“Voorwaar, Wij zijn Degene die de Qur’an hebben neergezonden en voorwaar, Wij zullen de Bewaker ervan zijn.”442

“Indeed, it is We who sent down the Qur’an and indeed, We will be its Guardian.”442

De bewaring en onveranderlijkheid van de Qur’an werden daarin krachtig beloofd. Men zou zich kunnen afvragen hoe een boek dat primair aan het geheugen werd toevertrouwd en werd gedocumenteerd op botten, palmbladeren en stukken leer gedurende een periode van drieëntwintig jaar, kon overleven. Mensen leerden een deel van de Qur’an van de Profeet ﷺ of zijn Metgezellen, reisden vervolgens terug naar hun vaderland en leerden het aan hun families, vrienden en studenten, die het vervolgens weer aan anderen doorgaven. Deze afzonderlijke mondelinge overleveringen gingen eeuwenlang onafhankelijk van elkaar voort, over de hele aarde. Ondanks dat reciteren alle 1,8 miljard moslims vandaag de dag nog steeds de Qur’an precies zoals deze werd aangeleerd aan de Metgezellen ﷺ van de Profeet en zoals deze in de oorspronkelijke Uthmanische codex werd opgeschreven. Zelfs concurrerende stromingen (d.w.z. Soennieten, Sjiieten, Kharijieten) reciteren dezelfde Qur’an. En toch vinden we, anderhalf millennium later, geen tegenstrijdigheden in de betekenis tussen al deze mondelinge tradities wereldwijd. Wat betreft de gevestigde variabele lezingen van sommige verzen, zij voegen slechts schoonheid toe aan de meerlagige betekenissen van de tekst.443 Het accepteren dat een dergelijke consistentie louter toeval zou kunnen zijn, of dat er wereldwijde samenspanning heeft plaatsgevonden over een gesproken versie van de Qur’an, of dat een complot van deze omvang logistiek gezien überhaupt mogelijk was, is irrationeel. De Italiaanse orientalist Laura Vaglieri (overleden 1989) van Naples Eastern University getuigt in haar boek, An Interpretation of Islam: “We hebben nog een ander bewijs voor de goddelijke oorsprong van de Qur’an in het feit dat de tekst puur en onveranderd is gebleven door de eeuwen heen, van de dag van de openbaring tot vandaag.”444

The preservation and incorruptibility of the Qur’an were boldly promised therein. One should wonder how a book primarily committed to memory and documented on bones, palm leaves, and leather scraps over the span of twenty-three years could survive. People would learn some Qur’an from the Prophet صلى الله عليه وسلم or his Companions, then travel back to their homelands and teach it to their families, friends, and students, who would then relay it to others. These separate oral transmissions continued independently for centuries, across the earth. Despite that, all 1.8 billion Muslims today somehow still recite the Qur’an exactly as it was taught to the Prophet’s صلى الله عليه وسلم Companions and written in the original Uthmanic codex. Even competing denominations (i.e., Sunni, Shiite, Kharijite) recite the same Qur’an. And yet, a millennium and a half later, we do not find contradictions in meaning between all these oral traditions worldwide. As for the established variant readings of some verses, they only add to the beauty of the text’s multi-layered meanings.443 To accept that such consistency could be mere coincidence, or that global collusion on a spoken version of the Qur’an has taken place, or that a conspiracy of this magnitude was even logistically possible, is irrational. Italian Orientalist Laura Vaglieri (d. 1989) of Naples Eastern University attests in her book, An Interpretation of Islam, “We have still another proof of the divine origin of the Quran in the fact that its text has remained pure and unaltered through the centuries from the day of its delivery until today.”444

Het is ook opmerkelijk dat de Qur’an in geschreven vorm vandaag de dag perfect overeenkomt met de originele manuscripten van de Qur’an die zijn samengesteld door de Metgezellen van de Profeet ﷺ. Zelfs de weinige schriftelijke verschillen die werden gerapporteerd door sommige van de Metgezellen werden verzoend tijdens de regering van de eerste vier kaliefen van de Islam, geaccepteerd door alle Metgezellen, en de conformiteit met één kopie bracht hun consensus teweeg. Om dit volledig te waarderen, moet onpartijdige overweging worden gegeven aan het feit dat, hoewel spellingcontrole en vergelijkbare functies die door moderne technologie worden geboden veel fouten in ons huidige schrijven hebben verminderd, onze e-mails en tekstberichten nog steeds het slachtoffer worden van spelfouten en grammaticale fouten. Overweeg dan de premoderne schriftelijke traditie, teruggaand naar een wereld vóór de drukpers en vóór massale geletterdheid. Het zou ons niet moeten verbazen om honderdduizenden niet-overeenstemmende manuscripten te hebben voor de religieuze teksten uit het verleden—ongeacht of dit onschuldig of kwaadwillig gebeurde, en ongeacht of originelen van die tekst beschikbaar waren voor kruisverificatie. Maar bij de Qur’an werd dit voorkomen doordat de Uthmanische codex werd bewaard, naast de massale memorisatie, het sterke poëtische ritme dat memorisatie vergemakkelijkt, en het dagelijks gebruik in het leven van een moslim, wat samen een geniaal versterkingsmechanisme vormt dat ongeëvenaard is in de geschiedenis.445

