Saya perlu teks Inggeris yang hendak diterjemahkan. Mesej "11.1 Types of judges" ialah tajuk bahagian, jadi terjemahan yang saya beri ialah: 11.1 Jenis-jenis hakim

Saya perlu teks Inggeris yang hendak diterjemahkan. Mesej "11.1 Types of judges" ialah tajuk bahagian, jadi terjemahan yang saya beri ialah: 11.1 Jenis-jenis hakim - Sistem Pemerintahan dalam Islam | Quran Course

Ini adalah tiga jenis hakim. Dalil mengenai hakim yang menyelesaikan pertikaian antara manusia diambil daripada perbuatan Rasulullah ﷺ dan daripada pelantikan Mu’az Ibnu Jabal ke atas sebuah kawasan di Yaman. Dalil kehakiman mengenai penyelesaian pertikaian yang membahayakan hak masyarakat, di mana hakimnya dikenali sebagai Muhtasib, ini disahkan oleh perbuatan dan sabda Rasulullah ﷺ, kerana baginda bersabda; “Sesiapa yang menipu kami bukanlah daripada golonganku”, sebahagian daripada Hadis yang diriwayatkan oleh Ahmad daripada Abu Huraira. Baginda ﷺ biasa menegur para penipu dan menghukum mereka. Qays Ibnu Abi Gharza Al Kanani meriwayatkan: “Kami biasa membeli barang dagangan di Madinah dan kami menamakan diri kami sebagai pialang, lalu Rasulullah ﷺ datang kepada kami dan memanggil kami dengan nama yang lebih baik, baginda ﷺ bersabda; ‘Wahai para pedagang, sesungguhnya jual beli itu disertai perkataan sia-sia dan sumpah, maka campurilah ia dengan sedekah.’” Ahmad meriwayatkan daripada Abi Minhal: “Zayd Ibnu Arqam dan Al-Bara’ Ibnu Azib adalah rakan kongsi, lalu kedua-duanya membeli perak secara tunai dan secara kredit. Berita ini sampai kepada Rasulullah ﷺ, maka baginda memerintahkan agar urusan yang diselesaikan secara tunai di situ tidak mengapa, dan yang dijual secara kredit mesti ditolak.” Semua ini termasuk dalam bidang kuasa kehakiman Hisba. Memanggil badan kehakiman yang menyelesaikan pertikaian yang mungkin membahayakan hak masyarakat sebagai Hisba sebenarnya merupakan istilah teknikal yang merujuk kepada satu tugas khusus yang dilaksanakan dalam Negara Islam, iaitu mengawal para pedagang dan pekerja mahir supaya tidak menipu dalam perdagangan, kerja atau hasil keluaran mereka, atau memaksa mereka menggunakan timbangan dan sukatan yang betul, atau apa-apa jenis tindakan lain yang mungkin membahayakan masyarakat. Inilah jenis-jenis tindakan yang telah dicontohkan oleh Rasulullah ﷺ, diperintahkan untuk dipatuhi, dan baginda sendiri menjatuhkan penghakiman terhadapnya, sebagaimana disebut dalam Hadis Al-Bara' Ibnu Azib, ketika baginda memerintahkan kedua-dua pihak supaya menahan diri daripada menjual perak secara bertangguh. Oleh itu, dalil tentang Hisbah berasal daripada Sunnah. Lebih-lebih lagi, Rasool ul-Allah ﷺ telah melantik Said bin Al-'Aas di pasar Makkah selepas pembukaan Makkah, sebagaimana yang disebut dalam kitab 'At-Tabaqat' karya Ibn Sa'd dan dalam kitab 'Al-Istee'aab' karya Ibn Katheer. 'Umar bin Al-Khattab juga melantik Al-Shifa, seorang wanita dari kaumnya, yang digelar Umm Sulaiman bin abi Hatmah, sebagai penguasa pasar (pemeriksa), iaitu hakim Hisbah. Baginda juga melantik 'Abdullah bin 'Utbah ke atas pasar Madinah, sebagaimana yang diriwayatkan oleh Malik dalam 'Muwatta'nya dan oleh Ash-Shafi'i dalam 'Musnadnya'. Beliau sendiri akan menguruskan kehakiman Hisbah, dan mengelilingi pasar-pasar sebagaimana yang biasa dilakukan oleh Rasulullah ﷺ. Khalifah terus melaksanakan Hisbah sehingga zaman Al-Mahdi, yang menubuhkan jabatan khas untuk Hisbah, lalu ia menjadi salah satu cabang dalam struktur kehakiman. Pada zaman Ar-Rasheed, Muhtasib biasa mengelilingi pasar, memeriksa timbangan dan sukatan, serta meneliti urus niaga para pedagang. Dalil bagi hakim Mazaalim (perbuatan zalim), diambil daripada firman Allah ﷺ: "Jika kamu berselisih tentang sesuatu, maka kembalikanlah ia kepada Allah dan Rasul." [TMQ An- Nisa’: 59]

