De consistente en ongeëvenaarde moed van Muhammad ﷺ gaf aan dat hij niet alleen waarheidsgetrouw was, maar ook zeker van zijn waarheidsgetrouwheid, wat dient als een verdere bevestiging van zijn profeetschap.

The consistent and matchless bravery of Muhammad صلى الله عليه وسلم indicated that he was not only truthful, but certain of his truthfulness, which serves as yet another endorsement of his prophethood.

De Profeet ﷺ vluchtte nooit in de strijd. Integendeel, soms vocht hij onverschrokken op de frontlinie. Het zou volkomen begrijpelijk geweest voor de Profeet ﷺ om zichzelf achter het leger te beschermen, want zijn vroege dood zou het einde van de boodschap hebben betekend.

The Prophet صلى الله عليه وسلم never fled in battle. Rather, he at times fought fearlessly on the front lines. It would have been perfectly understandable for the Prophet صلى الله عليه وسلم to shield himself behind the army, for his early death would have meant the end of the message.

Toch zou ‘Alī ibn Abī Ṭālib , de gevierde krijger, zeggen: “Ik was zelf getuige op de Dag van Badr hoe wij dicht bij de Profeet ﷺ bleven voor dekking, en hij was degene die het dichtst bij de vijand was, en hij was de felste krijger op die dag.”102

Yet, ‘Alī ibn Abī Ṭālib , the celebrated warrior, would say, “I myself witnessed on the Day of Badr how we used to stay close to the Prophet صلى الله عليه وسلم for cover, and he was the closest of us to the enemy, and he was the fiercest warrior on that day.”102

Een man zei ooit tegen al-Barā’ ibn ‘Āzib : “Ben jij op de dag van Ḥunayn gevlucht, o Abū ‘Umārah?” Hij antwoordde: “Ik kan getuigen dat de Profeet van Allah ﷺ niet heeft teruggetrokken. Er waren enkele overhaaste jonge mannen die — zonder voldoende wapens — een groep van Hawāzin en Banū al-Naḍīr ontmoetten. Zij bleken uitstekende boogschutters te zijn, en zij schoten een salvo pijlen op hen af dat hun linies blootlegde. De mensen wendden zich [om hulp] tot de Boodschapper van Allah ﷺ, wiens muile werd geleid door Abū Sufyān ibn al-Ḥārith.”

A man once said to al-Barā’ ibn ‘Āzib , “Did you flee on the Day of Ḥunayn, O Abū ‘Umārah?” He replied, “I can testify that the Prophet of Allah صلى الله عليه وسلم did not retreat. There were some hasty young men who met—without adequate arms—a group from Hawāzin and Banū al-Naḍīr. They happened to be excellent archers, and they shot at them a volley of arrows that exposed their ranks. The people turned [for help] to the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم, whose mule was being led by Abū Sufyān ibn al-Ḥārith.

Hij ﷺ daalde af, bad en riep de hulp van Allah aan. Wat hij zei was: “Ik ben de Profeet; dit is geen onwaarheid! Ik ben de zoon van ‘Abdul-Muṭṭ alib! O Allah, stuur Uw hulp!” Bij Allah, wanneer de strijd heviger werd, zochten wij bescherming achter hem, en alleen de dappersten onder ons konden aan zijn zijde staan in de strijd.”103

He صلى الله عليه وسلم dismounted, prayed, and invoked God’s help. What he said was, “I am the Prophet; this is no untruth! I am the son of ‘Abdul-Muṭṭ alib! O Allah, send Your help!” By Allah, when the battle grew fierce, we would seek protection behind him, and only the bravest among us could stand by his side in battle.”103

Toen Allah openbaarde: “O Boodschapper, breng over wat tot u is neergezonden... en Allah zal u beschermen tegen de mensen,”104 verbood de Profeet ﷺ zijn Metgezellen om 's nachts nog langer bij zijn deur de wacht te houden.105 Op een nacht werden de Moslims—die angstig bleven dat de Romeinen op elk moment Madinah zouden aanvallen—geschokt wakker door een harde klap. Terwijl ze naar de plek renden, vonden ze de Profeet ﷺ die al terugkeerde te paard zonder zadel op een paard dat toebehoorde aan Abū Ṭalḥah , met zijn zwaard om zijn nek, terwijl hij hen geruststelde dat het een vals alarm was.106 Het vereist voorbeeldige moed om alleen naar buiten te stormen om een potentieel gevaar zoals dat onder ogen te zien, moed waar zelfs de dapperste zielen bewondering voor zouden hebben.

When Allah revealed, “O Messenger, convey that which has been revealed to you… and Allah will protect you from the people,”104 the Prophet صلى الله عليه وسلم forbade his Companions from continuing to stand guard at night by his door.105 One night, the Muslims—who remained anxious that the Romans would attack Madinah at any time—awoke startled by a loud crash. Rushing to the scene, they found the Prophet صلى الله عليه وسلم already returning bareback on a horse belonging to Abū Ṭalḥah , his sword hanging around his neck, reassuring them that it was a false alarm.106 It takes exemplary courage, racing out alone to face potential danger like that, courage that even the bravest souls would admire.