Majlis Ummah mempunyai kuasa wajib dan kuasa-kuasa tersebut ialah:

The Council of the Ummah has mandatory powers and they are:

Khalifah wajib berunding dengan Majlis, dan Majlis berhak memberi nasihat dalam perkara-perkara praktikal dan tindakan yang tidak memerlukan penyelidikan dan penelitian yang mendalam, seperti urusan pemerintahan, pendidikan, kesihatan, ekonomi, perdagangan, perindustrian, pertanian dan seumpamanya. Pandangan Majlis dalam perkara-perkara ini adalah mengikat.

The Khaleefah has to consult the Council and the Council has the right to advise Him in the practical matters and actions that do not require investigation and scrutiny such as the matters of ruling, education, health, economy, trading, industry, farming and the like. The opinion of the Council in these matters is binding.

Dalam perkara-perkara keilmuan yang memerlukan penyelidikan dan penelitian, perkara-perkara teknikal dan kewangan, serta urusan angkatan tentera dan dasar luar negara, Khalifah berhak merujuk kepada Majlis untuk mendapatkan nasihat dan mengetahui pandangannya. Namun, pandangan Majlis tidak mengikat.

In the intellectual matters that require investigation and scrutiny, the technical and the financial matters together with the affairs of the armed forces and foreign policy, the Khaleefah has the right to refer to the Council for consultation and acquainting of its opinion. However the opinion of the Council is not binding.

Khalifah berhak merujuk kepada Majlis undang-undang dan peraturan yang ingin Dia adopsi. Anggota Muslim Majlis berhak untuk membahas dan menyuarakan pendapat mereka mengenai peraturan tersebut. Namun, pendapat mereka tidak mengikat.

The Khaleefah has the right to refer to the Council the laws and rules which He wants to adopt. The Muslim members of the Council have the right to debate them and voice their opinions regarding those rules. However, their opinion is not binding.

Majlis Ummah berhak untuk menuntut pertanggungjawaban para penguasa dalam semua perkara yang berlaku secara efektif di dalam Negara, sama ada perkara tersebut berkaitan dengan hal ehwal dalam negeri, hal ehwal luar negeri, hal ehwal kewangan atau urusan ketenteraan. Pendapat Majlis adalah mengikat sekiranya pendapat majoriti dalam perkara-perkara tersebut adalah mengikat, dan ia tidak mengikat sekiranya pendapat majoriti dalam perkara-perkara tersebut tidak mengikat.

The Council of the Ummah reserves the right to hold the rulers accountable on all matters that take place effectively within the State, whether these are related to domestic affairs, foreign affairs, financial affairs or military matters. The opinion of the Council is binding if the majority’s opinion in such matters is binding, and it is not binding if the majority’s opinion in such matters is not binding.

Jika Majlis dan Khalifah berselisih pendapat tentang keabsahan suatu tindakan yang telah dilaksanakan, perkara tersebut hendaklah dirujuk kepada mahkamah Mazaalim untuk menyelesaikan persoalan itu. Keputusannya dalam perkara tersebut adalah mengikat.

If the Council and the Khaleefah differed about the legitimacy of an action that had been already executed, the matter should be referred to the court of Mazaalim to settle the question. Its verdict on the matter is binding.

Majlis Ummah berhak menyatakan ketidakpuasan terhadap Wulah atau 'Aamileen. Pendapatnya dalam hal sedemikian adalah mengikat, dan Khalifah hendaklah memecat mereka dengan segera.

The Council of the Ummah reserves the right to express discontent towards the Wulah or the ‘Aamileen. Its opinion in such case would be binding and the Khaleefah should dismiss them at once.

Ahli-ahli Muslim dalam Majlis mempunyai hak untuk menghadkan pencalonan calon-calon bagi Khilafah. Pendapat mereka dalam perkara sebegini adalah mengikat, dan calon-calon selain daripada mereka yang dikemukakan oleh Majlis hendaklah, sewajarnya, tidak dipertimbangkan.

The Muslim members of the Council have the right to restrict the nomination of candidates for the Khilafah. Their opinion in such a matter is binding, and candidates other than those put forward by the Council should accordingly not be considered.

Ini adalah kuasa wajib bagi Majlis Ummah.

These are the mandatory powers of the Council of the Ummah.

Artikel pertama dibahagikan kepada dua bahagian. Dalil bagi bahagian (a) diambil daripada firman Allah (swt); "Dan bermesyuaratlah dengan mereka dalam urusan itu;" [TMQ Al-Imran: 159] Dan firman-Nya (swt); "Dan urusan mereka dijalankan secara musyawarah di antara mereka." [TMQ Ash-Shura: 38]

The first article is divided into two sections. The evidence for section (a) is derived from Allah’s (swt) saying; “And do consult them in the matter;” [TMQ Al-Imran: 159] And His (swt) saying; “And their matter is in consultation between them.” [TMQ Ash-Shura: 38]

Maka Dia (SWT) menjadikan Syura umum dalam setiap urusan, kerana Dia (SWT) berfirman: "Dalam urusan itu," [TMQ Al-Imran: 159]. Di sini lafaz Al-Amr (urusan) ialah kata nama am (isim 'am), dan ia didefinisikan dengan 'Al' (al). Dia (SWT) juga berfirman: "Dan urusan mereka" [TMQ Ash-Shura: 38]

