In de momenten volgend op de eerste publieke oproep tot de Islam door de Profeet Muhammad ﷺ, bespotte en berispte zijn eigen oom, Abū Lahab, hem. Ter verdediging van hem onthulde Allah onmiddellijk: “Moge de handen van Abū Lahab verloren gaan, en verloren is hij. Zijn bezit zal hem niet behagen, noch wat hij heeft verworven. Hij zal branden in een Vuur van [vlammende] vlammen.”271 Het is verbazingwekkend dat gedurende de volgende negen jaar van het leven van Abū Lahab, ondanks het horen van de recitatie van deze verzen, zijn trots hem verhinderde om deze als een kans te gebruiken om de Qur'an in diskrediet te brengen. Indien Abū Lahab simpelweg de Islam had aanvaard, zelfs onoprecht, zou dat de waarheid van deze Openbaring ernstig in twijfel hebben getrokken. Uiteraard wist Hij Die dit onthulde dat Abū Lahab dit nooit zou doen.

In the moments following the Prophet Muhammad’s صلى الله عليه وسلم first public call to Islam, his own uncle, Abū Lahab, scoffed at and chastised him. In his defense, God immediately revealed, “May the hands of Abū Lahab be ruined, and ruined is he. His wealth will not avail him or that which he gained. He will burn in a Fire of [blazing] flame.”271 It is astonishing that for the next nine years of Abū Lahab’s life, despite hearing these verses being recited, his pride prevented him from taking them as an opportunity to discredit the Qur’an. Had Abū Lahab simply converted, even disingenuously, that would have brought into serious question the truth of this Revelation. Of course, He Who revealed this knew Abū Lahab would never do so.