Vanuit een verlaten hoek van de aarde die grotendeels ongestoord was gebleven door de machtsstrijd tussen de wereldmachten, voorspelde de Qur'an met durf de meest onverwachte gebeurtenissen die zich binnen enkele korte jaren tussen Perzië en Byzantium zouden voltrekken. “De Byzantijnen zijn verslagen. In het dichtstbijzijnde land. Maar zij zullen, na hun nederlaag, overwinnen. Binnen drie tot negen jaar.”264

From a desolate corner of the earth that had been largely unaffected by the power struggles of the world’s superpowers, the Qur’an boldly foretold the most unexpected events that would transpire between Persia and Byzantium in a few short years. “The Byzantines have been defeated. In the nearest land. But they, after their defeat, will overcome. Within three to nine years.”264

Van 613 tot 619 werden de Byzantijnen gedecimeerd door het Perzische Rijk, waarbij zij de gebieden Antioch, daarna Damascus, daarna Armenië, daarna hun meest dierbare Jeruzalem, daarna Chalcedon, en tot slot Egypte verloren. In zijn boek, The History of the Decline and Fall of the Roman Empire, zegt Edward Gibbon: Op het moment dat deze voorspelling naar verluidt werd gedaan, kon geen enkele profetie verder verwijderd zijn van haar vervulling, aangezien de eerste twaalf jaar van Heraclius de naderende ontbinding van het rijk aankondigden.265

From 613-619, the Byzantines were decimated by the Persian Empire, losing the territories of Antioch, then Damascus, then Armenia, then their most cherished Jerusalem, then Chalcedon, and finally Egypt. In his book, The History of the Decline and Fall of the Roman Empire, Edward Gibbon says, At the time when this prediction is said to have been delivered, no prophecy could be more distant from its accomplishment, since the first twelve years of Heraclius announced the approaching dissolution of the empire.265

Iedereen zag Byzantium als iemand op zijn sterfbed. Daarom bespotten tegenstanders van de Profeet ﷺ, zoals Ubayy ibn Khalaf, deze "absurde" voorspelling in de Qur'an.266 Echter, niet lang daarna leidde Heraclius de Byzantijnse kruistocht als een dolk in het hart van het Perzische Rijk, waarmee hij de verbazingwekkende profetie zes tot acht jaar nadat deze was gedaan, vervulde.267

Everyone saw Byzantium as on its deathbed. Hence, opponents of the Prophet صلى الله عليه وسلم like Ubayy ibn Khalaf mocked this “preposterous” foretelling in the Qur’an.266 However, not long after, Heraclius led the Byzantine Crusade like a dagger into the heart of the Persian Empire, fulfilling the amazing prophecy six to eight years after it was made.267

De verzen die direct op deze voorspelling volgen, zeggen: “De beslissing over de zaak, voor en na [deze gebeurtenissen], is alleen bij Allah. En op die Dag zullen de gelovigen (d.w.z. moslims) zich verblijden in de overwinning van Allah.”268 Abū Ḥayyān al-Andalūsī (d. 1344) somt in al-Baḥr al-Muḥīṭ vier redenen voor deze vreugde op, waarvan één is dat de zich ontvouwende wonderbaarlijke profetie het geloof van de moslims in zijn profeetschap verder zou bevestigen. Een andere reden, die een andere profetie betreft, is dat de moslims zich op dat moment hun eigen overwinning aan het vieren zouden zijn: een langverwachte triomf tegen de Mekkaanse onderdrukkers in de Slag bij Badr vond eveneens plaats in 624.269 Het wordt plotseling heel duidelijk waarom Allah dit hoofdstuk van de Qur'an (Sūrat al-Rūm) afsluit door te zeggen: “Wees dus geduldig. Voorwaar, de belofte van Allah is waarheid. En laat hen die niet zeker zijn [in hun geloof], u niet onrustig maken.”270

The verses that immediately follow this prediction say, “The decision of the matter, before and after [these events], is only with Allah. And on that Day, the believers (i.e., Muslims) will rejoice in the victory of Allah.”268 Abū Ḥayyān al-Andalūsī (d. 1344) lists in al-Baḥr al-Muḥīṭ four reasons for this rejoicing, of them being that the miraculous prophecy unfolding would further validate the Muslims’ belief in his prophethood. Another reason, which involves another prophecy, is the Muslims would at that time find themselves celebrating their own victory: a long-awaited triumph against the Meccan oppressors in the Battle of Badr happened in 624 as well.269 It suddenly becomes quite clear why God seals this chapter of the Qur’an (Sūrat al-Rūm) by saying, “So be patient. Indeed, the promise of Allah is truth. And let them not disquiet you who are not certain [in faith].”270