De Profeet Muhammad ﷺ toonde een voorbeeldige standvastigheid en consistentie gedurende zijn hele leven. Overweeg een man die zijn vader nooit heeft gekend, zijn moeder op jonge leeftijd verloor, daarna zijn grootvader verloor, en vervolgens zijn oom en echtgenote tegelijkertijd. Overweeg een man die leefde om te getuigen van de dood van vijf van zijn zes kinderen, en die werd behandeld als een bedreiging en een vluchteling nadat hij decennialang een onberispelijke reputatie onder zijn volk had opgebouwd. Overweeg een man die fysiek misbruik onderging totdat hij flauwviel, jarenlang werd uitgehongerd door zijn eigen volk, en talloze campagnes van karaktermoord onderging. Overweeg een man die uit zijn huis werd verdreven en naar Madinah moest vluchten voor beschutting, om daar slechts hypocrieten te vinden die op elke gelegenheid wachtten om hem te verraden. Overweeg een man die regelmatig aanslagen op zijn leven zag plaatsvinden, evenals de moord en verminking van zijn familieleden en Metgezellen, en vervolgens de laster tegen zijn geliefde echtgenote ‘Āishah , de dochter van zijn meest loyale kameraad. Op de een of andere manier hield hij ﷺ toch vol met hoop en bleef hij volharden in ongeëvenaarde ethiek. De Profeet ﷺ verrees uit die afgrond van negativiteit en overleefde niet alleen, maar werd een bron van barmhartigheid en empathie voor mensen, dieren en planten in gelijke mate.

The Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم showed exemplary endurance and consistency throughout his life. Consider a man who never knew his father, lost his mother at a young age, then lost his grandfather, and then his uncle and wife simultaneously. Consider a man who lived to witness five of his six children die, and who was treated like a menace and fugitive after decades of building a flawless reputation among his people. Consider a man who experienced physical abuse until he would faint, was starved for years by his own people, and faced countless campaigns of character assassination. Consider a man who was driven out of his home, sent fleeing to Madinah for shelter, only to find hypocrites there awaiting every opportunity to betray him. Consider a man watching assassination attempts against his life unfold regularly, as well as the murder and mutilation of his relatives and Companions, and then the slander of his cherished wife ‘Āishah , the daughter of his most loyal comrade. Somehow, he صلى الله عليه وسلم still persevered with hope and persisted in matchless ethics. The Prophet صلى الله عليه وسلم rose from that abyss of negativity and not only survived but became a fountain of mercy and empathy for people, animals, and plants alike.

Zouden we dit niet als miraculeus moeten beschouwen? Suggereert dit niet dat hij ﷺ unieke hulp uit de hemelen moet zijn geschonken?

Should we not consider this miraculous? Does it not suggest that he صلى الله عليه وسلم must have been granted unique aid from the heavens?

Alleen Allah brengt de doden voort uit de levenden, laat een bron ontspringen uit een rots, en voedt een roos in de woestijn. Alleen Allah had hem gedurende het geheel aan het lachen kunnen houden, spelend met zijn kleinkinderen, zijn principes handhavend, en de geesten van degenen die veel minder hadden geleden dan hij, kunnen verheffen. Alleen Allah had hem ﷺ de kracht kunnen geven om medelijden te hebben met de hartelozen, vergeving voor zijn vijanden, en bezorgdheid voor de hoogmoedigen. Alleen Allah had zijn hart dankbaar kunnen houden op momenten dat anderen niet eens geduldig konden zijn, en zijn hart barmhartig kon houden op momenten dat anderen niet eens rechtvaardig konden zijn.

Only God brings the dead out of the living, and produces a spring from a rock, and nourishes a rose in the desert. Only God could have kept him smiling throughout, playing with his grandchildren, maintaining his principles, and lifting the spirits of those who had suffered so much less than him. Only God could have empowered him صلى الله عليه وسلم to have compassion for the heartless, forgiveness for his enemies, and concern for the arrogant. Only God could have kept his heart grateful at times when others could not even be patient, and his heart merciful at times when others could not even be just.

