Qur’aan has, in a number of instances, employed the narrative (qissah) format in order to convey its message to man in an intriguing manner. Qur’aanic stories also served to reassure the Prophet (ﷺ) and his followers that the truth would eventually win out over falsehood, and they continue to serve the same purpose for believers today. It should be noted, however, that while many of the most popular narratives are made up by their authors, the Qur’aanic stories are all true. They are not made up by Allaah to convey His message, but are in fact true historical examples of the message. This fact has been emphasized in the Qur’aan in numerous passages by Allaah, Who refers to Himself as the embodiment of Truth:

Allaah verwijst naar de Qur’aan als de waarheid

Allaah refers to the Qur’aan as truth

en,

and,

En Allah vermeldt specifiek dat de verhalen die Hij vertelt waar zijn:

And Allaah specifically states that the stories which He relates are true:

Evenzo verwerpt Allaah het idee dat deze verhalen verzonnen zijn. Aan het einde van het verhaal van Yoosuf en zijn broers zegt Hij:

Likewise, Allaah repudiates the idea that these narratives are invented. At the end of the story of Yoosuf and his brothers, He says,

De qissahs in de Qur'aan kunnen worden onderverdeeld in drie hoofdcategorieën, waarbij de eerste bestaat uit verhalen over de profeten. In dergelijke verhalen legt Allaah de verschillende methoden uit die zij gebruikten om hun volk tot God te roepen, de wonderen die aan hen werden geschonken, de houding van hun volk tegenover hen, en het eindresultaat van de strijd tussen geloof en ongeloof. Voorbeelden van dit type zijn te vinden in de verhalen van de profeten Nooh (Noah), Ibraaheem (Abraham), Moosaa (Moses), Haaroon (Aaron) en ‘Eesaa (Jesus), moge de vrede en zegeningen van Allaah op hen allen zijn. De tweede categorie bestaat uit verhalen betreffende gebeurtenissen en mensen die niet bekend staan als profeten, zoals de verhalen van Taaloot (Saul) en Jaaloot (Goliath), de zonen van Aadam, de Mensen van de Grot, Thul-Qarnayn, Qaaroon (Korah), Mary, de moeder van Jezus, enzovoort. De derde categorie bestaat uit gebeurtenissen die plaatsvonden tijdens het tijdperk van de Profeet Muhammad ﷺ. Bijvoorbeeld de Slagen van Badr en Uhud in soera Aal ‘Imraan, de Slagen van Hunayn en Tabook in soera at-Tawbah, de Slag van de Clans (Ahzaab) in soera al-Ahzaab, en de Nachtreis (Israa’) in soera al-Israa’, enzovoort.

The qissahs in the Qur’aan may be divided into three main categories, the first being narratives about the prophets. In such narratives, Allaah explains the various methods which they used to call their people to God, the miracles which they were given, the position of their people towards them, and the end result of the struggle between belief and disbelief. Examples of this type can be found in the stories of the Prophets Nooh (Noah), Ibraaheem (Abraham), Moosaa (Moses), Haaroon (Aaron), and ‘Eesaa (Jesus), may Allaah’s peace and blessings be on all of them. The second category is that of narratives concerning events and people not known to be prophets, such as the stories of Taaloot (Saul) and Jaaloot (Goliath), the sons of Aadam, the People of the Cave, Thul-Qarnayn, Qaaroon (Korah), Mary, the mother of Jesus, and so on. The third category is that of events which occurred during Prophet Muhammad’s (ﷺ) era. For example, the Battles of Badr and Uhud in Soorah Aal ‘Imraan, the Battles of Hunayn and Tabook in Soorah at-Tawbah, the Battle of the Clans (Ahzaab) in Soorah al-Ahzaab, and the Night Journey (Israa’) in Soorah al-Israa’, and so on

Sommige van de verhalen uit de Qur'aan worden herhaald in verschillende delen van de Qur'aan. De verhalen worden echter meestal op verschillende manieren herhaald. Soms wordt slechts een korte samenvatting van een verhaal gegeven, terwijl op andere momenten één aspect van het verhaal of een ander aspect in detail wordt verteld. In feite worden de details van verhalen vaak slechts in de mate vermeld die nodig is om de boodschap over te brengen.

Some of the Qur’aanic stories are repeated in different sections of the Qur’aan. However, the stories are usually repeated in different ways. Sometimes, only a brief summary of a story is given, while at other times, one aspect of the story or another is related in detail. In fact, the details of stories are often mentioned only to the degree necessary for the message to be conveyed.

Het herhalen van een verhaal op deze wijze vestigt de les ervan stevig in de geest van de lezer. Soms hebben verschillende aspecten van het verhaal echter verschillende onderliggende lessen. Dit type herhaling versterkt ook het wonderbaarlijke karakter van de Qur’aan, waarbij een concept op verschillende manieren kan worden uitgedrukt, terwijl de Arabieren niet in staat waren om een van deze manieren na te bootsen.

Repetition of a story in this fashion firmly establishes its lesson in the mind of the reader. Sometimes, however, different aspects of the story have different underlying lessons. This type of repetition also reinforces the Qur’aan’s miraculous nature, whereby a concept may be expressed in a variety of ways, yet the Arabs were unable to duplicate any of them.