It is also remarkable that the Qur’an in written form today perfectly matches the original manuscripts of the Qur’an compiled by the Prophet’s Companions. Even the few scribal differences reported from some of the Companions were reconciled during the reign of Islam’s first four caliphs, accepted by all the Companions, and conformity with one copy won their consensus. To fully appreciate this, impartial consideration should be given to the fact that while spell-check and similar features afforded by modern technology have mitigated many lapses in our writing today, our emails and text messages still fall prey to spelling and grammatical errors. Then consider the premodern scribal tradition, rewinding to a world before the printing press and before mass literacy. It should not surprise us to have hundreds of thousands of misaligned manuscripts for the religious texts of the past—irrespective of whether this was done innocently or maliciously, and irrespective of whether originals of that text were available for cross-verification. But with the Qur’an, this was averted due to that Uthmanic codex being preserved, in addition to its mass-memorization, its strong poetic rhythm that facilitates memorization, and its daily usage in a Muslim’s life, which together constitute a genius reinforcement mechanism unrivaled in history.445

Sommige mensen beweren dat de Qur’an aanvankelijk werd gecodificeerd door een centrale autoriteit, en dat dit vroeg genoeg gebeurde om het voorkomen van de verspreiding van niet-conforme manuscripten mogelijk te maken.

Some people claim that the Qur’an was initially codified by a central authority, and this happened early enough to make preempting the spread of non-conforming manuscripts possible.

Zij beweren dat de compilatie door Abū Bakr  en de standaardisatie door ʿUthmān  alles hadden kunnen verwijderen wat zij willekeurig als ongewenst beschouwden in de vroege manuscripten. Een dergelijke verdenking is niet onverwacht, gezien het feit dat de Bijbel geheim werd gehouden door door de overheid afgedwongen dictaten en ontoegankelijk bleef voor de leken tot 1.500 jaar na Jezus Christus , volgend op de Protestantse Reformatie. De unieke gedecentraliseerde verspreiding van de Qur'an maakte het echter voor niemand mogelijk om de inhoud later te wijzigen, in tegenstelling tot de "geautoriseerde revisies" van de Bijbel die tot op de dag van vandaag worden uitgebracht.

They contend that the compilation of Abū Bakr  and standardization of ʿUthmān  could have purged whatever early manuscripts they arbitrarily deemed undesirable. Such a suspicion is not unexpected, given that the Bible was kept secret by government-enforced dictates and remained inaccessible to the laity until 1,500 years after Jesus Christ , following the Protestant Reformation. However, the Qur’an’s unique decentralized dissemination made it impossible for anyone to later modify its content, unlike the “authorized revisions” of the Bible that continue being issued until the present day.

Bovendien, aangezien deze overlevering van de Qur’an niet uitsluitend afhankelijk is van de schriftelijke verslagen, maakt dit het mogelijk om het geschreven te toetsen aan het mondelinge, om te waarborgen dat de documentatie- en verspreidingsprocessen nauwgezet waren. Daarom is de bewaring ervan in de harten van degenen die het memoriseerden datgene wat het onsterfelijk heeft gemaakt, zoals Allah zegt: “Nee, de Qur’an is duidelijke verzen [bewaard] in de borsten van degenen die zijn begiftigd met [heilige] kennis, en niemand verwerpt onze verzen behalve de onrechtvaardigen.”446

Furthermore, since this transmission of the Qur’an does not solely hinge on the written records, this allows for measuring the written against the oral to ensure that the documentation and dissemination processes were scrupulous. Hence, its preservation in the hearts of those who memorized it that is what has immortalized it, as Allah says, “Rather, the Qur’an is distinct verses [preserved] within the chests of those endowed with [sacred] knowledge, and none rejects our verses but the wrongdoers.”446

De orientalist Alford T. Welch schrijft: Voor moslims is de Ḳurʾān veel meer dan een geschrift of heilige literatuur in de gebruikelijke westerse zin. De primaire betekenis ervan voor de overgrote meerderheid door de eeuwen heen is gelegen in de orale vorm, de vorm waarin deze voor het eerst verscheen, als de “recitatie” (kurʾān) die Muhammad ﷺ gedurende een periode van ongeveer twintig jaar aan zijn volgelingen voordroeg… De openbaringen werden tijdens zijn leven door sommigen van de volgelingen van Muhammad ﷺ uit het hoofd geleerd, en de orale traditie die op deze wijze werd gevestigd, heeft sindsdien een continue geschiedenis gekend, op sommige manieren onafhankelijk van, en superieur aan, de geschreven Ḳurʾān… Door de eeuwen heen is de orale traditie van de gehele Ḳurʾān behouden gebleven door de professionele recitators, terwijl alle moslims delen van de Ḳurʾān uit het hoofd leren voor gebruik in de dagelijkse gebeden. Tot voor kort is de betekenis van de gereciteerde Ḳurʾān in het Westen zelden volledig gewaardeerd.447

Orientalist Alford T. Welch writes, For Muslims, the Ḳurʾān is much more than scripture or sacred literature in the usual Western sense. Its primary significance for the vast majority through the centuries has been in its oral form, the form in which it first appeared, as the “recitation” (kurʾān) chanted by Muhammad to his followers over a period of about twenty years… The revelations were memorized by some of Muhammad’s followers during his lifetime, and the oral tradition that was thus established has had a continuous history ever since, in some ways independent of, and superior to, the written Ḳurʾān… Through the centuries the oral tradition of the entire Ḳurʾān has been maintained by the professional reciters, while all Muslims memorise parts of the Ḳurʾān for use in the daily prayers. Until recently, the significance of the recited Ḳurʾān has seldom been fully appreciated in the West.447