De Qur’aan is niet alleen uniek onder de boeken van tegenwoordig vanwege de oorsprong en zuiverheid ervan, maar hij is ook uniek in de wijze waarop hij zijn onderwerp presenteert. Het is geen boek in de gebruikelijke zin van het woord, waarbij er een inleiding en een uitleg van het onderwerp volgt, gevolgd door een conclusie. Het is ook niet beperkt tot enkel een presentatie van historische gebeurtenissen, filosofische vraagstukken, wetenschappelijke feiten of sociale wetten, hoewel al deze zaken erin verweven kunnen worden zonder enige schijnbare samenhang of verbinding.

Not only is the Qur’aan unique among books today in its origin and purity, but it is also unique in the way it presents its subject matter. It is not a book in the usual sense of the word wherein there is an introduction, explanation of the subject, followed by a conclusion. Neither is it restricted to only a presentation of historical events, problems of philosophy, facts of science or social laws, though all may be found woven together in it without any apparent connection and links.

Onderwerpen worden geïntroduceerd zonder achtergrondinformatie, historische gebeurtenissen worden niet in chronologische volgorde gepresenteerd, nieuwe onderwerpen duiken soms zonder aanwijsbare reden midden in een ander onderwerp op, en de spreker en degenen tot wie gesproken wordt veranderen van richting zonder de minste waarschuwing vooraf.

Subjects are introduced without background information, historical events are not presented in chronological order, new topics sometimes crop up in the middle of another for no apparent reason, and the speaker and those spoken to change direction without the slightest forewarning.

De lezer die zich niet bewust is van de uniciteit van de Qur’aan, raakt vaak in verwarring wanneer hij ontdekt dat deze in strijd lijkt met zijn algemene begrip van een boek, en in het bijzonder van een "religieus" boek. Daarom kan de Qur’aan hem ongeorganiseerd en willekeurig lijken. Echter, voor degenen die de onderwerpen, het doel en het centrale thema ervan begrijpen, is de Qur’aan precies het tegenovergestelde. Het onderwerp van de Qur’aan is in essentie de mens: de mens in relatie tot zijn Heer en Schepper, Allaah; de mens in relatie tot zichzelf; en de mens in relatie tot de rest van de schepping. Het doel en het oogmerk van de openbaringen is om de mens uit te nodigen tot de juiste wijze van omgaan met zijn Heer, met zichzelf en met de schepping. Daarom is het hoofdthema dat door de gehele Qur’aan loopt, dat God alleen aanbidding verdient en dat de mens zich dus moet onderwerpen aan de wetten van God in zijn persoonlijke leven en in zijn relaties met de schepping in het algemeen. Of, in andere woorden, het hoofdthema is een oproep tot het geloof in Allaah en het doen van goede daden zoals gedefinieerd door Allaah.

The reader who is unaware of the Qur’aan’s uniqueness is often puzzled when he finds it contrary to his understanding of a book in general and a “religious” book in particular. Hence, the Qur’aan may seem disorganized and haphazard to him. However, to those who understand its subject matter, aim and its central theme, the Qur’aan is exactly the opposite. The subject matter of the Qur’aan is essentially man: man in relation to his Lord and Creator, Allaah; man in relation to himself; and man in relation to the rest of creation. The aim and object of the revelations is to invite man to the right way of dealing with his Lord, with himself, and with creation. Hence, the main theme that runs throughout the Qur’aan is that God alone deserves worship and, thus, man should submit to God’s laws in his personal life and in his relationships with creation in general. Or, in other words, the main theme is a call to the belief in Allaah and the doing of righteous deeds as defined by Allaah.

Als de lezer deze basisfeiten in gedachten houdt, zal hij ontdekken dat, van begin tot eind, de onderwerpen van de Qur’aan allemaal nauw verbonden zijn met het hoofdonderwerp en dat het hele boek een goed onderbouwd en samenhangend betoog is voor dat thema. De Qur’aan houdt hetzelfde doel voor ogen, of het nu de schepping van de mens en het universum beschrijft of gebeurtenissen uit de menselijke geschiedenis. Aangezien het doel van de Qur’aan is om de mens te leiden, vermeldt of bespreekt het zaken alleen voor zover ze relevant zijn voor dit doel, en laat het onnodige en irrelevante details weg. Het herhaalt ook zijn hoofdonderwerp telkens opnieuw bij de presentatie van elk nieuw onderwerp.

If the reader keeps these basic facts in mind, he will find that, from beginning to end, the Qur’aan’s topics are all closely connected to its main theme and that the whole book is a well-reasoned and cohesive argument for its theme. The Qur’aan keeps the same object in view, whether it is describing the creation of man and the universe or events from human history. Since the aim of the Qur’aan is to guide man, it states or discusses things only to the extent relevant to this aim and leaves out unnecessary and irrelevant details. It also repeats its main theme over and over again in the presentation of each new topic.

In het voorwoord van een van de beste orientalistische vertalingen van de Qur'aan schrijft de vertaler, Arthur John Arberry: “Er is een repertoire aan bekende thema's die door de hele Koran lopen; elke soera werkt één of meer — vaak vele — van deze thema's uit of schetst ze aan. In de taal van de muziek gebruikt, is elke soera een rhapsodie bestaande uit volledige of fragmentarische leidmotieven; de analogie wordt versterkt door de subtiel variërende ritmische stroom van de uiteenzetting.”39

In the preface of one of the best orientalist translations of the Qur’aan, the translator, Arthur John Arberry, writes: “There is a repertory of familiar themes running through the whole Koran; each Sura36 elaborates or adumbrates37 one or more—often many—of these. Using the language of music, each Sura is a rhapsody composed of whole or fragmentary leitmotivs; 38 the analogy is reinforced by the subtly varied rhythmical flow of the discourse.”39

De volgende vier principes moeten in het achterhoofd worden gehouden door de nieuwe lezer van de Qur’aan, indien hij of zij onnodige verwarring en desoriëntatie wil vermijden:

The following four principles should be kept in mind by the new reader of the Qur’aan if he or she is to avoid unnecessary confusion and disorientation:

1. Het boek is het enige van zijn soort in de wereld.

1. The book is the only one of its type in the world.

2. De literaire stijl ervan is heel anders dan die van alle andere boeken.

2. Its literary style is quite different from all other books.

3. Het thema ervan is uniek.

3. Its theme is unique.

4. Vooraf ingesleten opvattingen over een boek zijn slechts een belemmering voor het begrijpen van de Qur’aan.40

4.Preconceived notions of a book are only a hindrance to the understanding of the Qur’aan.40