Muhtasib mempunyai kuasa untuk menghakimi kesalahan sebaik sahaja dia mengetahuinya, dan ini boleh berlaku serta-merta dan di mana-mana lokasi. Dia tidak perlu berada di mahkamah kehakiman. Dia akan mempunyai sejumlah anggota polis di bawah kawalannya untuk melaksanakan perintahnya dan menjalankan hukuman di tempat kejadian.

The Muhtasib has the power to judge on the offence as soon as He learns about it, and this could take place on the spot and at any location. He does not need to be in a judicial court. He will have at his disposal a number of police staff to execute his orders and to apply the sentence on the spot.

Mahkamah kehakiman tidak diperlukan bagi Muhtasib untuk meneliti kes yang sedang dihadapi. Dia menjatuhkan hukuman sebaik sahaja dia pasti bahawa kesalahan itu telah berlaku, dan dia mempunyai kuasa untuk menghakimi di mana-mana tempat dan pada bila-bila masa, sama ada di pasar, di rumah, ketika menunggang atau di dalam kereta, pada waktu siang atau malam. Bukti yang menegaskan keperluan adanya mahkamah kehakiman untuk menangani sesuatu kes tidak terpakai kepada Muhtasib, kerana hadis yang mengesahkan syarat ini menyatakan: "Jika dua pihak yang bertikai duduk di hadapanmu." Ini tidak terpakai kepada hakim Hisbah, kerana tiada penuntut dan tiada tertuduh, sebaliknya terdapat hak awam yang telah dilanggar, atau pelanggaran terhadap Syariah. Selain itu, apabila Rasulullah ﷺ meneliti kes timbunan makanan, baginda sedang berjalan di pasar pada ketika itu dan makanan itu dipamerkan untuk dijual. Baginda ﷺ tidak memanggil penjual itu kepadanya, tetapi sebaik sahaja baginda mengesan kesalahan itu, baginda menanganinya di tempat itu juga. Ini menunjukkan bahawa kes-kes Hisbah tidak memerlukan mahkamah kehakiman.

A judicial court would not be required for the Muhtasib to look into the case at hand, He passes the judgement the moment He is sure that the offence took place, and He has the power to judge at any place and at anytime, whether in the market, in the house, while riding or in the car during the day or night. The evidence that confirms the need to have a judicial court in order to deal with a case does not apply to the Muhtasib, because the Hadith that confirmed this condition states; “If the two disputing parties sat before you.” This is not applicable to the judge of Hisba, as there is no plaintiff and no defendant, rather, there is a public right that has been violated, or a violation of the Shar’a. Besides, when the Messenger of Allah (pbuh) looked into the case of the heap of food, He was walking in the market at the time and the food was displayed for sale. He (pbuh) did not summon the vendor to him, but as soon as He detected the offence He dealt with it on the spot. This indicates that the cases of Hisba do not require a judicial court.

Muhtasib berhak memilih timbalan-timbalan untuknya. Mereka hendaklah memenuhi syarat-syarat Muhtasib, dan dia dibenarkan menugaskan mereka ke tempat-tempat yang berbeza. Timbalan-timbalan tersebut mempunyai kuasa untuk menjalankan tugas-tugas Hisbah di kawasan-kawasan yang telah ditugaskan kepada mereka, dan dalam kes-kes yang telah diwakilkan kepada mereka.

The Muhtasib has the right to select deputies for him. They should fulfil the requirements of the Muhtasib, and He is allowed to assign them to different places. Those deputies would have the power to carry out the duties of the Hisba in the areas to which they have been assigned, and in the cases for which they have been delegated.