So He (swt) made the Shura general in every matter, for He (swt) says; “In the matter,” [TMQ Al-Imran: 159] Where the term Al-Amr (the matter) it is a generic noun and defined by ‘Al’ (the). He (swt) says; “And their matter” [TMQ Ash-Shura: 38]

Di mana istilah Amruhum (urusan mereka) ialah kata nama umum (isim nakirah) yang dimaklumkan dengan kata sandaran (idafah), dan kedua-dua istilah itu adalah ‘Aam (umum), sehingga ia merangkumi segala sesuatu. Namun, lafaz ‘Aamm ini telah dikhususkan pada perkara selain Ahkam Shar‘iyyah. Ini kerana hukum-hukum syariat ialah wahyu daripada Allah (SWT), dan tidak ada ruang bagi pendapat manusia terhadap perkara yang diturunkan melalui wahyu. Kerana bagi Allah (SWT) sahajalah hak memerintah dan menggubal hukum.

Where the term Amruhum (their matter) is generic noun and defined by genetive and both terms are ‘Aam (general) so they include everything. However, this ‘Aamm term has been specified in matters other than the Ahkam Shar’iah. This is because the divine rules are revelation from Allah (swt) and there is no scope for the people’s opinion regarding matters brought down by revelation. For Allah (swt) alone is the Commander and the Legislator.

Adapun dalil bahawa pendapat majlis Ummah dalam tindakan dan perkara praktikal yang tidak memerlukan penelitian dan penyiasatan adalah mengikat, ia diambil daripada penerimaan Rasulullah ﷺ terhadap pendapat majoriti untuk keluar dari Madinah bagi menghadapi tentera Musyrikin dalam Perang Uhud. Ini walaupun pendapat baginda ﷺ dan pendapat sahabat-sahabat senior ialah untuk kekal di Madinah dan tidak keluar. Ia juga diambil daripada sabda baginda ﷺ kepada Abu Bakar dan 'Umar: "Kamu berdua telah bersepakat dalam satu mashurah, aku tidak akan menyanggahi kamu berdua." Adapun dalil bagi bahagian (b), ia ialah pilihan yang dibuat oleh Rasulullah ﷺ mengenai lokasi Perang Badar, berdasarkan cadangan Al-Habab bin Al-Munthir, tanpa baginda ﷺ berunding dengan sahabat-sahabatnya dalam perkara itu untuk meminta pendapat mereka, apatah lagi berkomitmen dengan cadangan tersebut. Oleh itu, perkara-perkara intelektual dan teknikal, bersama kewangan, ketenteraan dan hal ehwal luar negara, dirujuk kepada pendapat pakar dan profesional tanpa memberi sebarang nilai kepada pendapat rakyat sama ada minoriti atau majoriti.

As for the evidence that the opinion of the council of the Ummah in the practical actions and matters, which do not require scrutiny and investigation is binding, this is derived from the acceptance of Rasool Allah (pbuh) of the opinion of the majority to go outside Madinah to confront the army of the Mushrikeen in the battle of Uhud. This is despite that his (pbuh) opinion and that of the senior Sahabah was to remain in Madinah and not to go out. It is also taken from his (pbuh) saying to Abu Bakr and ‘Umar “You (both) agreed on a Mashura, I would not disagree with you.” As for the evidence for section (b), this is the choice made by the Messenger of Allah (pbuh) for the location of the Battle of Badr, based on the proposal of Al-Habab bin Al-Munthir, without consulting his companions over the matter to seek their opinion, let alone committing himself with that proposal. Thus the intellectual and the technical matters together with the finance, army and foreign affairs are referred to the opinions of the experts and the professionals without giving any weight to the opinion of the people whether they were minority or majority.

