De Qur’aan is een boek van universele leiding voor alle volkeren in alle tijden tot de Dag des Oordeels, dat hen het juiste pad toont in hun relatie met hun Schepper en in hun relatie met zichzelf als individuen en groepen. Tegelijkertijd werd de Qur’aan geopenbaard aan één man die leefde in een specifieke tijd en plaats binnen een specifieke gemeenschap. Bij bepaalde gelegenheden vonden er gebeurtenissen plaats waarover de volgelingen van de Profeet ﷺ onzeker waren, of op andere gelegenheden vroegen zij hem wellicht om zaken die voor hen onduidelijk waren. Als antwoord op deze en soortgelijke behoeften werden verzen geopenbaard aan de Profeet ﷺ. Deze gebeurtenissen vertegenwoordigen de context waarin de openbaring kwam en worden aangeduid als “asbaab an-nuzool” (redenen voor openbaring). De Qur’aan gebruikt daarom het specifieke om instructies van universele betekenis te geven.

The Qur’aan is a book of universal guidance for all peoples in all times until the Day of Judgment, showing them the correct path in their relations with their Creator and in their relations with themselves as individuals and groups. At the same time, the Qur’aan was revealed to one man living in a specific time and place among a specific community. On occasions, certain events would occur about which the Prophet’s followers were unsure, or on other occasions they might actually ask him about some matters which were unclear to them. In response to these and similar needs, verses were revealed to the Prophet (ﷺ). These events represent the context in which revelation came and are referred to as “ asbaab an-nuzool” (reasons for revelation). The Qur’aan, therefore, uses the particular to give instructions of universal significance.

Bijvoorbeeld, toen de echtgenoot van Khawlah bint Tha‘labah, Aws ibn as-Saamit, haar de rug toekeerde in het huwelijksbed (thihaar),40 ging zij klagen bij de Profeet ﷺ. ‘Aa’ishah, de echtgenote van de Profeet ﷺ, zei: “Gezegend is Hij die alle zaken hoort. Voorwaar, ik hoorde een deel van wat Khawlah bint Tha‘labah zei terwijl zij over haar echtgenoot klaagde bij de Profeet ﷺ. Zij zei: ‘O Boodschapper van Allah ﷺ, hij heeft mijn jeugd verslonden terwijl ik mij voor hem openstelde. Nu ik oud ben geworden en geen kinderen meer krijg, heeft hij mij de rug toegekeerd. O Allah, voorwaar ik klaag tot U!’ Er verstreek geen avond voordat Jibreel neerdaalde met deze verzen:

For example, when Khawlah bint Tha‘labah’s husband, Aws ibn as-Saamit, turned his back on her in the marriage bed (thihaar),40 she went to complain to the Prophet (ﷺ). ‘Aa’ishah, wife of the Prophet (ﷺ), said, “Blessed is He who hears all things. Verily, I heard some of what Khawlah bint Tha‘labah said while she was complaining about her husband to the Prophet (ﷺ). She said, ‘O Messenger of Allaah (ﷺ), he ate up my youth and I spread my stomach for him. Now that I have grown old and stopped having children, he has turned his back on me. O Allaah, verily I complain to You!’ An evening did not pass before Jibreel came down with these verses:

Bijgevolg kunnen de redenen voor openbaring (asbaab an-nuzool) worden gedefinieerd als incidenten die werden vastgelegd tijdens het profeetschap van Muhammad ﷺ, waarover Qur’aanische verzen of hoofdstukken werden geopenbaard op het moment van hun gebeurtenis.42

Hence, the reasons for revelation (asbaab an-nuzool) could be defined as incidents recorded during the prophethood of Muhammad (ﷺ) about which Qur’aanic verses or chapters were revealed at the time of their occurrence.42

De omstandigheden van een specifieke openbaring konden alleen bekend zijn bij de getuigen van de relevante gebeurtenissen of iemand die door een getuige was geïnformeerd.

The circumstances for a particular revelation could only be known to the witnesses of the relevant events or someone who was informed by a witness.

Daarom is de enige betrouwbare bron voor deze kennis de metgezellen (Sahabah). Net als de overleveringen (Hadith) van de Profeet ﷺ, hangt de betrouwbaarheid van dergelijke verslagen af van de betrouwbaarheid van de keten van overleveraars. De uitspraak van een tabi‘ee over de reden van een specifieke openbaring wordt door de geleerden van de overlevering (Hadith) gewoonlijk als zwak beschouwd als hij zijn mening niet toeschrijft aan een van de metgezellen (Sahabah). 43

Therefore, the only reliable source for this knowledge is the sahaabah. Like the hadeeths of the Prophet (ﷺ), the reliability of such reports depends upon the reliability of the chain of narrators. The statement of a tabi‘ee about the reason for a given revelation is usually considered weak by the scholars of hadeeth if he didn’t attribute his opinion to one of the sahaabah. 43