Hoewel de incidenten die zijn volharding weerspiegelen talloos zijn, volstaat het de eerlijke persoon om zich simpelweg bekend te maken met de boycot in de kloof van Abū Ṭālib. Gedurende drie volkomen brute jaren zag de Profeet ﷺ de lippen van zijn Metgezellen groen uitslaan van het eten van bladeren en het knagen aan dierenhuiden, uit wanhoop naar enige voeding. In feite zag hij ﷺ zijn dierbaarste familieleden langzaam voor zijn ogen achteruitgaan. Khadījah  en Abū Ṭālib waren zo verzwakt door de embargo dat zij er nooit van herstelden; zij stierven beiden kort daarna. En met het wegvallen van de bescherming van Abū Ṭālib, ontving de Profeet ﷺ in dat jaar de meest vernederende behandeling van zijn leven.

Though the incidents reflecting his perseverance are innumerable, it suffices the honest person to simply familiarize himself with the boycott in the ravine of Abū Ṭālib. For an utterly brutal three years, the Prophet صلى الله عليه وسلم watched the lips of his Companions turn green from eating leaves and gnawing at animal hides, out of desperation for any nourishment. In fact, he صلى الله عليه وسلم watched his dearest family members slowly deteriorate in front of his eyes. Khadījah  and Abū Ṭālib were so debilitated by the embargo that they never recovered from it; they both died soon thereafter. And with the protection of Abū Ṭālib gone, the Prophet صلى الله عليه وسلم received in that year the most humiliating treatment of his life.

‘Āishah rapporteerde dat zij de Profeet ﷺ ooit vroeg: “Heb je ooit een moeilijkere dag meegemaakt dan de Slag bij Uḥud?” De Profeet ﷺ zei: “Jouw stam (Quraysh) heeft mij veel verdriet bezorgd, maar niets was erger dan de dag van ‘Aqabah, toen ik mezelf aanbood aan [het hoofd van Taif] ‘Abd Yālayl ibn ‘Abd Kulāl, en hij niet reageerde zoals ik had gehoopt. Uiteindelijk vertrok ik, overweldigd door verdriet, en ik kwam pas weer bij mijn zinnen toen ik mezelf bij een boom vond waar ik mijn hoofd naar de hemel tilde om een wolk te zien die mij beschaduwde. Ik keek omhoog en zag Gabriël. Hij riep naar mij en zei: ‘Allah heeft de uitspraken van jouw volk tegen jou gehoord en hoe zij hebben geantwoord, en Allah heeft de Engel van de Bergen gestuurd, zodat jij hem kunt bevelen om te doen wat jij maar wilt met deze mensen.’ De Engel van de Bergen groette mij en zei: ‘O Muhammad, beveel wat je maar wilt, en als je dat wilt, zal ik de twee bergen op hen laten neerkomen.’ Ik zei: ‘Nee, integendeel, ik hoop dat Allah uit hun nakomelingen mensen zal voortbrengen die Allah alleen zullen aanbidden zonder partners aan Hem te verlenen.’”111

‘Āishah  reported that she once asked the Prophet صلى الله عليه وسلم, “Have you ever encountered a more difficult day than the Battle of Uḥud?” The Prophet صلى الله عليه وسلم said, Your tribe (Quraysh) has troubled me a great deal, but nothing was worse than the day of ‘Aqabah when I presented myself to [the chief of Taif] ‘Abd Yālayl ibn ‘Abd Kulāl, and he did not respond as I had hoped. I eventually departed, overwhelmed with grief, and did not return to my senses until I found myself at a tree where I lifted my head towards the sky to see a cloud shading me. I looked up and saw Gabriel. He called out to me, saying, “Allah has heard your people’s statements to you and how they have replied, and Allah has sent the Angel of the Mountains so that you may order him to do whatever you wish to these people.” The Angel of the Mountains greeted me and said, “O Muhammad, order what you wish, and if you like, I will let the two mountains fall upon them.” I said, “No, rather I hope that Allah will bring from their descendants people who will worship Allah alone without associating partners with Him.”111