These are the three types of judges. The evidence about the judge, who settles disputes between people, is derived from the actions of the Messenger of Allah (pbuh), and from his appointment of Mu’az Ibnu Jabal over an area of Yemen. The evidence of the judiciary regarding the settling of disputes which endanger the rights of the community, where the judge is known as the Muhtasib, this is confirmed by the action and saying of the Messenger of Allah (pbuh), for He said; “He who cheats us is not one of me”, part of a Hadith narrated by Ahmad on the authority of Abu Huraira. He (pbuh) used to challenge the cheaters and punish them. Qays Ibnu Abi Gharza Al Kanani reported: “We used to buy cargo in Madinah and we would call ourselves brokers, so the Messenger of Allah (pbuh) came out to us and called us with a better name, He (pbuh) said; ‘O traders, verily the selling entails foolish talk and the taking of oaths, so do mix it with Sadaqah.’” Ahmad narrated from Abi Minhal “Zayd Ibnu Arqam and Al-Bara’ Ibnu Azib were partners, so they both bought some silver with cash on the spot and by credit. This news reached the Messenger of Allah (pbuh), so He ordered that the deal settled in cash there is no harm in it, and where it is sold in credit it must be rejected.” All this is within the judicial remit of the Hisba. Calling the judiciary that settles the disputes that may harm the right of the community as Hisba is in fact a technical term referring to a specific task carried out in the Islamic State, ie. Controlling the traders and skilled workers lest they cheat in their trade, or their work or their products, or forcing them to use the rights weights and measures, or any other type of action that may harm the community. These are the very types of actions that the Messenger of Allah (pbuh) demonstrated, ordered to be observed, and personally applied judgement upon, as mentioned in the Hadith of Al-Bara’ Ibnu Azib, where He ordered both parties to abstain from selling silver by credit. Therefore, the evidence about the Hisba is from the Sunnah. Moreover, Rasool ul-Allah (pbuh) appointed Said bin Al-’Aas on the market of Makkah after the conquest, as it came in the book of ‘At- Tabaqat’ of Ibn Sa’d and in the book of ‘Al-Istee’aab’ of Ibn Katheer. ‘Umar bin Al-Khattab also appointed Al-Shifa, a woman from his clan, who was called Umm Sulaiman bin abi Hatmah, as a market judge (inspector) i.e. a judge of Hisba. He appointed, as well, ‘Abdullah bin ‘Utbah over the market of Al-Madinah, as it was reported by Malik in his ‘Muwatta’ and by Ash-Shafi’i in his ‘Musnad’. He would personally deal with the judiciary of the Hisba, and go around the markets just like the Messenger (pbuh) used to do. The Khaleefah continued to undertake the Hisbah till the time of Al-Mahdi who made a special department for the Hisbah, thus becoming one of the branches of the judiciary structure. At the time of Ar-Rasheed, the Muhtasib used to go around the markets, checking the weights and measures, and look into the traders’ transactions. The evidence for the judge of Mazaalim (unjust acts), is derived from Allah’s (pbuh) saying; “If you dispute about something refer it to Allah and the Messenger.” [TMQ An- Nisa’: 59]

