Zeg [O Muhammad], “Dit is mijn weg; ik roep uit met inzicht, ik en degenen die mij volgen. En verheven is Allah; en ik behoor niet tot degenen die anderen aan Hem toekennen.”166

Say [O Muhammad], “This is my way; I invite to Allah with insight, I and those who follow me. And exalted is Allah; and I am not of those who associate others with Him.”166

De Profeet Muhammad ﷺ vroeg mensen nooit om hem te aanbidden. Hij stond mensen zelfs niet toe om hem buitensporige eerbied te betonen, maakte altijd een scherp onderscheid tussen het Goddelijke en zijn eigen menselijke natuur, en hield mensen tegen die voor hem opstonden wanneer hij een kamer binnenkwam (zie Hoofdstuk 2). Hij ﷺ verzette zich tegen mensen die hem in hun uitspraken impliciet met Allah gelijkstelden,167 en waarschuwde op zijn sterfbed voor de daden van mensen uit het verleden die de graven van hun profeten in heiligdommen hadden veranderd.168 Er was geen grotere hoeksteen van zijn boodschap dan het beschermen van het zuiverste begrip van monotheïsme in de harten van mensen en het wegnemen van elke barrière tussen individuen en hun directe en persoonlijke verbinding met God.

The Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم never asked people to worship him. He did not even allow people to display excessive reverence to him, would always make a sharp distinction between the Divine and his own human nature, and would stop people from standing for him when he entered a room (see Chapter 2). He صلى الله عليه وسلم objected to people implicitly equating him and Allah in their statements,167 and warned on his deathbed about the actions of past people who had turned the graves of their prophets into shrines.168 There was no greater keystone of his message than protecting the purest understanding of monotheism in people’s hearts and removing any barrier between individuals and their direct and personal connection with God.

Leo Tolstoy (overleden 1910) kwam uit een aristocratische Russische familie en wordt door sommigen beschreven als een van de grootste romansschrijvers aller tijden. Velen hebben melding gemaakt van zijn grote respect voor de Islam, ondanks het feit dat hij een christen was, omdat hij vond dat deze waardevolle elementen bevatte die hij toegankelijk wilde maken voor een breder publiek.

Leo Tolstoy (d. 1910) hailed from an aristocratic Russian family and is described by some as one of the greatest novelists of all time. Many have reported his great respect for Islam, despite being a Christian, because he thought it contained valuable elements that he wanted to make accessible to a wider audience.

Hij nam de Profeet Muhammad ﷺ op in een reeks boeken met de titel The Most Remarkable Thinkers of All Times and Peoples.

He included the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم in a series of books entitled The Most Remarkable Thinkers of All Times and Peoples.

In deze serie schrijft Tolstoy over de Islam; de essentie van dit geloof kwam neer op het feit dat er geen godheid is die aanbeden is waardig behalve de Ene, Ware, Almachtige God, dat Hij barmhartig en rechtvaardig is, en dat Hij ieder mens individueel zal oordelen, volgens diens geloof en de balans van diens goede en slechte daden, wat vrede betekent voor de rechtvaardigen, en verdoemenis voor de kwaaddaders… Hij wil dat mensen van Hem houden, evenals van elkaar. De liefde voor God wordt uitgedrukt in gebed, mededogen voor anderen, hulpvaardigheid en vergeving.169

In this series, Tolstoy writes about Islam, The essence of this faith came down to the fact that there is no deity worthy of worship except the One True Almighty God, that He is merciful and just, and will judge each person individually, according to his or her faith and the balance of his or her good and bad actions which means peace for the righteous, and damnation for evildoers… He wants people to love Him as well as each other. The love for God is expressed in a prayer, compassion for others, assistance and forgiveness.169