Fakta bahawa Shura berlaku dalam perkara-perkara yang mubah adalah petunjuk (qareenah) bahawa ia adalah Mandoob (disunnahkan). Sesungguhnya Rasulullah ﷺ sering merujuk kepada para Sahabat yang mulia dalam banyak perkara dan pada banyak kesempatan, meminta mereka bermesyuarat dan mendapatkan pendapat mereka. Ahmad meriwayatkan daripada Anas bahawa; "Rasulullah ﷺ bermesyuarat (dengan orang ramai) apabila baginda mendengar berita kedatangan Abu Sufyan." Ahmad meriwayatkan daripada Anas, yang berkata; "Rasulullah ﷺ bermesyuarat apabila baginda pergi ke Badar. Abu Bakar menyatakan pendapatnya kepada baginda. Kemudian baginda bermesyuarat dengan Umar, yang menyatakan pendapatnya kepada baginda. Kemudian baginda bermesyuarat dengan mereka, maka sebahagian kaum Ansar berkata; 'Nabi Allah mahu kamu bercakap, wahai kaum Al-Ansar.' Sebahagian kaum Ansar berkata; 'Adakah engkau bermesyuarat dengan kami, wahai Nabi Allah? Kami tidak berkata seperti kaum Bani Israil berkata kepada Musa (as); "Pergilah engkau dan Tuhanmu, berperanglah kamu berdua, sedangkan kami akan duduk di sini", tetapi, demi Tuhan yang mengutus engkau dengan kebenaran, jika engkau membawa kami ke Bark al-Ghimaad, kami akan tetap mengikutimu.'" Mengenai tawanan Badar, Ahmad meriwayatkan daripada Umar: "...Rasulullah ﷺ bermesyuarat dengan Abu Bakar, Umar dan Ali..." Ibnu Ishaq meriwayatkan daripada Az-Zuhri, yang berkata; "Apabila kesusahan bertambah atas orang ramai, Rasulullah ﷺ menghantar utusan kepada Uyayna bin Husn dan Al-Harith bin Awf Al-Murri, kedua-dua pemimpin Ghatafan, dan baginda (menawarkan) kepada mereka sepertiga hasil Madinah dengan syarat mereka pulang bersama kaum mereka, dengan meninggalkan (peperangan terhadap) baginda dan para sahabatnya. Persetujuan dicapai antara mereka sehingga mereka menulisnya dalam sepucuk surat, tanpa memanggil saksi dan tanpa keputusan untuk memeterai perdamaian kecuali perundingan mengenainya. Apabila Rasulullah ﷺ hendak memuktamadkannya, baginda mengutus kepada Sa'd bin Mu'az dan Sa'd bin Ubadah. Baginda menyebut perkara itu kepada mereka dan bermesyuarat dengan mereka..." Rasulullah ﷺ juga pernah bermesyuarat dengan para sahabat baginda dalam Perang Uhud, sama ada untuk keluar dari Madinah atau tetap berada di dalamnya. Ini adalah selain daripada musyawarah-musyawarah yang lain. Begitu juga Abu Bakr biasa merujuk kepada pemimpin-pemimpin Al-Muhajirin dan Al-Ansar serta kepada ulama mereka untuk bermesyuarat dengan mereka. Beliau bermesyuarat dengan mereka mengenai isu memerangi golongan murtad, mereka yang enggan membayar Zakat, dan dalam perkara menyerang Rom, selain daripada perkara-perkara lain. ‘Umar dan para Khulafa’ selepas beliau juga biasa merujuk kepada rakyat untuk mendapatkan musyawarah dan pendapat mereka.

The fact that the Shura is over the Mubah things is a Qareenah (indication) that it is Mandoob (recommended). Indeed the Messenger of Allah (pbuh) used to refer to the honourable Sahabah over many matters and on many occasions to consult them and seek their opinion. Ahmad has reported from Anas that; “ The Messenger of Allah (pbuh) consulted (people) when He heard the news of the advent of Abu Sufyan.” Ahmad narrated from Anas, who said; “The Messenger of Allah (pbuh) consulted when He went to Badr. Abu Bakr expressed his opinion to him. Then He consulted ‘Umar who expressed to Him his opinion. Then He consulted them, so some of the Ansar said; ‘The Prophet of Allah wants you to speak O folk of Al-Ansar.’ Some of the Ansar said; ‘Do you consult us O Prophet of Allah? We do not say as the children of Israel said to Musa (as); ‘You and your Lord go and fight, but we will stay at home’, but, by He who sent you with the Truth, if you were to take us to Bark al- Ghimaad, we would follow you.’” Regarding the captives of Badr, Ahmad reported on the authority of ‘Umar “...the Messenger of Allah (pbuh) consulted Abu Bakr, ‘Umar, and Ali...” Ibnu Ishaq reported from Az-Zuhri, who said; “When hardship increased on the people, the Messenger of Allah (pbuh) sent to Uyayna bin Husn and Al-Harith bin Awf Al-Murri, the two leaders of Ghatafan, and He (proposed to) give them the third of the Madinah produce on condition that they return together with their folk, leaving (the fight against) Him and his companions. Agreement was reached between them to the point that they wrote that in a letter, without calling the witnesses and without the decision of concluding the peace except the negotiation over that. When the Messenger of Allah (pbuh) wanted to conclude that He sent to Sa’d bin Mu’az and Sa’d bin Ubadah. He mentioned the matter to them and consulted them...” Also, the Messenger of Allah (pbuh) consulted his companions in the Battle of Uhud, whether to leave Madinah or stay in it. This is in addition to other consultations. Likewise Abu Bakr used to refer to the leaders of Al-Muhajireen and Al-Ansar and to their scholars to consult them. He consulted them over the issue of fighting against the apostates, those who refused to pay the Zakat and in the matter of invading the Romans besides other matters. ‘Umar and the Khulafaa’ after him, also used to refer to the people for their consultation and opinion.

Orang ramai kadangkala menggunakan pendapat berdasarkan inisiatif mereka sendiri untuk menasihati Khalifah dalam beberapa perkara. Ini berlaku kepada Abu Bakar selepas beliau menjadi Khalifah dan ingin menghantar Usamah bersama tenteranya, ketika kebanyakan orang Arab murtad daripada Islam. ‘Umar, ‘Uthman, Abu ‘Ubaydah, Sa’d bin Abi Waqqas dan Sa’id bin Zaid meminta beliau menasihatkan supaya Usamah tidak dihantar, tetapi beliau menolak permintaan mereka. Peristiwa-peristiwa ini yang diamalkan oleh Rasulullah ﷺ dan Khulafa' al-Rasyidin selepas baginda berlaku di hadapan para Sahabat. Ia menunjukkan bahawa syura, iaitu merujuk kepada rakyat untuk berunding dengan mereka dan meminta pendapat mereka, adalah mandub. Oleh itu, adalah mandub bagi Khalifah untuk kembali kepada Majlis Ummah untuk berunding dengannya dan meminta pendapatnya mengenai pelbagai perkara dan tindakan.

