‘Āishah  vertelt: “Toen de Profeet ﷺ op zijn sterfbed lag, met al zijn vrouwen aanwezig, kwam zijn dochter Fāṭimah  naar voren, lopend zoals de Boodschapper van Allah ﷺ zou lopen.”

‘Āishah  narrates, “As the Prophet صلى الله عليه وسلم lay on his deathbed, with all of his wives present, his daughter Fāṭimah  came forward, walking just as the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم would walk.

Hij ﷺ ontving haar en zei: ‘Welkom, mijn lieve dochter.’ Vervolgens liet hij haar naast zich zitten en vertelde haar een geheim dat Fāṭimah deed huilen. Daarna vertelde hij haar een ander geheim, waardoor zij moest lachen. Ik vroeg haar wat haar had doen huilen, maar zij zei: ‘Ik zou nooit het geheim van de Boodschapper van Allah ﷺ verklappen.’ Ik had nog nooit vreugde en verdriet zo dicht bij elkaar gezien als ik die dag zag, dus zei ik tegen haar toen zij huilde: ‘De Boodschapper van Allah ﷺ deelt Zijn woorden met jou, en niet met ons, en dan huil jij?’ Ik vroeg haar opnieuw wat hij had gezegd, maar zij antwoordde: ‘Ik zou nooit het geheim van de Boodschapper van Allah ﷺ verklappen.’ Toen hij ﷺ stierf, vroeg ik het haar opnieuw, en zij zei dat hij haar had verteld: ‘Gabriël las de Qur’an elk jaar één keer met mij door, en dit jaar las hij hem twee keer met mij door. Ik kan hieruit niets anders afleiden dan dat mijn tijd is gekomen, en jij zult de eerste uit mijn familie zijn die bij mij komt.’ Fāṭimah zei: ‘Ik huilde hierom, en toen zei hij discreet tegen mij: ‘Ben je niet blij om de koningin van de gelovigen [in het Paradijs] te zijn?’ En dat is wat mij deed lachen.’288 Imam al-Nawawī (d. 1277) wijst erop dat dit feitelijk twee profetieën in één zijn. De eerste is dat hij ﷺ voorspelde dat deze ziekte, en geen enkele andere ziekte daarvoor, een voorteken was dat zijn tijd was gekomen, en dat de jonge Fāṭimah — die op dat moment in haar vroege twintiger jaren was — zou sterven vóór elk ander lid van zijn familie.

He صلى الله عليه وسلم received her, saying, ‘Welcome, my dear daughter.’ He then sat her down beside him and uttered a secret to her which caused Fāṭimah to weep. He then uttered another secret to her, making her laugh. I asked her what made her cry, but she said, ‘I would never disclose the Messenger of Allah’s صلى الله عليه وسلم secret.’ I had never seen a joy and grief so closely as I saw on that day, so I said to her when she wept, ‘The Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم privileges you with his words, and not us, and then you weep?’ I asked her again what he said, but she responded, ‘I would never disclose the Messenger of Allah’s صلى الله عليه وسلم secret.’ When he صلى الله عليه وسلم died, I asked her again, and she said he told her, ‘Gabriel used to review the Qur’an with me one time each year, and he reviewed it twice with me this year. I cannot understand from this except that my time has arrived, and you will be the first of my family to catch up with me.’ Fāṭimah said, ‘I cried at this, and so he discreetly said to me, ‘Are you not pleased to be the queen of the believers [in Paradise]?’ And that is what caused me to laugh.’”288 Imam al-Nawawī (d. 1277) points out that this is actually two prophecies in one. The first is that he صلى الله عليه وسلم foretold that this sickness, and not any other illness before it, was a harbinger that his time had come, and that the young Fāṭimah—in her early twenties at that time—would die before any other member of his family.