In andere verslagen bracht hij ﷺ tien dagen door in Taif nadat hij met het leiderschap had gesproken en de mensen tot de Islam had geroepen, voordat de menigten samenkwamen om hem te verdrijven. Ze vormden vervolgens twee rijen en dwongen hem om tussen hen door te lopen, terwijl ze beledigingen scholden en stenen wierpen totdat het bloed over zijn gezegende benen stroomde. Het hoofd van Zayd ibn Ḥārithah , zijn geadopteerde zoon, werd tijdens die aanval ook diep verwond toen hij probeerde hem te beschermen 112. ﷺ Maar zelfs in dat donkerste uur brak al deze samengevoegde smart de volharding van de Profeet ﷺ niet.

In other reports, he صلى الله عليه وسلم spent ten days in Taif after speaking to its leadership and calling its people to Islam, before the mobs gathered to drive him out. They then made two rows and forced him to walk through them, while they hurled obscenities and pelted stones until blood ran down his blessed legs. The head of Zayd ibn Ḥārithah , his adopted son, was also gashed in that assault as he attempted to shield him 112 .صلى الله عليه وسلم But even in that darkest hour, all this compounded anguish still did not break the Prophet’s صلى الله عليه وسلم perseverance.

Het is eveneens opmerkelijk hoe de Profeet Muhammad ﷺ nooit de hoop verloor op de steun en de overwinning van Allah, ongeacht hoe hopeloos zijn situatie soms ook mocht lijken.113 Dit optimisme getuigt van een hart gevuld met de hoogste vorm van geloof. Bij het verlaten van Mecca voor de migratie werden de Profeet ﷺ en Abū Bakr al-Ṣiddīq  gevolgd naar een grot. Huurlingen stonden bij de ingang van de grot en hoefden slechts voorover te buigen om naar binnen te kijken, en niets zou hen hebben verhinderd de Profeet ﷺ op te merken en gevangen te nemen. In dat verontrustende moment, waarin wanhoop zelfs de standvastigste zielen zou kunnen binnendringen, zei de Profeet ﷺ kalm tegen zijn metgezel: “O Abū Bakr, wat denk je van twee wanneer Allah hun derde is?”114 De Qur’an verwees later naar dit incident door te zeggen: Als jullie de Profeet niet bijstaan, Allah heeft hem reeds bijgestaan toen zij die ongeloofden hem hadden verdreven [uit Mecca] als een van de twee, toen zij in de grot waren en hij tot zijn metgezel zei: ‘Wees niet bedroefd; voorwaar, Allah is met ons.’ En Allah bracht Zijn rust op hem neer en steunde hem met engelen die jullie niet zagen en maakte het woord van hen die ongeloofden het laagste, terwijl het woord van Allah dat is dat het hoogste is. En Allah is Almachtig en Alwijze.115

It is equally remarkable how the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم never lost hope in the support and victory of Allah, regardless of how hopeless his situation would sometimes appear.113 This optimism tells of a heart filled with supreme faith. Upon leaving Mecca for the migration, the Prophet صلى الله عليه وسلم and Abū Bakr al-Ṣiddīq  were tracked to a cave. Mercenaries stood at the mouth of the cave, and simply had to bend over to look inside, and nothing would have prevented them from noticing and capturing the Prophet صلى الله عليه وسلم. In that unnerving moment, when despair would penetrate even the firmest of souls, the Prophet صلى الله عليه وسلم calmly said to his Companion, “O Abū Bakr, what do you think of two when Allah is their third?”114 The Qur’an later referenced this incident by saying, If you do not aid the Prophet, Allah has already aided him when those who disbelieved had driven him out [of Mecca] as one of two, when they were in the cave and he said to his Companion, ‘Do not grieve; indeed Allah is with us.’ And Allah sent down His tranquillity upon him and supported him with angels you did not see and made the word of those who disbelieved the lowest, while the word of Allah that is the highest. And Allah is Exalted in Might and Wise.115