People sometimes used opinions based on their own initiative, to advise the Khaleefah over some matters. This happened with Abu Bakr after He became Khaleefah and wanted to dispatch Usama with his army, when most of the Arabs apostasised from Islam. ‘Umar, ‘Uthman, Abu ‘Ubaydah, Sa’d bin Abi Waqqas and Sai’d bin Zaid called on Him to advise Him not to send Usama, but He rejected their request. These incidents practiced by the Messenger of Allah (pbuh) and the guided Khulafaa’ after Him occurred in front of the Sahabah. They indicate that Shura and referring to the people to consult them and seeking their opinion is Mandoobin Thereupon, it is Mandoob for the Khaleefah to return to the Council of the Ummah to consult it and seek its opinion over the various matters and actions.

Apabila Khalifah merujuk kepada Majlis Ummah untuk meminta pendapatnya mengenai perkara-perkara praktikal dan tindakan, beliau mesti berpegang kepada pendapat majoriti. Ini berdasarkan kepatuhan Rasulullah ﷺ terhadap pendapat majoriti dalam Perang Uhud, walaupun pendapat baginda dan pendapat para Sahabat berbeza dengan pendapat majoriti. Baginda ﷺ meninggalkan pendapatnya dan pendapat para Sahabat, lalu mematuhi pendapat majoriti. Ini menunjukkan bahawa dalam keadaan seperti itu, iaitu jenis tindakan yang tidak memerlukan kajian dan penelitian, pendapat majoriti kaum Muslimin diterima pakai. Ia juga diambil daripada sabda Rasulullah ﷺ kepada Abu Bakar dan 'Umar sebagaimana diriwayatkan oleh Ahmad daripada Ibnu Ghanam al-Asha'ri: "Sekiranya kamu berdua bersepakat dalam satu Mashura, nescaya aku tidak akan menyanggah kamu berdua." Perkataan Mashura dalam hadis ini ialah Shura itu sendiri, yang meliputi perundingan dalam sebarang perkara praktikal atau tindakan.

When the Khaleefah refers to the Council of the Ummah to seek its opinion over the practical matters and the actions, He must commit himself to the opinion of the majority. This is based on the compliance of the Messenger of Allah (pbuh) with the opinion of the majority in the Battle of Uhud, though his opinion and that of the Sahabah was different to that of the majority. He  gave up his opinion and that of the Sahabah and complied with the opinion of the majority. This indicates that in such an incident, which is the type of action that does not need study and scrutiny, the opinion of the majority of Muslims is adopted. It is also taken from the saying of the Messenger of Allah (pbuh) to Abu Bakr and ‘Umar as narrated by Ahmad from Ibnu Ghanam al-Asha’ri “Had you agreed together in a Mashura I would not disagree with you.” The Mashura in this Hadith is itself Shura, which covers consultation in any practical matter or an action.

Ini berkaitan dengan bahagian (a) daripada bahagian pertama. Adapun bahagian (b), jika Khalifah merujuk kepada Majlis untuk meminta pendapatnya dalam perkara-perkara bahagian ini, pendapat Majlis tersebut tidak mengikat. Asalnya, Khalifah mengambil pendapat para ulama, pakar dan profesional dalam perkara-perkara bahagian ini sebagaimana yang berlaku ketika Rasulullah ﷺ menerima pendapat Al-Habbab bin Al-Mundzir mengenai pemilihan tempat Perang Badar. Diriwayatkan dalam Sirah Ibnu Hisyam bahawa,

This is with regard to the part (a) from the first section. As for part (b) if the Khaleefah refers to the Council to seek its opinion in the matters of this part, the opinion of the council is not binding. Originally, the Khaleefah takes the opinion of the scholars, experts and professionals in the matters of this part as it occurred with the Messenger of Allah (pbuh) when He adopted the opinion of Al-Habab bin Al-Munthir regarding the selection of the place of the Battle of Badr. It was narrated in the Seerah of Ibnu Hisham that,

"Apabila Baginda (ﷺ) berkhemah di sebelah dekat mata air Badr, Al-Habab bin Al-Munthir tidak berpuas hati dengan tempat itu. Beliau berkata kepada Rasulullah ﷺ: 'Wahai Rasulullah! Adakah Allah menjadikan Tuan berkhemah di tempat ini di mana kita tidak boleh berganjak daripadanya, atau ini adalah pendapat, peperangan dan strategi?' Baginda ﷺ bersabda: 'Sebaliknya, ia adalah pendapat, peperangan dan strategi.' Al-Habab bin Al-Munthir berkata: 'Wahai Rasulullah, ini bukan tempat (yang betul). Gerakkan orang ramai sehingga kita sampai ke sebelah mata air yang berdekatan dengan musuh, kita berkhemah di sana, kemudian kita tutup air di bahagian lain, kita bina kolam di atasnya, dan kita isikannya dengan air. Kemudian kita berperang dengan musuh, di mana kita dapat minum dan mereka tidak.' Rasulullah ﷺ bersabda: 'Engkau telah memberikan pendapat yang (betul).' Maka Rasulullah ﷺ dan kaum Muslimin bangun dan berjalan sehingga sampai ke sebelah mata air yang paling dekat dengan musuh, lalu berkhemah di sana. Kemudian Baginda ﷺ memerintahkan supaya air di telaga-telaga itu ditutup, dan perintah itu dilaksanakan. Baginda ﷺ membina kolam di atas telaga-telaga yang ditutup itu, lalu diisikan dengan air, dan mereka memasukkan bekas-bekas air mereka." Maka Rasulullah ﷺ bersetuju dengan pendapat Al-Habab dan mengikutinya.

