In een periode van slechts drieëntwintig jaar slaagde de Profeet ﷺ erin een voorbeeldige generatie te vormen zoals de mensheid die nooit eerder had gezien en ook nooit meer zal zien. Dit was een verzameling stammen in een afgelegen regio van de wereld, omringd door gevaarlijke woestijnen, grotendeels geïsoleerd van de ideeën en gebeurtenissen van de grote beschavingen van hun tijd, en verder verzwakt door hun verdeeldheid en de heersende analfabetisme. Binnen twee decennia transformeerden zij op de een of andere manier de wereld voorgoed. Hoe kon dit mogelijk zijn? Zij waren na de profeten de puurste dienaren van God in de menselijke geschiedenis geworden, de meest plichtsgetrouwe volgelingen van het monotheïsme op de planeet. Dit maakte hen niet alleen tot de meest vrome aanbidders, maar plaatste hen ook in de voorhoede van de bijdrage aan de mensheid. 's Nachts stonden zij in gebed, smachtend naar het Goddelijke, terwijl de tranen over hun wangen stroomden als reactie op Zijn geopenbaarde Woord. Overdag leefden zij voor doelen die groter waren dan zijzelf, waarbij zij zichzelf uitputten in filantropie, onderwijs, of als ridders die reden om de mensheid te bevrijden van tirannieke regimes. Zij vestigden rechtvaardigheid, zoals Isaiah had voorspeld (zie Hoofdstuk 1), en ontsloten de deugd van honderdduizenden asceten, hervormers en grote denkers voor eeuwen.

Over the span of just twenty-three years, the Prophet صلى الله عليه وسلم successfully nurtured an exemplary generation whose likes humanity had never seen and will never again see. This was a conglomerate of tribes in a remote region of the world surrounded by perilous deserts, largely isolated from the ideas and events of the major civilizations of their era, and further weakened by their disunity and prevailing illiteracy. Within two decades, they somehow transformed the world forever. How could this be possible? They had become the purest servants of God in human history after the prophets, the most dutiful observers of monotheism on the planet. This not only made them the most devout worshippers but also at the forefront of contributing to humanity. At night, they would stand in prayer longing for the Divine, tears streaming down their cheeks in response to His revealed Word. By day, they would live for purposes greater than themselves, exhausting themselves in philanthropy, education, or as knights who rode to liberate humanity from tyrannical regimes. They established justice, as Isaiah had foretold (see Chapter 1), and unlocked the virtue of hundreds of thousands of ascetics, reformers, and great thinkers for centuries.

De kenmerken van de islamitische beschaving waren rechtvaardigheid en gelijkheid, balans en matiging, diversiteit, vooruitgang en het streven naar schoonheid. Mensen reisden over de zeeën om deze deugden naar hun vaderland te exporteren, en talloze experts getuigen dat de wereld sindsdien nooit meer hetzelfde is geweest. Adam Smith (overleden 1790), de Engelse econoom uit de achttiende eeuw die de pionier was van het vrije marktsysteem van het Westen, geeft toe, …het rijk van de kaliefen lijkt de eerste staat te zijn geweest waaronder de wereld die mate van rust genoot die de ontwikkeling van de wetenschappen vereist.

The hallmarks of Islamic civilization were justice and equality, balance and moderation, diversity, progress, and the pursuit of beauty. People traveled across the seas seeking to export these virtues to their homelands, and multitudes of experts testify that the world has never been the same since. Adam Smith (d. 1790), the eighteenth-century English economist who pioneered the West’s free market system, admits, …the empire of the Caliphs seems to have been the first state under which the world enjoyed that degree of tranquility which the cultivation of the sciences requires.

Onder de bescherming van die gulle en grootscheppende prinsen werden de oude filosofie en astronomie van de Grieken hersteld en gevestigd in het Oosten; die rust, die hun milde, rechtvaardige en religieuze bestuur over hun uitgestrekte rijk verspreidde, deed de nieuwsgierigheid van de mensheid herleven om de verbindende principes van de natuur te onderzoeken.153

It was under the protection of those generous and magnificent princes, that the ancient philosophy and astronomy of the Greeks were restored and established in the East; that tranquility, which their mild, just and religious government diffused over their vast empire, revived the curiosity of mankind, to inquire into the connecting principles of nature.153

Moslims kijken, eeuwen later, terug op de Metgezellen van de Profeet ﷺ als de gouden standaard voor tolerantie en grootmoedigheid, waarbij zij hun precedent aanhalen zelfs voor de regels van strijd tijdens militaire conflicten. Een glimp van dit precedent wordt overgeleverd door Abū ‘Azīz ibn ‘Umayr , die als een strijdende afgodendienaar gevangen werd genomen tijdens de Slag bij Badr. Hij meldt dat de Boodschapper van Allah ﷺ duidelijke instructies aan zijn Metgezellen gaf, waarbij hij zei: “Behandel de gevangenen vriendelijk,” en dus telkens wanneer zijn gevangenschap lunch of diner hadden, aten zij alleen dadels terwijl zij hem het brood gaven, in overeenstemming met de bevelen van de Profeet ﷺ.154 Als gevolg hiervan, ruim voor wereldwijde vredestoponten en in schril contrast met de omringende samenlevingen, kende de islamitische geschiedenis glanzende voorbeelden van het menselijk behandelen van krijgsgevangenen, evenals het erkennen van amnestie en pardon als het herstellende ideaal voor het menselijk collectief. John Esposito, een hoogleraar religie aan Georgetown University, schrijft hierover: Het moslimleger was even grootmoedig in de overwinning als het standvastig was in de strijd. Burgers werden gespaard; kerken en heiligdommen werden over het algemeen ongemoeid gelaten. De opvallende verschillen in militair optreden werden belichaamd door de twee dominante figuren van de Kruistochten: Saladin en Richard Leeuwenhart. De ridderlijke Saladin was trouw aan zijn woord en mededogend naar niet-combattanten.