Een scepticus zou zich kunnen afvragen hoe we weten dat Muhammad ﷺ dit vers niet na de gebeurtenis heeft verzonnen om een vals beeld te schetsen van zijn onwankelbare overtuiging in God? Een dergelijke verdenking negeert niet alleen de vastgestelde betrouwbaarheid van Muhammad ﷺ, maar ziet ook voorbij aan het feit dat Abū Bakr  persoonlijk heeft meegemaakt hoe kalm en beheerst de Boodschapper van Allah ﷺ was in die angstaanjagende momenten en hier jarenlang getuige van is geweest.

A skeptic may wonder how we know that Muhammad صلى الله عليه وسلم did not fabricate this verse after the event, to portray a false image of his unwavering conviction in God? Such a suspicion not only ignores the established trustworthiness of Muhammad صلى الله عليه وسلم, but also overlooks that Abū Bakr  personally witnessed how calm and collected the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم was in those terrifying moments and attested to it for years thereafter.

Zo was de overtuiging die de Profeet Muhammad ﷺ had in zijn geloof, waarbij de belofte van Allah die zijn hart zag, de hopeloosheid die zijn ogen zagen oversteeg. Dit is identiek aan wat er met Mozes gebeurde bij de kust: “En toen de twee groepen (de Israëlieten en de legioenen van Farao) elkaar zagen, zeiden de metgezellen van Mozes: ‘Inderdaad, wij zullen worden ingehaald!’ Hij (Mozes) zei: ‘Nee! Inderdaad, met mij is mijn Heer; Hij zal mij leiden.’”116

Thus was the conviction the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم had in his faith, whereby the promise of Allah that his heart saw overrode the hopelessness his eyes saw. This is identical to what occurred to Moses  at the shore: “And when the two companies (the Israelites and Pharaoh’s legions) saw one another, the companions of Moses said, ‘Indeed, we are to be overtaken!’ He (Moses) said, ‘No! Indeed, with me is my Lord; He will guide me.’”116

Deze mate van zekerheid was uniek voor de Profeten en Boodschappers; zelfs als de wereld de hoop zou verliezen, zouden zij nooit wankelen.

This degree of certitude was unique to the Prophets and Messengers; even if the world lost hope, they would never unravel.

Het voorafgaande biedt een glimp van de ongelooflijke persoonlijkheid van de Profeet Muhammad ﷺ. Zijn werkelijk groot morele karakter was evident voor degenen die eeuwen en zeeën verwijderd waren van zijn levenstijd.

The preceding provides a glimpse of the incredible personality of the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم. His truly great moral character was evident to those centuries and seas apart from his lifetime.

In de woorden van Stanley Lane-Pool (overleden 1931), een Britse Oriëntalist: Hij was de meest getrouwe beschermer van degenen die hij beschermde, de zoetste en meest aangename in gesprek. Degenen die hem zagen, werden plotseling vervuld van eerbied; degenen die dicht bij hem kwamen, hielden van hem; zij die hem beschreven, zouden zeggen: ‘Ik heb nooit zijn gelijke gezien, noch voorheen noch daarna.’ Hij was zeer zwijgzaam, maar wanneer hij sprak, was dat met nadruk en bedachtzaamheid, en niemand kon vergeten wat hij zei.117

In the words of Stanley Lane-Pool (d. 1931), a British Orientalist, He was the most faithful protector of those he protected, the sweetest and most agreeable in conversation. Those who saw him were suddenly filled with reverence; those who came near him loved him; they who described him would say, ‘I have never seen his like either before or after.’ He was of great taciturnity, but when he spoke it was with emphasis and deliberation, and no one could forget what he said.117