“When He (pbuh) camped at the near side of the water of Badr, Al- Habab bin Al-Munthir was not happy with this place. He said to the Messenger (pbuh); ‘O Messenger of Allah! Did Allah make you camp in this place where we can’t depart from it, or is it the opinion, war and strategy?’ He (pbuh) said; ‘It is rather the opinion, war and strategy.’ Al-Habab bin Al-Munthir said; ‘O Messenger of Allah, this is not the (right) place. Move the people till we come to the side of the water near to the people (enemy), we camp there, then we seep away the water from the other part, we build a basin on top of it, we fill it with water. Then we fight against the people where we drink and they do not.’ The Messenger of Allah (pbuh) said; ‘You gave the (right) opinion.’ So the Messenger of Allah (pbuh) and the Muslims stood up and walked till they reached the near side of the water from the enemy and camped there. Then He (pbuh) ordered that the water be seeped away which was done. He  built a basin on top of the seeped wells, where it it was filled with water and they threw in their (water) pots.” So the Messenger of Allah (pbuh) agreed with the opinion of al-Habab and followed it.

Dalam peristiwa ini, yang berkaitan dengan pendapat, peperangan dan strategi, pandangan orang ramai tidak mempunyai nilai dalam membuat keputusan. Sebaliknya, pandangan pakar itulah yang diambil kira. Begitu juga dengan perkara-perkara teknikal dan pemikiran yang memerlukan kajian dan penelitian, serta definisi. Dalam semua perkara seperti ini, rujukan dibuat kepada pakar dan profesional, bukan kepada pendapat orang awam. Majoriti tidak mempunyai nilai dalam perkara-perkara sebegini, sebaliknya nilai terletak pada mereka yang berilmu, berpengalaman dan pakar dalam bidangnya.

In this incident, which has to do with the opinion, war and strategy, the views of the people have no weight in taking the decision. Rather the view of the expert is what is considered. Similar to this are the technical matters and the thoughts that require study and scrutiny, together with the definitions. In all of such matters, reference is made to the experts and professionals and not to the ordinary peoples’ opinion. There is no weight to the majority for such matters, but rather to those with knowledge, experience and specialisation.

Ini juga terpakai dalam urusan kewangan, kerana Shara' telah menetapkan jenis-jenis dana yang mesti dikutip, dan bidang-bidang yang perlu dibelanjakannya. Shara' juga telah menetapkan kes-kes yang dikenakan cukai, oleh itu tiada gunanya meminta pendapat rakyat dalam pengutipan dan peruntukan dana tersebut. Serupa dengan ini ialah tentera. Shari'ah telah menyerahkan kepada Khalifah hak mengurus hal ehwal tentera, dan ia telah menetapkan hukum-hukum Jihad. Pendapat rakyat tidak mempunyai kesahihan dalam perkara-perkara yang telah diputuskan oleh Shara'. Ini juga terpakai kepada hubungan Negara dengan negara-negara lain, kerana ia tergolong dalam pemikiran yang memerlukan kajian dan pandangan yang mendalam serta berkaitan dengan Jihad. Tambahan pula, ia merupakan sebahagian daripada pendapat, peperangan dan strategi. Oleh itu, tiada gunanya pendapat rakyat dalam perkara ini, sama ada majoriti atau minoriti. Namun begitu, Khalifah dibenarkan untuk membentangkan perkara-perkara ini kepada Majlis Ummah bagi mendapatkan syura dan pandangannya, kerana pembentangan sedemikian adalah Mubah, dan pandangan Majlis dalam perkara-perkara ini tidak mengikat sebagaimana dalam peristiwa Badar.

This also applies to the financial matters, because the Shar’a has determined the types of funds which must be collected, and the areas over which they need to be spent. The Shar’a has also determined the cases in which taxes are imposed, therefore there is no point in seeking the opinion of the people in the collection and allocation of the funds. Similar to this is the army, the Shari’ah has left to the Khaleefah the right of managing the army’s affairs, and it determined the rules of Jihad. There is no validity in the opinion of the people over matters decided by the Shar’a. This also applies to the relationship of the State with other States, because this is of the thought that requires study and deep insight and is related to Jihad. Furthermore, it is a part of the opinion, war and strategy. Therefore, there is no point in the opinion of the people in this matter whether it is the majority or minority. However, the Khaleefah is allowed to present these matters to the Council of the Ummah for its consultation and opinion, because such presentation is of the Mubah, and the opinion of the Council in these matters is not binding as in the incident of Badr.