Ini bergantung kepada sama ada surat pelantikan Muhtasib mengandungi klausa yang memberinya kuasa untuk melantik timbalan, iaitu untuk mewakilkan timbalan yang akan bertindak bagi pihaknya, sekiranya pelantikan itu dibuat oleh Khalifah. Sekiranya pelantikan itu pula dibuat oleh Qadhi al-Qudhah (Ketua Hakim), maka selain syarat tersebut, pelantikan Qadhi al-Qudhah mesti mengandungi klausa yang memberinya kuasa untuk membenarkan hakim-hakim yang dilantiknya mewakilkan orang lain untuk bertindak bagi pihak mereka, iaitu memberi mereka hak untuk mempunyai timbalan. Jika Qadhi al-Qudhah tidak mempunyai kuasa sedemikian, maka dia tidak berada dalam kedudukan untuk meluluskan perwakilan tersebut, dan oleh itu Muhtasib tidak dibenarkan mempunyai timbalan, iaitu dia tidak mempunyai hak untuk mewakilkan. Kuasa hakim untuk mewakilkan bagi pihaknya, sama ada Muhtasib, Qadhi atau Qadhi al-Mazaalim, tidak berada di tangan hakim melainkan Khalifah membenarkannya berbuat demikian; atau jika kebenaran untuk melantik hakim dan membenarkan mereka yang dilantik mewakilkan diberikan kepada Wali bagi kehakiman, iaitu Qadhi al-Qudhah. Ini kerana hakim dilantik kepada kehakiman, iaitu jenis kehakiman yang tertentu, yang ialah Hisbah. Oleh itu, jika dia tidak diberi hak untuk mewakilkan, iaitu hak untuk melantik timbalan bagi dirinya, maka dia tidak memiliki kuasa wajib untuk melantik sesiapa pun. Ini terpakai kepada kedua-dua Qadhi dan Qadhi al-Mazaalim, kerana setiap daripada mereka dilantik kepada kehakiman mengikut klausa pelantikan. Maka mereka tidak memiliki sebarang kuasa tambahan, iaitu mereka tidak mempunyai hak untuk melantik hakim, melainkan perkara ini menjadi sebahagian daripada kontrak pelantikan. Dia juga tidak mempunyai hak untuk melantik timbalan bagi melaksanakan tugas Hisbah bagi pihaknya, melainkan perkara itu menjadi sebahagian daripada kontraknya. Perkara yang sama terpakai kepada Qadhi al-Qudhah. Adapun tentang keharusan melantik wakil, ia diambil daripada perbuatan Rasulullah ﷺ, kerana baginda pernah diminta untuk memutuskan satu kes, lalu baginda melantik seseorang untuk bertindak bagi pihak baginda. Ini berlaku dalam kisah seorang Arab badwi yang datang kepada Rasulullah ﷺ dan memberitahu baginda bahawa anaknya bekerja untuk seorang lelaki, lalu anaknya itu telah berzina dengan isteri lelaki tersebut, maka dia meminta baginda memberikan hukuman. Rasulullah ﷺ bersabda dalam kejadian itu:

This depends on whether the appointment of the Muhtasib includes a clause that gives Him power to appoint deputies, i.e. to delegate deputies who would act on his behalf, in case the Khaleefah made his appointment. If the appointment was however made by the Qadhi al- Qudhah (Supreme judge), then beside the previous condition the appointment of the Qadhi al-Qudhah must include a clause that gives Him power to allow the judges that He appoints to delegate others to act on their behalf, i.e to give them the right to have deputies. If the Qadhi al- Qudhah did not have such power, then He would not be in a position to approve such a delegation, thus the Muhtasib would not be allowed to have deputies, i.e. He would not have the right to delegate. The power of the judge to delegate on his behalf, whether it be the Muhtasib, the Qadhi (judge) or the Qadhi al-Mazaalim, is not in the hands of the judge unless the Khaleefah allows Him to do so; or if the permission to recruit judges and to allow those appointed to delegate were given to the Waali of the judiciary, i.e. the Qadhi al-Qudhah. This is because the judge is appointed to the judiciary, i.e. a specific type of judiciary, which is the Hisba. Therefore, if He were not given the right to delegate, i.e. the right to appoint a deputy for himself, He would not then possess the mandatory power to appoint anyone. This applies to both the Qadhi and the Qadhi al-Mazaalim, for each of them would be appointed to the judiciary according to the appointment clause. Thus they do not possess any extra power, i.e. they would have no right to appoint judges, unless this formed part of the appointment contract. He would not also have the right to appoint deputies to perform the duties of Hisba on his behalf, unless this was part of his contract. The same applies to the Qadhi al-Qudhah. As for the permissibility of appointing deputies, this is derived from the Messenger of Allah’s action, for He (pbuh) was called upon to look into a case, and He appointed someone to act on his behalf. This was what happened in the incident of the desert Arab who came to the Messenger of Allah (pbuh) and informed Him that his son was working for a man and He committed adultery with the man’s wife, so He asked Him for the verdict. The Messenger of Allah (pbuh) said at that incident:

"Pergilah wahai Unais (seorang lelaki dari Aslam) kepada isteri lelaki ini, jika dia mengaku bersalah maka rejamlah dia." [Narrated by Bukhari and Muslim by way of Abi Hurayrah, Zayd bin Khalid al Juhani]

“Go O Unays (a man from Aslam) to this man’s wife, if she admitted guilt then stone her.” [Narrated by Bukhari and Muslim by way of Abi Hurayrah, Zayd bin Khalid al Juhani]

Ini menunjukkan bahawa hakim boleh menghantar timbalannya untuk mengadili bagi pihaknya dalam sesuatu kes yang dilantiknya kepadanya. Perkara yang sama juga terpakai ke atas Muhtasib, kerana beliau juga seorang hakim. Walau bagaimanapun, hakim mesti membenarkan timbalannya mengendalikan kes itu secara keseluruhan, iaitu beliau mesti dibenarkan meneliti aduan dan menjatuhkan hukuman sendiri jika pelantikan sebagai timbalan itu sah. Ini kerana kehakiman ialah penyampaian hukum melalui cara paksaan, maka dalam konteks ini ia tidak boleh dibahagi-bahagikan, dan oleh itu beliau tidak boleh melantiknya semata-mata untuk menyiasat tanpa mengadili. Pelantikan itu mestilah lengkap supaya beliau menjadi seorang hakim dan penghakimannya menjadi sah. Namun, walaupun kadangkala beliau sebenarnya tidak menjatuhkan hukuman, kerjanya tetap sah, kerana menjatuhkan hukuman bukanlah syarat untuk beliau bertindak sebagai hakim. Seorang hakim boleh meneliti sesuatu kes, dan sebelum menyelesaikan kerjanya dan menjatuhkan hukuman, beliau boleh dilucutkan jawatan, lalu kes itu dirujuk kepada hakim lain yang akan menjatuhkan hukuman. Perkara yang sama juga terpakai ke atas timbalan hakim. Menjatuhkan hukuman bukanlah syarat baginya, tetapi beliau mesti diberi hak untuk menyiasat dan menjatuhkan hukuman apabila dilantik, iaitu beliau mesti dilantik sebagai hakim penuh, memegang semua kuasa wajib yang diberikan kepada seorang hakim. Perkara yang sama juga terpakai ke atas Muhtasib-Muhtasib yang melantik timbalan dengan kuasa untuk menyiasat dan mengadili dalam kes-kes yang diserahkan kepada mereka, atau dalam kawasan-kawasan tempat mereka ditempatkan, iaitu jika beliau telah diberi kuasa untuk melantik timbalan. Syarat-syarat undang-undang bagi mereka yang dilantik oleh hakim sebagai timbalannya ialah: Mereka mestilah beragama Islam, lelaki merdeka, adil, baligh dan Fuqaha (cendekiawan yang berilmu) dalam perkara-perkara yang mereka ditugaskan untuk uruskan, iaitu mereka mestilah memenuhi syarat yang sama seperti Muhtasib, kerana mereka juga adalah hakim sepertinya.

This indicates that the judge could send a deputy to judge on his behalf in a case He assigns to him. The same applies to the Muhtasib, as He is also a judge. However, the judge must allow his deputy to deal with the case as a whole, i.e. He must be allowed to look into the complaint and pronounce judgement himself if the appointment to deputise were valid. This is because the judiciary is the conveying of the rule by way of compulsion, so in this context it cannot be partitioned, and therefore He cannot appoint Him to merely investigate without judging. The appointment must be complete so that He becomes a judge and his judgement becomes valid. However, even if He sometimes did not actually pronounce a judgement, his work would still be valid, for it is not a condition for Him to act as a judge. A judge could look into a case, and before completing his work and pronouncing his judgement, He could be relieved of his duties, and then the case would be referred to another judge who would pass judgement. The same applies to the judge’s deputy. It is not a condition for Him to pass judgement, but He must be given the right to investigate and pass judgement when appointed, i.e. He must be appointed as a full judge, holding all the mandatory powers given to a judge. The same applies to the Muhtasibin He appoints deputies with powers to investigate and judge in the cases He assigns for them, or in the areas in which He places them, that is if He has been given the power to appoint deputies. The legal requirements for those whom the judge appoints as his deputies are: They must be Muslim, free men, just, mature and Fuqaha (learned scholars) in the matters they are assigned to deal with, i.e. they must have the same requirements as the Muhtasib, because they are also judges like him.