Hoewel de Profeet Muhammad ﷺ de meest gevolgde persoon in de menselijke geschiedenis is (zie Hoofdstuk 3), waren zijn grootste volgelingen ongetwijfeld zijn Metgezellen, en dit is wat hun getuigenis over zijn karakter en de waarheid van zijn boodschap onderscheidt. Bij het evalueren van de integriteit van het karakter van Muhammad, mag men niet over het hoofd zien hoe diepgaand hij werd bewonderd en nagevolgd door zijn Metgezellen, zelfs in de meest private en genuanceerde details van zijn gedrag. William Montgomery Watt (overleden 2006), een Schotse historicus en emeritus hoogleraar in de Arabische en Islamitische studies, schreef: Zijn bereidheid om vervolging te ondergaan voor zijn overtuigingen, het hoge morele karakter van de mannen die in hem geloofden en tegen hem opkeken als een leider, en de grootsheid van zijn uiteindelijke prestatie—dit alles getuigt van zijn fundamentele integriteit. Ervan uitgaan dat Muhammad een bedrieger was, roept meer problemen op dan het oplost. Bovendien wordt geen van de grote figuren uit de geschiedenis in het Westen zo slecht gewaardeerd als Muhammad… Daarom moeten we Muhammad niet alleen essentiële eerlijkheid en integriteit van doel toeschrijven als we hem überhaupt willen begrijpen; als we de fouten die we uit het verleden hebben geërfd willen corrigeren, moeten we in elk specifiek geval vasthouden aan het geloof in zijn oprechtheid totdat het tegendeel onomstotelijk is bewezen; en we mogen niet vergeten dat onomstotelijk bewijs een veel striktere vereiste is dan een schijn van waarschijnlijkheid, en in een zaak als deze slechts met moeite te verkrijgen is.118

While the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم is the single most followed individual in human history (see Chapter 3), his greatest followers were undoubtedly his Companions, and this is what distinguishes their testimony for his character and the truth of his message. When evaluating the integrity of Muhammad’s character, one must not overlook how profoundly admired and emulated he was by his Companions, even in the most private and nuanced particularities of his demeanor. William Montgomery Watt (d. 2006), a Scottish historian and Emeritus Professor in Arabic and Islamic Studies, wrote, His readiness to undergo persecution for his beliefs, the high moral character of the men who believed in him and looked up to him as a leader, and the greatness of his ultimate achievement—all argue his fundamental integrity. To suppose Muhammad an imposter raises more problems than it solves. Moreover, none of the great figures of history is so poorly appreciated in the West as Muhammad… Thus, not merely must we credit Muhammad with essential honesty and integrity of purpose, if we are to understand him at all; if we are to correct the errors we have inherited from the past, we must in every particular case hold firmly to the belief in his sincerity until the opposite is conclusively proved; and we must not forget that conclusive proof is a much stricter requirement than a show of plausibility, and in a matter such as this only to be attained with difficulty.118

Deze Metgezellen overtroffen elkaar in het nabootsen van zijn glimlach, zijn onbaatzuchtigheid, zijn standvastigheid in de waarheid en zijn dienstbaarheid aan de mensheid. Zij waren een leven lang gegrepen door zijn loyaliteit, zijn helderheid van denken, zijn gebalanceerde meningen, zijn zachtheid in het onderwijzen, zijn vastberadenheid en zijn charismatische spraak. In een van de tientallen meeslepende overleveringen die zijn eerste golf volgelingen zijn overgeleverd, zegt ‘Alī ibn ‘Abī Ṭālib : Wanneer hij naar iemand keek, keek hij diegene in de ogen. Hij was de meest vrijgevige van hart onder de mannen, de meest waarheidsgetrouwe in spraak, de meest milde van karakter en de meest nobele van afkomst. Iedereen die hem zou beschrijven, zou zeggen: Ik heb voor hem of na hem ooit iemand zoals hem gezien.119