Als de grootste existentiële behoefte van de mensheid is om de ene ware God te identificeren en een betekenisvolle relatie met Hem op te bouwen, dan zullen alleen het puurste geloof over God en Zijn uniciteit hen aantrekken. Wanneer demografische analisten van het Pew Research Center onderzochten waarom de islam naar verwachting de snelst groeiende religie ter wereld zal zijn,170 vonden zij dat “het verkiezen van de overtuigingen/het vinden van meer betekenis in de islam” en “het bestuderen van de islam/het lezen van de religieuze teksten” feitelijk de twee primaire motivaties zijn voor de bekering tot de islam.171 Dit zou niet verrassend moeten zijn. Wanneer mensen zichzelf zien als wezens met een doel, zou het voor hen logisch moeten volgen dat er niemand beter is dan Degene die hen heeft gevormd en ontworpen om hen over hun doel te informeren. Voor deze mensen volgt er ook uit dat een uiterst wijze, uiterst barmhartige wezen dat doel aan hen zou hebben gecommuniceerd, en vandaar de onvergankelijke aantrekkingskracht van het model van religie als “goddelijke openbaring”, of dat van “hemels geïnspireerde boodschappers” zoals eerder besproken. Vanaf dit punt in de eeuwenoude zoektocht naar kennis over God, blijven we achter met ofwel beperkte filosofieën die tekortschieten in het beantwoorden van de meest prangende vragen van mensen over wat het leven betekenisvol maakt, of de zoektocht wordt vernauwd tot de “Abrahamitische geloven” die het eens zijn over de eenheid van God in theorie, maar daarna uiteenlopen. Uiteindelijk is het de unieke nadruk van de islam op de Eenheid van God en Zijn glorie die deze onderscheidt van het traditionele jodendom, dat God plaatst als tribalistisch met partijdigheid voor een enkele bloedlijn, en het mainstream christendom, dat God plaatst als reductionistisch, die claims van geloof accepteert in plaats van rechtvaardige werken. Zoals Charles Le Gai Eaton (d. 2010), de Britse diplomaat en islamitisch geleerde, schreef over dit punt: In de islamitische visie 'nationaliseerde' het jodendom het monotheïsme door het voor slechts één volk op te eisen, terwijl in het christendom de persoon van Jezus de Godheid als het ware overschaduwde, net zoals de zon door de maan wordt verduisterd; of weer: het jodendom stabiliseerde dit monotheïsme door het een thuis en een leger te geven, maar nam het tegelijkertijd in beslag; het christendom universaliseerde de waarheid, maar verwaterde deze. De islam sloot de cirkel en herstelde de zuiverheid van het geloof van Abraham, waarbij het Mozes en Jezus een vooraanstaande positie gaf in haar universum en zich toeëigende de wezenlijke aard van het monotheïsme, de onverdeelde aanbidding van de Ene, en de weerspiegeling van de Goddelijke Eenheid in persoonlijk en sociaal evenwicht — een balans tussen alle tegenstelde krachten en tussen de verschillende niveaus van de menselijke ervaring.

If humanity’s greatest existential need is to identify the one true God and develop a meaningful relationship with Him, then only the purest belief about God and His uniqueness will attract them. When demographics analysts at Pew Research Center investigated why Islam is projected to be the fastest growing religion in the world,170 they found that “preferring the beliefs/ finding more meaning in Islam” and “studying Islam/reading its religious texts” are in fact the two primary motivators for converting to Islam.171 This should not be surprising. When humans see themselves as purposeful creatures, it should follow for them that there is none better than the One who fashioned and designed them to inform them of their purpose. It also follows for these people that a supremely wise, supremely merciful being would have communicated that purpose to them, and hence the undying appeal of the “divine revelation” model of religion, or that of “heavenly inspired messengers” as discussed earlier. From this juncture in the ancient quest to know God, we are left with either limited philosophies that fall short of answering people’s most pressing questions on what makes life meaningful, or the search is narrowed to the “Abrahamic faiths” which agree on the oneness of God in theory but diverge thereafter. Ultimately, it is the unique emphasis of Islam on the Oneness of God and His glory that separates it from traditional Judaism which posits God as tribalist with partiality for a single bloodline, and mainstream Christianity which posits God as reductionist who accepts claims to faith in place of righteous works. As Charles Le Gai Eaton (d. 2010), the British diplomat and Islamic scholar, wrote on this point, In the Muslim view, Judaism ‘nationalized’ monotheism, claiming it for one people alone, while in Christianity the person of Jesus as it were eclipsed the Godhead, just as the sun is eclipsed by the moon; or again: Judaism stabilized this monotheism, giving it a home and an army, but at the same time confiscated it; Christianity universalized the truth, but diluted it. Islam closed the circle and restored the purity of the faith of Abraham, giving to Moses and Jesus positions of pre-eminence in its universe and seizing upon the quintessential nature of monotheism, single-minded worship of the One, and upon the reflection of the Divine Unity in personal and social equilibrium--a balance between all contrary forces and between the different levels of human experience.