Mengenai bahagian kedua, walaupun apa yang ingin diterima pakai oleh Khalifah daripada hukum-hakam dan kanun adalah dalam bidang tugasnya, dan pandangan majlis berkenaan perkara-perkara ini tidak mengikat, Khalifah berhak untuk merujuk kepada Majlis Ummah bagi memastikan pandangan mereka terhadap hukum-hukum syarak dan kanun yang ingin beliau terima pakai. Ini sama seperti apa yang dilakukan oleh ‘Umar bin Al-Khattab (rta) apabila beliau merujuk kepada kaum Muslimin mengenai hukum-hukum syarak, yang mana para Sahabat tidak membantahnya, sebagaimana dalam peristiwa tanah-tanah yang ditakluki di Iraq, apabila kaum Muslimin meminta beliau membahagikan tanah-tanah itu di kalangan pejuang yang membukanya. Maka ‘Umar bertanya kepada orang ramai, tetapi pendapatnya akhirnya ialah mengekalkan tanah itu bersama pemilik-pemiliknya dengan syarat mereka membayar kharaj yang diketahui ke atasnya, di samping membayar jizyah ke atas diri mereka. Rujukan ‘Umar dan Abu Bakr sebelum beliau kepada para Sahabat untuk mendapatkan pandangan mereka mengenai hukum-hukum syarak tanpa sebarang bantahan daripada para Sahabat, menunjukkan Ijmaa’ (konsensus) mereka. Ini menjadi dalil bahawa Khalifah berhak untuk merujuk kepada kaum Muslimin bagi mendapatkan pandangan mereka mengenai hukum-hukum syarak apabila beliau tidak menemui nas mengenainya dalam Kitab Allah dan Sunnah Rasul-Nya, atau apabila beliau mendapati ia sukar difahami, atau apabila beliau ingin menerima pakainya. Pandangan mereka dalam semua perkara ini tidak mengikat Khalifah.

With regard to the second section, although what the Khaleefah wants to adopt of rules and Canons is of his duties, and the opinion of the council regarding these matters is not binding, the Khaleefah has the right to refer to the Council of the Ummah to ascertain their opinion over the divine rules and canons which He wants to adopt. This is similar to what ‘Umar bin Al-Khattab (rta) did when He referred to the Muslims over the divine rules, which the Sahabah did not object to, as in the incident of the conquered lands of Iraq, when the Muslims asked Him to divide the lands amongst the fighters who opened them. Hence ‘Umar asked the people, but his opinion settled on keeping the land with its landlords on condition that they pay a known Kharaj over it in addition to paying the jizyah over their persons. The reference of ‘Umar and Abu Bakr before Him to the Sahabah for their opinion over the divine rules without an objection from the Sahabah to this, indicates their Ijmaa’ (consensus). This is evidence that the Khaleefah has the right to refer to the Muslims to seek their opinion over the divine rules when He does not find texts about them in the Kitab of Allah and the Sunnah of His Messenger, or He finds them difficult to understand or when He wants to adopt them. Their opinion in all of these matters is not binding to the Khaleefah.

Ahli Majlis yang bukan Muslim tidak berhak untuk meneliti apa yang hendak diterima pakai oleh Khalifah daripada hukum dan kanun, kerana mereka kafir terhadap Islam. Hak mereka hanyalah untuk menyuarakan pandangan mereka tentang kezaliman pemerintah terhadap mereka, bukan untuk menyatakan pandangan mereka mengenai hukum-hakam dan kanun ilahi.

The non-Muslim members of the Council do not have the right to look into what the Khaleefah wants to adopt of rules and canons because of their disbelief in Islam. Their right is in voicing their opinion of the injustice of the rulers towards them, and not in expressing of their opinion over the divine rules and canons.

