Vanaf het begin van de laatste fase van het profentschap werd er grote nadruk gelegd op het reciteren van de Qur’aan. De naam “Qur’aan” zelf betekent een “lezing” of “recitatie”, en het eerste vers van de Qur’aan dat werd geopenbaard, was,

From the beginning of the final phase of prophethood, great stress was placed on the recitation of the Qur’aan. The very name “Qur’aan” means a “reading” or “recitation,” and the first verse of the Qur’aan to be revealed was,

De Profeet ﷺ zelf moedigde zijn metgezellen aan om zoveel mogelijk van de Qur’aan te reciteren. Ibn Mas‘ood rapporteerde dat de Profeet ﷺ eenmaal zei,

The Prophet (ﷺ) himself urged his companions to recite as much of the Qur’aan as they could. Ibn Mas‘ood reported that the Prophet (ﷺ) once said,

Aboo Umaamah rapporteerde dat hij zei,

Aboo Umaamah reported that he said,

In feite moedigde de Boodschapper van Allah ﷺ ons aan om het geheel één keer per maand te lezen. ‘Abdullaah ibn ‘Amr rapporteerde dat toen de Boodschapper van Allah ﷺ tegen hem zei dat hij de hele Qur’aan in een maand moest lezen, hij zei: “Ik heb werkelijk de kracht om meer te doen.” De Profeet ﷺ zei toen tegen hem dat hij het in tien dagen moest doen, maar hij bleef volhouden dat hij het beter kon, waarna de Profeet ﷺ tegen hem zei dat hij het in niet minder dan zeven dagen moest lezen.37 De Profeet ﷺ waarschuwde ons ook om voorzichtig te zijn met het vergeten van wat we van de Qur’aan hebben gememoriseerd. Hij zei,

In fact, the Messenger of Allaah (ﷺ) encouraged us to read all of it once per month. ‘Abdullaah ibn ‘Amr reported that when Allaah’s Messenger (ﷺ) told him to read the whole Qur’aan in a month, he said, “Verily I have strength to do more.” The Prophet (ﷺ) then told him to do it in ten days, but he still insisted that he could do better, so the Prophet (ﷺ) told him to read it in no less than seven days.37 The Prophet (ﷺ) also warned us to beware of forgetting what we have memorized of the Qur’aan. He said,

Gevolgelijkerwijs is er, vanaf de vroege dagen van de Islam in haar definitieve vorm, grote zorg besteed aan de recitatie van de Qur’aan. Er werd zorg gedragen voor het feit dat de Qur’aan zo dicht mogelijk werd gereciteerd zoals deze werd geopenbaard. Geleerden die gespecialiseerd waren in de recitatie van de Qur’aan, formuleerden regels voor recitatie op basis van de authentieke recitaties die zij hadden geleerd. Deze regels vormden feitelijk de basiswetenschap van de Arabische fonetiek, waarbij de correcte methode van uitspraak voor de letters van het Arabische alfabet, individuele woorden en zinnen werd geschetst. De wetenschap die voortkwam uit deze zorg voor de correcte recitatie van de Qur’aan, werd bekend als de wetenschap van tajweed. Tajweed werd gedefinieerd als de correcte en duidelijke articulatie van elk Arabisch geluid en de uitspraak van elke medeklinker, klinker, woord en zin volgens de standaard van het Arabisch dat werd gesproken door de generatie van de Profeet ﷺ. De geleerden hielden er ook op aan dat dit moest gebeuren zonder overmatige versiering en onnatuurlijke maniertjes. Men dient echter de Qur’aan te reciteren met de best mogelijke natuurlijke stem, gebaseerd op de aanbeveling van de Profeet ﷺ.

Consequently, from the early days of Islaam in its final form, great care has been paid to the recitation of the Qur’aan. Care was taken to see that the Qur’aan was recited as closely to the way it was revealed as possible. Scholars who specialized in the recitation of the Qur’aan formulated rules of recitation based on the authentic recitations which they had learned. These rules, in fact, formed the basic science of Arabic phonetics, outlining the correct method of pronunciation for the letters of the Arabic alphabet, individual words, and sentences. The science which evolved out of this concern over the correct recitation of the Qur’aan came to be known as the science of tajweed. Tajweed was defined as the articulation of each Arabic sound correctly and distinctly and the pronunciation of each consonant, vowel, word, and sentence according to the standard of Arabic spoken by the Prophet’s generation. The scholars also insisted that this should take place without excessive embellishment and unnatural mannerisms. However, one should recite the Qur’aan in the best natural voice possible, based upon the Prophet’s recommendation,

Het moet echter worden opgemerkt dat, ondanks de grote nadruk die wordt gelegd op de kunst van het reciteren, dit geen doel op zich is. Recitatie is slechts een middel, een voertuig waarmee men de boodschap kan absorberen om vervolgens te implementeren wat de boodschap inhoudt. Recitatie is, in algemene zin, superieur aan louter lezen met de ogen, omdat het ook het spraakorgaan en het gehoor betreft, die er allemaal toe dienen de boodschap te versterken wanneer er bewust en niet louter ritueel wordt gereciteerd.

It should be noted, however, that in spite of the great emphasis laid on the art of recitation, it is not a goal to be sought in itself. Recitation is only a means, a vehicle by which one may absorb the message so as to implement whatever the message entails. Recitation is, generally speaking, superior to mere reading with the eyes because it also involves the organ of speech and sense of hearing, all of which serve to reinforce the message when recitation is done consciously and not ritual-istically.