These Companions outdid one another in emulating his smile, his selflessness, his standing for truth, and his service of humanity. They were captivated for a lifetime by his loyalty, his, his clarity of thought, his balanced opinions, his gentleness in teaching, his determination, and his charismatic speech. In one of dozens of riveting narrations that have been reported from his first wave of followers, ‘Alī ibn ‘Abī Ṭālib  says, When he looked at someone, he looked them in the eyes. He was the most generous-hearted of men, the most truthful of them in speech, the mildest-tempered of them and the noblest of them in lineage. Anyone who would describe him would say I never saw before or after him the like of him.119

Deze Metgezellen waren niet louter goede mensen die 's nachts baden en hun levens aan Allah wijdden. Het genie van louter ‘Umar ibn al-Khaṭṭāb , bijvoorbeeld, is door vele historici erkend. In feite stelt de Columbia History of the World hoe ‘Umar een superieure bureaucratie realiseerde dan die van het onstuitbare Romeinse Rijk dat aan het moslimbestuur voorafging.120 Wanneer een tribale Arabier in staat is een federale regering op te richten met gecentraliseerde macht, maar ook de flexibiliteit om de periferieën van deze unie duurzaam te maken — en daarmee het verloop van de geschiedenis te veranderen — dan moet men toegeven dat dit tenminste een uitzonderlijke geest was. Dit is slechts één persoon die geloofde in het profentschap van Muhammad ﷺ, iemand die hem met een diepe bewondering nadeed.

These Companions were not merely good people who prayed at night and devoted their lives to God. The genius of just ‘Umar ibn al-Khaṭṭ āb , for instance, has been recognized by many historians. In fact, the Columbia History of the World asserts how ‘Umar effected a superior bureaucracy than that of the juggernaut Roman Empire that preceded Muslim rule.120 When a tribal Arab can construct a federal government with centralized power, but also the flexibility to make the peripheries of this union sustainable—and through that change the course of history—one should concede that this was at least an exceptional mind. This is but one person who believed in the prophethood of Muhammad صلى الله عليه وسلم, one who mimicked him with an deep admiration.

Abū Bakr al-Ṣiddīq  die de helft van zijn rijkdom gaf voor het heil van de Islam, Bilāl ibn Rabāḥ  die weigerde zijn geloof te herroepen ondanks onvoorstelbare martelingen, en Sumayyah bint Khayyāṭ  die werd geëxecuteerd omdat zij weigerde te doen alsof zij niet in Muhammad ﷺ geloofde, zijn geen triviale gebeurtenissen. Wat betreft degenen die overleefden, zij ondernamen de monumentale taak om zijn geest en boodschap in hun leven te integreren, waardoor zij de lof van God in de Qur'an volledig waardig werden: “Jullie zijn de beste natie die [als voorbeeld] voor de mensheid is voortgebracht. Jullie gebieden het goede en verbieden het kwade en geloven in Allah.”121 Het feit dat zij zo vurig werden gevolgd door mensen van dit kaliber, die hem zowel vóór als na het profetschap hadden ervaren en decennialang getuige waren geweest van zijn dagelijkse gedrag, is een duidelijke graadmeter voor hoe zeker zij waren van hem ﷺ en zijn missie.

Abū Bakr al-Ṣiddīq  giving half his wealth for the sake of Islam, Bilāl ibn Rabāḥ  refusing to recant his beliefs despite unthinkable torture, and Sumayyah bint Khayyāṭ  being executed for refusing to pretend she did not believe in Muhammad صلى الله عليه وسلم, are not trivial events. As for those who survived, they undertook the momentous task of incorporating his spirit and message into their lives, making them fully deserving of God’s praise in the Qur’an: “You are the best nation produced [as an example] for mankind. You enjoin what is right and forbid what is wrong and believe in Allah.”121 Being followed so ardently by this caliber of people, who experienced him before and after prophethood, and witnessed his daily behavior for decades, is a clear gauge as to how certain they were in him صلى الله عليه وسلم and his mission.