Mengenai bahagian ketiga, dalilnya ialah makna umum nas-nas yang berkaitan dengan menuntut pertanggungjawaban para penguasa. Ahmad meriwayatkan daripada Ibnu ‘Umar, katanya: Rasulullah ﷺ bersabda: "Akan ada atas kamu 'Umara' yang memerintahkan kamu dengan perkara yang mereka sendiri tidak lakukan. Sesiapa yang mempercayai dusta mereka dan membantu kezaliman mereka, dia bukan daripadaku dan aku bukan daripadanya, dan dia tidak akan datang kepadaku di Hawdh (kolam)." Ahmad meriwayatkan daripada Abu Said al-Khudri, katanya: Rasulullah ﷺ bersabda: "...jihad yang paling utama ialah (mengucapkan) kalimah kebenaran di hadapan penguasa yang zalim." Al-Haakim meriwayatkan daripada Jaber, daripada Nabi ﷺ, baginda bersabda: "Penghulu para syuhada ialah Hamzah bin ‘Abdul-Muttalib dan seorang lelaki yang berdiri di hadapan penguasa yang zalim, lalu dia memerintahkannya dan melarangnya, maka penguasa itu membunuhnya." Muslim meriwayatkan daripada ‘Awf bin Malik al-Ashja‘i bahawa Rasulullah ﷺ bersabda: "Ketahuilah! Sesiapa yang dilantik ke atasnya seorang Waali, lalu dia melihat Waali itu melakukan sesuatu dosa (kederhakaan kepada Allah), hendaklah dia membenci dosa itu tetapi jangan menarik tangannya daripada ketaatan." Muslim meriwayatkan daripada Ummu Salamah bahawa Rasulullah ﷺ bersabda: "Akan ada amir-amir yang dilantik ke atas kamu; kamu mengiktiraf sebahagian daripada apa yang mereka lakukan dan mengingkari sebahagian. Sesiapa yang mengiktiraf, dia terlepas daripada celaan. Sesiapa yang membencinya (perbuatan buruk mereka), dia selamat. Tetapi sesiapa yang reda dan mengikuti mereka (dia binasa)." Nas-nas ini bersifat umum dari segi lafaznya dan menunjukkan bahawa pertanggungjawaban meliputi apa jua tindakan. Apabila para Sahabat menentang Rasulullah ﷺ dalam perjanjian Hudaibiyah, dan mereka membantah baginda dengan keras, baginda tidak memarahi mereka kerana perselisihan itu. Baginda sebaliknya menolak pendapat mereka dan memeterai perjanjian damai itu, kerana apa yang baginda lakukan adalah wahyu daripada Allah (SWT), dan pendapat manusia tidak mempunyai timbangan dalam perkara sedemikian. Baginda ﷺ menegur mereka kerana mereka tidak mematuhi perintahnya ketika baginda meminta mereka menyembelih haiwan korban (Al-Hadi) dan mencukur kepala mereka serta meleraikan Ihram mereka. Rasulullah ﷺ juga tidak menegur al-Habab bin Al-Munthir di Badr ketika dia membantah tempat perkhemahan yang dipilih oleh Rasulullah ﷺ, bahkan baginda ﷺ mengikut pendapatnya. Hisab oleh Majlis ini kepada Khalifah dan pembantu-pembantu lain, gabenor dan 'A'mil adalah berkenaan sesuatu tindakan yang benar-benar telah dilaksanakan, sama ada tindakan itu bercanggah dengan hukum syarak, salah atau membahayakan kaum Muslimin, atau tidak adil atau lalai terhadap rakyat dalam menguruskan urusan mereka. Khalifah wajib memberi jawapan terhadap hisab dan bantahan tersebut dengan menyatakan pandangan dan dalilnya mengenai perkataan, perbuatan dan tugas yang dilakukannya, supaya Majlis dapat yakin akan kebaikan prestasi, keikhlasan dan kejujuran Khalifah. Sekiranya Majlis tidak menerima pandangan Khalifah dan menolak hujahnya, perkara ini hendaklah diteliti. Jika perkara itu termasuk dalam isu-isu yang keputusan majoriti mengikatnya, maka pandangan Majlis itu mengikat; jika tidak, maka ia tidak mengikat.

Tidak betul untuk bertanya: "Apakah nilai menghisab Khalifah jika dia tidak wajib bertindak mengikut hisab ini?" Ini kerana hisab ialah hukum syarak yang mesti dilaksanakan, dan ia merupakan fardhu kifayah. Tambahan pula, sifat hisab ialah ia mendedahkan maklumat tentang pendapat umum, dan menjelaskannya. Ia juga memberi peringatan kepada orang ramai dan membangkitkan pendapat umum, kerana pendapat umum lebih berkuasa daripada tentera, dan para pemerintah di mana-mana sahaja takut kepadanya. Oleh itu, hisab mempunyai nilai yang sangat besar.

It is not correct to ask; “What is the value of accounting the Khaleefah when He is not obliged to act according to this accounting?” This is because accounting is a divine rule that has to be performed, and it is a duty of sufficiency. Furthermore the nature of accounting is that it reveals information about the opinion, and clarifies it. It also warns the public opinion and arouses it, for the public opinion is more powerful than the armies, and the rulers everywhere fear it. Therefore, accounting is of great value.

Jika mereka yang bertanggungjawab berselisih dengan pemerintah mengenai sesuatu perkara dari sudut undang-undang, perkara itu dirujuk kepada mahkamah perbuatan zalim (Al-Mazaalim) atas permintaan daripada Majlis, berdasarkan firman Allah (SWT): "Wahai orang-orang yang beriman, taatilah Allah dan taatilah Rasul serta orang-orang yang memegang kuasa di kalangan kamu. Jika kamu berselisih tentang sesuatu perkara, kembalikanlah ia kepada Allah dan Rasul." [TMQ An-Nisa’a: 59]

If those who account differed with the rulers over any matter from the legal point of view, the matter is referred to the court of unjust acts (Al- Mazaalim) by a request from the Council, due to what Allah (swt) says; “O you who believe obey Allah and obey the Messenger and those in authority from amongst you. If you disputed over a matter refer it to Allah and the Messenger.” [TMQ An-Nisa’a: 59]

Ini bermaksud bahawa jika kaum Muslimin berselisih dengan pihak berkuasa mengenai sesuatu perkara, mereka hendaklah merujukkannya kepada Allah dan kepada Rasul ﷺ, iaitu untuk diadili dengan Syara'. Ini bermaksud merujuk kepada badan kehakiman, iaitu kepada mahkamah penganiayaan, dan pandangannya adalah mengikat.

