Een korte blik op enkele passages uit de Qur’aan onthult onmiddellijk dat er een grote verscheidenheid aan literaire vormen in zijn gebruikt. Het gebruik van diverse literaire vormen dient niet enkel om een bloemrijke of uitgebreide presentatie te bieden die de lezer of luisteraar betovert, maar brengt de unieke boodschap van de Qur’aan op de meest effectieve wijze over. Zoals in een vorig hoofdstuk werd vermeld, is het doel van de Qur’aan in essentie de leiding van de mens in drie sferen: in zijn relatie met God, met zichzelf, en met de menselijke samenleving waarin hij bestaat. Dit doel doordringt elke vers en elk hoofdstuk, van het begin van de Qur’aan tot de laatste vers van het laatste hoofdstuk, nummer honderdvierenveertig. Zo werden verschillende literaire vormen gebruikt om deze boodschap bij de lezer binnen te laten komen zonder monotoon of schijnbaar repetitief te zijn.

A brief glimpse through a few of the Qur’aan’s passages immediately reveals that a wide variety of literary forms have been employed in it. The utilization of a variety of literary forms does not simply provide a flowery or elaborate presentation which dazzles the reader or listener, but conveys the unique message of the Qur’aan in the most effective way. As was mentioned in a previous chapter, the aim of the Qur’aan is essentially the guidance of man in three spheres: in his relationship with God, with himself, and with the human society in which he exists. This aim permeates every verse and chapter from the beginning of the Qur’aan until the last verse of its last chapter, number one hundred and fourteen. Thus a variety of literary forms were used to bring this message home to the reader without being monotonous or seemingly repetitious.

Veel van de vormen zijn uniek voor de Arabische taal en haar constructies, terwijl andere zeer ingewikkeld zijn en alleen te waarderen zijn door literaire en taalkundige experts. In dit hoofdstuk zullen we kort vier van de meer basale literaire vormen verkennen die door de hele Qur’aan heen worden gebruikt: de mathal (gelijkenis, spreekwoord en metafoor), de qasam (eed), de jadal (debat) en de qissah (vertelling).

Many of the forms are unique to the Arabic language and its constructions, while others are very intricate and appreciable only to literary and linguistic experts. In this chapter we will briefly explore four of the more basic literary forms employed throughout the Qur’aan: the mathal (simile, proverb, and metaphor), the qasam (oath), the jadal (debate), and the qissah (narrative).