Ibn Taymiyyah (d. 1328) stelde dat de Islam de Mozaïsche Wet van Rechtvaardigheid combineerde met de Christelijke Wet van Genade, waarbij een middenweg werd gevonden tussen de strengheid van het Jodendom en de barmhartigheid van Jezus; en hij zei dat terwijl Mozes de Majesteit van God had afgekondigd en Jezus Zijn Goedheid, Muhammad ﷺ Zijn Volmaaktheid afkondigde.

Ibn Taymiyyah (d. 1328) maintained that Islam combined the Mosaic Law of Justice with the Christian Law of Grace, taking a middle way between the severity of Judaism and the mercy of Jesus; and he said that while Moses had proclaimed God’s Majesty and Jesus His Goodness, Muhammad proclaimed His Perfection.

In dezelfde context wordt gezegd dat Jezus openbaarde wat Mozes verborgen had gehouden, de geheimen van de Goddelijke Barmhartigheid en de rijkdom van de Goddelijke Liefde, en dat de Islam uiteindelijk alles in perspectief bracht in het licht van de totale Waarheid.172

In the same context, it is said that Jesus revealed what Moses had kept hidden, the secrets of the Divine Mercy and the richness of Divine Love, and that Islam finally brought everything into perspective in the light of total Truth.172

Hoewel God in de Qur’an in veel opzichten vergelijkbaar wordt beschreven als Hij in de Bijbel wordt beschreven, zijn de verschillen aanzienlijk en ingrijpend. Er is bijvoorbeeld geen mysterie rond de eenheid en identiteit van God in de Qur’an, in tegenstelling tot de onduidelijkheid van de trinitarische leer, waarvan de ingewikkelde aard vandaag de dag weerspiegeld wordt in de fundamentele meningsverschillen tussen christelijke denominaties over de persoon en de natuur van God. Evenzo is er nergens in de Qur’an een uitzondering op de almacht van God, terwijl het Oude Testament God bijvoorbeeld afbeeldt als iemand die een worstelpartij met Jacob verliest.173

Though God is described in the Qur’an similarly to how He is described in the Bible in many respects, the differences are significant and consequential. For instance, there is no mystery surrounding God’s oneness and identity in the Qur’an, as opposed to the obscurity of the trinitarian doctrine, with its convoluted nature reflected today in the fundamental disagreements between Christian denominations over the person and nature of God. Likewise, there is no exception to God’s omnipotence anywhere in the Qur’an, while the Old Testament depicts God, for instance, as losing a wrestling bout with Jacob .173

Alleen in de Islam vindt men een duidelijke focus op God, die absoluut is in Zijn Eenheid en volmaaktheid, transcendent in Zijn macht en rechtvaardigheid, verheven boven alles wat Zijn schepping gelijkt, en evenzeer mededogend naar de mensheid in het algemeen, waarbij Hij hen allen met dezelfde boodschap aanspreekt.

Only in Islam does one find a distinct focus on God who is absolute in His Oneness and perfection, transcendent in His power and justice, glorified above resembling His creation or deserting them without direction, and equally compassionate to humanity at large, addressing them all with the same message.