This means that if the Muslims dispute with the people of authority over a matter, they should refer it to Allah and to the Messenger, that is to arbitrate with the Shar’a. This means to refer to Judiciary, that is to the court of unjust acts and its opinion is binding.

Mengenai bahagian keempat, dalilnya ialah bahawa Rasulullah ﷺ telah memecat al-'Ala' bin Al-Hadhrami, 'Aamil beliau ke atas Bahrain, kerana utusan 'Abd Qais mengadu tentang beliau kepada Rasulullah ﷺ. Ibnu Sa'd meriwayatkan daripada Muhammad bin 'Umar:

With regards to the fourth section, its evidence is that the Messenger of Allah (pbuh) removed al-’Ala’a bin Al-Hadhrami, his ‘Aamil over Bahrain, because the delegate of ‘Abd Qais complained about Him to the Messenger (pbuh). Ibnu Sa’d narrated on the authority of Muhammad bin ‘Umar:

“Bahawa Rasulullah ﷺ menulis surat kepada al-Ala’a bin Al-Hadhrami agar datang kepada Baginda bersama dua puluh orang dari ‘Abd Qais. Dia tiba di hadapan Baginda bersama dua puluh orang yang diketuai oleh ‘Abdullah bin Awf al-Ashajj, dan Baginda melantik Al-Munthir bin Sawa sebagai penggantinya. Wakil kaum itu mengadukan al-Ala’a Al-Hadhrami, lalu Rasulullah ﷺ memecatnya dan melantik Iban bin Said bin Al-’Aass, serta bersabda kepadanya: ‘Jagalah ‘Abd Qais dan hormatilah pemimpin-pemimpin mereka.’” Begitu juga ‘Umar bin Al-Khattab memecat Sa’d bin Abi Waqqas daripada Wilayah semata-mata kerana aduan rakyat terhadapnya, dan beliau berkata: “Aku tidak memecatnya kerana kekurangan atau pengkhianatan.” Ini menunjukkan bahawa rakyat Wilayah berhak menyatakan kemarahan dan ketidakpuasan hati mereka terhadap Wali dan Amir mereka, dan Khalifah wajib memecat mereka. Demikian juga, Majlis Ummah dibenarkan, sebagai wakil seluruh kaum Muslimin dalam Negara, untuk menyatakan kemarahan dan ketidakpuasan hatinya terhadap Wulah dan ‘Aamil, dan Khalifah wajib memecat mereka dengan segera.

“That the Messenger of Allah (pbuh) wrote to al-Ala’a bin Al-Hadhrami to come to Him with twenty men from ‘Abd Qais. He reached Him with twenty men headed by ‘Abdullah bin Awf al-Ashajj, and appointed after Him Al-Munthir bin Sawa. The delegate complained of al-Ala’a Al-Hadhrami so the Messenger of Allah (pbuh) removed Him and appointed Iban bin Said bin Al-’Aass and said to him: ‘Take care of ‘Abd Qais and respect their chiefs.’” Also ‘Umar bin Al-Khattab removed Sa’d bin Abi Waqqas from the Wilayah just because of the complaint of the people against him, and He said; “I did not remove Him because of deficiency or treason”, This indicates that the people of the Wilayah have the right to express their anger and discontent of their Wulah and Ameers, and the Khaleefah thus has to remove them. Likewise, the Council of the Ummah is allowed, as a representative of all Muslims in the State, to express its anger and discontent of the Wulah and ‘Aamils and the Khaleefah has to remove them immediately.

Berkenaan bahagian kelima, dalilnya ialah bahawa kaum Muslimin meminta 'Umar, ketika Beliau ditikam dan hampir wafat, supaya melantik seseorang selepas Beliau, tetapi Beliau menolak permintaan mereka. Mereka mengulangi permintaan itu, lalu Beliau mencalonkan enam orang. Ini merupakan Ijma' Sakuti (persetujuan dengan diam), yang menjadi bukti bahawa ahli Majlis Ummah yang Muslim mempunyai hak untuk menyenaraikan calon bagi jawatan Khilafah, dan pendapat mereka dalam perkara ini adalah mengikat. Telah dibuktikan bahawa 'Umar menugaskan lima puluh orang untuk mengawasi enam orang yang Beliau calonkan, dan Beliau memerintahkan mereka supaya membunuh sesiapa sahaja daripada mereka yang menentang pengganti yang dipilih. Beliau juga memberikan kepada enam orang itu tempoh tiga hari, satu perkara yang menunjukkan kewajipan. Adapun ahli yang bukan Muslim, mereka tidak mempunyai hak untuk menyenaraikan calon, kerana Bay'ah adalah khusus bagi kaum Muslimin.

With regards to the fifth section, the proof is that the Muslims asked ‘Umar, when He was stabbed and was close to death, to appoint somebody after him, but He rejected their request. They repeated the request, so He nominated six persons. This was an Ijma’a Sakooti (consent by silence), which is evidence that Muslim members of the Council of the Ummah have the right to shortlist the nominees for the post of Khilafah, and their opinion in this matter is binding. It was proved that ‘Umar assigned fifty men to watch the six men He nominated, and He ordered them to kill anyone of them who opposed the chosen successor. He also assigned to the six, three days, a matter which indicates obligation. As for non-Muslim members, they have no right in shortlisting the nominees, because the Bay’ah is specific to Muslims.