Oleh itu, sebarang pertikaian antara rakyat dan pihak yang berkuasa hendaklah dirujuk kepada Allah dan Rasul-Nya, iaitu kepada hukum Allah. Ini menuntut adanya seorang hakim untuk memutuskan pertikaian tersebut, dan inilah hakim Mazaalim. Ini kerana sebahagian daripada apa yang termasuk dalam takrif mahkamah Mazaalim (perbuatan zalim) ialah pertikaian antara rakyat dan Khaleefah. Maka dalil bagi mahkamah kehakiman Mazaalim ialah perbuatan dan perkataan Rasulullah ﷺ. Namun, Rasulullah ﷺ tidak melantik seorang hakim khusus untuk Mazaalim bagi seluruh Negara, begitu juga Khulafaa' Ar-Rashidoon selepas baginda, kerana mereka sendiri yang menguruskan Mazaalim, sebagaimana yang berlaku kepada Ali Ibnu Abi Talib. Namun beliau tidak mempunyai masa yang khusus atau kaedah yang tertentu bagi Mazaalim. Beliau hanya menangani kes Mazlama (perbuatan zalim) sebagaimana ia berlaku, maka ia hanyalah sebahagian daripada tugas umumnya. Keadaan ini kekal sehingga zaman 'Abdul Malik Ibnu Marwan; beliau ialah Khaleefah pertama yang memperkenalkan masa khusus bagi Mazaalim. Apabila beliau tidak dapat menangani sesuatu perkara sendiri, beliau akan merujuknya kepada hakimnya untuk diselesaikan. Kemudian Khaleefah mula melantik wakil-wakil untuk meneliti aduan rakyat, dan satu sistem khusus bagi Mazaalim diperkenalkan, yang dikenali sebagai "Dar ul-'Adl" (Rumah Keadilan). Adalah harus mempunyai hakim khusus bagi Mazaalim, kerana setiap perkara yang termasuk dalam kuasa wajib Khaleefah, beliau dibenarkan melantik wakil untuk menunaikan tugas itu bagi pihaknya. Adalah juga harus mempunyai masa dan gaya yang tertentu, kerana semua ini termasuk dalam perkara yang mubah (harus).

Therefore, any dispute between the citizens and the people in authority should be referred to Allah and His Messenger i.e. to the rule of Allah. This necessitates the presence of a judge to give judgement on this dispute, and this is the judge of Mazaalim. This is because part of what is included in the definition of the Mazaalim (unjust acts) court is the dispute between the people and the Khaleefah. So the evidence on the judicialcourt of the Mazaalim is the action and words of the Messenger (pbuh). However, the Messenger of Allah (pbuh) did not appoint a specific judge for the Mazaalim over the whole State, nor did the Khulafaa’ Ar-Rashidoon after him, for they used to undertake the Mazaalim themselves, as was the case with Ali Ibnu Abi Talibin He did not however have a specific time or a special method for the Mazaalim, He simply dealt with a Mazlama (an unjust act case) as it happened, so it was just part of his general duties. This approach remained the same until the days of ‘Abdul Malik Ibnu Marwan; He was the first Khaleefah to introduce a specific time for the Mazaalim. When He could not deal with a matter himself, He used to refer it to his judge to deal with it. Then the Khaleefah began to appoint deputies to look into people’s complaints, and a special system was then introduced for the Mazaalim, which was known as the “House of Justice” (Dar ul-’Adl). It is permissible to have a special judge for Mazaalim, because anything that falls under the mandatory powers of the Khaleefah, He is allowed to appoint deputies to perform that duty on his behalf. It is also permissible to have a specific time and a specific style, because all of this falls under the Mubah (allowed).