Pelantikan pembantu yang diberi kuasa wakil memerlukan dua syarat: Pertama, dia diberi kuasa pengawasan umum, dan kedua, dia dilantik sebagai timbalan. Oleh itu, Khalifah hendaklah berkata kepadanya: "Saya serahkan kepada kamu apa yang menjadi hak saya untuk dilaksanakan bagi pihak saya," atau apa-apa lafaz lain yang seumpamanya yang merangkumi pengawasan umum dan penggantian. Jika pelantikan tidak dibuat atas asas-asas ini, dia tidak akan menjadi Mu'awin dan tidak akan memperoleh kuasa-kuasa wajib Mu'awin sehinggalah pelantikannya dibuat atas asas-asas ini.

The appointing of the delegated assistant requires two conditions: The first is that He is given general supervision and the second is that He is a deputy. Therefore, the Khaleefah should say to him: ‘I assign to you what is to me so as to perform on my behalf,’ or any other words to that effect which include general supervision and deputation. If the assignment is not on these grounds, He would not become a Mu’awin and He would not enjoy the mandatory powers of Mu’awin until his appointment were to be made on these grounds.

Bukti bagi perkara ini ialah hakikat fungsi pembantu, iaitu kewakilan (niyabah) daripada Khalifah. Kewakilan dalam konteks ini ialah suatu akad ('Aqd), dan akad tidak akan sah kecuali melalui lafaz yang jelas. Oleh itu, syarat dalam melantik pembantu ialah pelantikan itu dibuat dengan lafaz yang menjadikannya wakil kepada Khalifah. Selain itu, hakikat pembantu ialah dia memiliki segala kuasa wajib yang dimiliki Khalifah dalam pemerintahan. Maka, pelantikan mesti bersifat menyeluruh dalam segala perkara, iaitu mesti mengandungi lafaz yang menunjukkan pertimbangan umum bagi urusan-urusan itu. Dengan kata lain, pelantikan hendaklah mengandungi lafaz yang menunjukkan bahawa pembantu itu menikmati segala kuasa wajib dalam pemerintahan. Ini dilakukan dengan berkata kepadanya, contohnya: "Aku serahkan kepadamu apa yang menjadi hakku untuk bertindak bagi pihakku", atau berkata "Aku mengambilmu sebagai Wazir dengan bergantung kepada tindakanmu bagi pihakku", atau yang seumpamanya. Walau bagaimanapun, memberikan kepadanya pertimbangan umum tanpa menyatakan 'bagi pihakku' bermakna menjadikannya putera mahkota (Wilayat ul-'Ahd), bukan akad Wizarah, dan jawatan putera mahkota itu tidak sah, maka akad sebegitu juga tidak sah. Jika tugasan itu terhad kepada kewakilan semata-mata, tanpa menyebut secara jelas pertimbangan umumnya, maka ia menjadi kewakilan yang samar dari segi keumuman atau kekhususan, pelaksanaan atau pendelegasian, dan dengan itu Wizarah tidak terbentuk. Jika Khalifah juga berkata kepadanya, "wakilkan aku dalam urusan kehakiman, atau dalam urusan kepolisan, pendidikan atau seumpamanya", Wizarah tidak akan terbentuk dan dia bukan pembantu yang didelegasikan. Ini kerana dalam melantik pembantu yang didelegasikan, perlu digunakan lafaz atau istilah yang menunjukkan hakikat pembantu itu, iaitu kewakilan Khalifah dan pemilikan kuasa-kuasa wajibnya. Dengan kata lain, agar kontrak Wizārah bagi pembantu yang diwakilkan itu sah, ia mesti mengandungi satu terma yang menunjukkan dua syarat: pewakilan am dan pelantikan sebagai timbalan. Jika terma itu tidak secara jelas meliputi kedua-dua syarat ini, maka Wizārah tidak akan sah diberikan kepada pembantu yang diwakilkan itu. Oleh kerana pelantikan pembantu termasuk dalam perkara yang harus (mubah), maka Khalifah dibenarkan melantik seorang atau lebih pembantu. Jika Khalifah melantik lebih daripada seorang Mu'awin, maka setiap daripada mereka akan diberikan pertimbangan am yang sama seperti yang dimiliki Khalifah. Khalifah tidak dibenarkan melantik dua orang Mu'awin yang secara kolektif berkongsi pengawasan am yang sama, kerana wilayah pemerintahan itu tunggal. Oleh itu, jika dia berbuat demikian, maka pelantikan kedua-duanya tidak dibenarkan dan batal, kerana ia merupakan pelantikan seorang Amir, dan itu hanya boleh dilakukan kepada seorang individu sahaja. Ini kerana Rasulullah ﷺ telah bersabda,

The evidence for this is the reality of the assistant’s function, which is deputyship of the Khaleefah. Deputisation, in this context, is a contract (‘Aqd), and contracts will not be valid except through explicit words. Therefore, it is conditional in appointing the assistant that this appointment is carried out in terms that make of Him a deputy to the Khaleefah. Furthermore, the reality of the assistant is that He possesses all the mandatory powers, which the Khaleefah enjoys in ruling. Hence, the appointment must be general in everything, i.e. it must include a term that indicates the general consideration of matters. In other words, appointment should include a term that indicates that the assistant enjoys all the mandatory powers of ruling. This is done by saying to Him for example; “ I assigned to you what is to me so as to act on my behalf ”, or to say “I took you as a Wazir depending on your action on behalf of me”, or the like. However, giving Him the general consideration without stating ‘on behalf of me’ means to become an heir apparent (Wilayat ul- ’Ahd) not a contract of Wizara, and the heir apparent (Wilayat ul-’Ahd) post is invalid, so such a contract would be invalid as well. If the assignment was limited to deputisation, without explicitly mentioning its general consideration, then it would become an ambiguous deputisation in terms of generality or specification, execution or delegation and accordingly the Wizara would not be convened. If the Khaleefah also said to him, “represent me in judicial matters, or in the matters of policing, education or the like”, the Wizara would not be convened and He would not be a delegated assistant. This is because it is necessary in appointing the delegated assistant to use words or terms that indicate the reality of the assistant, which is the deputyship of the Khaleefah and the possession of his mandatory powers. In other words, in order that the contract of the Wizara be convened for the delegated assistant, it should include a term that indicates two conditions; the general delegation and the deputisation. If the term did not clearly cover these two conditions, the Wizara would not be convened to the delegated assistant. Since the assignment of the assistants is one of the Mubah matters, then the Khaleefah is allowed to appoint one or more assistants. If the Khaleefah appointed more than one Mu’awin, then each of them would be given the same general consideration that the Khaleefah has. It would not be allowed for the Khaleefah to appoint two Mu’awins who would share collectively the same general supervision, since the Wilayah of ruling is singular. Therefore, if He did so, then the assignment of both would not be allowed and void, for it is an appointment of an Ameer and this could only be to one individual. This is because the Messenger of Allah (pbuh) said,

"Hendaklah mereka melantik seorang daripada kalangan mereka." Baginda ﷺ juga bersabda:

“Let them appoint one from among themselves.” He (pbuh) also said:

"Tanpa melantik salah seorang daripada mereka sebagai Amir ke atas mereka." Oleh itu, pelantikan tunggal ini ialah syarat sah bagi Imarah.

“Without appointing one of them as an Ameer on them.” This singular appointment is therefore a condition in the validity of the Imara.