Muslims, centuries later, look back at the Prophet’s Companions as the gold standard for tolerance and magnanimity, invoking their precedent even for the rules of engagement during military conflicts. A glimpse of this precedent is narrated by Abū ‘Azīz ibn ‘Umayr , who was taken captive at the Battle of Badr as a warring idolator. He reports that the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم gave clear instructions to his Companions, stating, “Treat the captives kindly,” and so whenever his captors had lunch or dinner, they would only eat dates while giving him the bread, in compliance with the Prophet’s صلى الله عليه وسلم orders.154 As a result, well before global peace summits and in stark contrast to societies around them, Islamic history had shining examples of treating prisoners of war humanely, as well as amnesty and pardon being recognized as the restorative ideal for the human collective. John Esposito, a senior professor of religion at Georgetown University, writes on this, The Muslim army was as magnanimous in victory as it was tenacious in battle. Civilians were spared; churches and shrines were generally left untouched. The striking differences in military conduct were epitomized by the two dominant figures of the Crusades: Saladin and Richard the Lion-Hearted. The chivalrous Saladin was faithful to his word and compassionate towards noncombatants.

Richard accepteerde de overgave van Acre en ging vervolgens over tot de slachting van al haar inwoners, inclusief vrouwen en kinderen, ondanks beloftes in het tegendeel.155

Richard accepted the surrender of Acre then continued to massacre all its inhabitants, including women and children, despite promises to the contrary.155

Uit dat model ontstond een beschaving waarin deugdzaamheid en kuisheid de norm waren, en waarin alcohol nooit wijdverspreid was. Tot op de dag van vandaag, terwijl de Wereldgezondheidsorganisatie schat dat alcohol jaarlijks leidt tot 2,5 miljoen sterfgevallen wereldwijd, is de impact van de Islam op het voorkomen van alcoholmisbruik in door moslims meerderheid geleide landen (zoals die in Noord-Afrika en Zuidoost-Azië) duidelijk.156

From that model generation emerged a civilization in which virtue and chastity were the norm, and in which alcohol was never widespread. Until this very day, while the World Health Organization estimates that alcohol results in 2.5 million global deaths a year, the impact of Islam on preventing alcohol abuse in Muslim-majority nations (such as those of North Africa and Southeast Asia) is clear.156

Heeft de geschiedenis ooit iemand gekend met de bekwaamheid om het beest van alcoholisme te temmen, zodra het is losgelaten op een natie?

Has history ever known anyone else with the ability to tame the beast of alcoholism once it has been unleased upon a nation?

Waarom waren moslims in staat om het simpelweg op te geven? De Profeet ﷺ bereikte dat tijdens zijn leven bij een volk wiens glorie en inkomen verweven waren met wijn. Door een goddelijk uitgestippeld pad van geleidelijkheid te volgen, was hij ﷺ in staat om te zien hoe zijn methodische programma (zie Hoofdstuk 4) culmineerde in wijn die door de straten van Madinah stroomde, terwijl de moslims daar de restanten van hun eigen wijnvaten leegden.157 Is er ooit iemand anders in staat geweest om de eeuwenoude gebruiken van onbeperkte polygamie, erfrechtwetten die uitsluitend voor mannen gelden en vrouwelijke infanticide te verbieden — laat staan in zo'n korte periode? Alle wetten in het huidige India, bijvoorbeeld, die ontworpen zijn om vrouwelijke infanticide te bestrijden, hebben de praktijk na meer dan een eeuw van strikte handhaving niet uitgeroeid.158 Is er ooit een ander historisch parallel geweest, voor of na het tijdperk van de Profeet ﷺ, waarin etnisch chauvinisme zo dramatisch afnam in zowel theorie als praktijk? Velen van zijn tijdgenoten die vurige Arabische supremacisten waren, werden mensen die zich schikten naar het leiderschap van niet-Arabieren en voormalige slaven.

Why were Muslims able to just give it up? The Prophet صلى الله عليه وسلم achieved that within his lifetime in a people whose glory and income was interlocked with wine. Following a divinely charted roadmap of gradualism, he صلى الله عليه وسلم was able to witness his methodical program (see Chapter 4) culminate in wine flowing in Madinah’s streets as its Muslims emptied what remained of their own wine barrels.157 Has anyone else ever been able to ban the age-old customs of unrestricted polygyny, male-only inheritance laws, and female infanticide—let alone in such a short span of time? All the laws in today’s India, for instance, designed to combat female infanticide have not eradicated the practice after more than a century of strict enforcement.158 Has there ever been another historical parallel before or after the Prophet’s صلى الله عليه وسلم era where ethnic chauvinism declined so dramatically in both theory and practice? Many of his contemporaries who were vehement Arab supremacists became people who conceded to the leadership of non-Arabs and former slaves.

Sālim , de vrijgelaten slaaf van Abū Ḥudhayfah, leidde de meest senior metgezellen van de Profeet ﷺ in het gebed vanwege zijn vaardigheid in het reciteren van de Qur’an.