Zowel de logische mogelijkheid van een almachtige God die wonderen verricht, als historische beweringen over hun voorkomst, vormen geen bewijs dat wonderen hebben plaatsgevonden. Er moet overtuigend bewijs zijn, en geen verstandig persoon zou verslagen over wonderen zonder nauwkeurige controle moeten accepteren. Zoals vaak wordt gezegd: “buitengewone beweringen vereisen buitengewoon bewijs.” We moeten echter onderscheid maken tussen of we werkelijk openstaan voor bewijs — zij het buitengewoon — of dat we blindelings vasthouden aan onze eigen vooronderstellingen.

Neither the logical possibility of an omnipotent God performing miracles, nor historical claims of their incidence, constitutes proof that miracles took place. There must be compelling evidence, and no sensible person should accept accounts of miracles without scrutiny. As is often said, “extraordinary claims require extraordinary evidence.” However, we must discern whether we are genuinely open to evidence—albeit extraordinary—or blindly committed to our presuppositions.

Consistentie is een uitstekende lakmoesproef; stellen we de vraag of alle vergelijkbare overtuigingen die we koesteren over het leven en het geloof aan dezelfde strenge criteria voldoen, of is er hier een dubbele standaard binnengeslopen als gevolg van vooroordelen of extreem scepticisme? Veel mensen vandaag de dag realiseren zich wellicht niet dat zij in feite Humeanen zijn: dogmatische naturalisten die geloven dat geen enkele hoeveelheid historisch bewijs voor wonderen ooit voldoende kan zijn, en dat niets en geen iets bewezen kan worden, behalve datgene wat we persoonlijk ervaren. Consistentie vereist de erkenning dat niemand feitelijk enkel accepteert wat hij zelf heeft ervaren als bewijs. Een dergelijke positie zou het ontkennen inhouden van elke kaart die we niet zelf hebben getekend en elk wetenschappelijk feit dat we niet persoonlijk hebben vastgesteld.

Consistency is an excellent litmus test; do we question whether all similar convictions we hold about life and faith meet the same stringent criteria, or has a double standard snuck in here due to prejudice or extreme skepticism? Many people today may not realize that they are actually Humeans: dogmatic naturalists who believe no amount of historical evidence for miracles can ever suffice, and that nothing at all is provable except that which we personally experience. Consistency necessitates acknowledging that nobody actually only accepts what they have experienced themselves as evidence. Such a position would entail denying every map we have not charted ourselves and every scientific fact we have not personally established.

Redelijke en evenwichtige mensen accepteren dat die getuigenis, evenals de bevestiging ervan, aanvaardbaar zijn als bewijs dat een feit of gebeurtenis zeker waar of waarschijnlijk waar is.

Rational and balanced people accept that testimony, its and its corroboration, are acceptable as evidence that a fact or event is certainly true or likely true.

De discipline van de overlevering (Hadith) is een instrumentele wetenschap binnen de islamitische intellectuele traditie, gericht op het verifiëren van verslagen over de Profeet Muhammad ﷺ, en is daarmee centraal in elke discussie over wonderen. Het is een uniek en geavanceerd proces dat de wisselwerking van zeven subdisciplines omvat, die allemaal zijn ontworpen om de transmissieketen van elke vertelling voorbij redelijke twijfel vast te stellen. Uiteindelijk overleeft slechts een fractie van deze overgeleverde vertellingen het strenge proces om als "authentiek" te worden geclassificeerd, maar geleerden van de overlevering (Hadith) stopten daar niet. Authentieke vertellingen werden verder gecategoriseerd als mutawātir (massaal overgeleverd) of āḥād (solitair). Mutawātir (massaal overgeleverde) verslagen zijn diegene die door vele overleveraars in elke laag van hun transmissie zijn verteld, waardoor het onvoorstelbaar is dat zij allen een fout hebben gemaakt of gezamenlijk hebben samengespannen voor een vervalsing. Āḥād-verslagen — wanneer authentiek — zijn diegene die betrouwbaar zijn overgeleverd maar niet voldoen aan de criteria van mutawātir (massaal overgeleverd), waardoor de meeste geleerden van de overlevering (Hadith) menen dat deze gebaseerd zijn op waarschijnlijkheid (grotere waarschijnlijkheid) in tegenstelling tot zekere kennis. Deze meerderheid beschouwt āḥād-verslagen echter tegelijkertijd als meer waard om te accepteren dan om te verwerpen, vanwege de betrouwbaarheid van hun transmissieketens en het feit dat alle verstandige mensen handelen op basis van een grotere waarschijnlijkheid bij afwezigheid van zekerheid.

The discipline of Hadith is an instrumental science in the Islamic intellectual tradition, invested in verifying reports about the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم, and hence central to any discussion of miracles. It is a unique and sophisticated process involving the interplay of seven sub-disciplines, all engineered to establish beyond a reasonable doubt the transmission chain for each narration. Ultimately, a tiny fraction of these transmitted narrations survives the rigorous process to be classified as “authentic,” but Hadith scholars did not stop there. Authentic narrations were further categorized as mutawātir (abundantly concurring) or āḥād (solitary). Mutawātir reports are those narrated by many narrators in each layer of their transmission, making it inconceivable that they were all mistaken or had all colluded on a forgery. Āḥād reports—when authentic—are those transmitted reliably but without meeting the criteria of mutawātir, hence most Hadith scholars believe they involve preponderance (greater likelihood) as opposed to certain knowledge. However, this majority simultaneously deems āḥād reports worthier of being accepted than discarded, due to the reliability of their chains of transmission and the fact that all sensible people act on greater likelihood in the absence of certainty.

Wonderen die plaatsvinden door de handen van de Profeet Muhammad ﷺ is een massaal overgeleverd (Mutawatir) concept, wat betekent dat de enorme hoeveelheid verslagen het in principe onbetwistbaar maakt, zelfs als sommige specifieke verhalen niet onafhankelijk massaal overgeleverd (Mutawatir) zijn. Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog is een eenvoudig voorbeeld van een massaal overgeleverd (Mutawatir) concept; de samenkomst van overvloedige getuigenissen erover maakt het onbeduidend of een specifiek verslag ervan dat het heeft plaatsgevonden verifieerbaar is. Het verwerpen van een massaal overgeleverd (Mutawatir) concept zou gelijkstaan aan iemand die weigert te bevestigen dat de Maya-, Inca- of Azteekse beschavingen bestonden totdat mensen een tijdmachine uitvinden en zelf terug in de tijd reizen. Tot die tijd zou deze persoon bereid zijn de mogelijkheid in overweging te nemen dat alle verslagen over deze beschavingen een transhistorische samenzwering zijn—vergelijkbaar met wat de Flat Earth Society vandaag de dag bepleit.

Miracles occurring at the hands of Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم is a mutawātir concept, meaning the sheer multitude of reports make it uncontestable in principle, even if some specific accounts are not independently mutawātir. The occurrence of World War I is a simple example of a mutawātir concept; the concurrence of abundant testimony about it renders it inconsequential whether any particular report of it having taken place is verifiable. Rejecting a mutawātir concept would be tantamount to someone refusing to confirm that Mayan, Inca, or Aztec civilizations existed until humans invent a time machine and travel back in time themselves. Until then, this person would be willing to entertain the possibility of all reports of these civilizations being a transhistorical conspiracy—similar to what the Flat Earth Society champions today.

Islam vereist daarom een aantoonbare keten van overlevering voordat een uitspraak of handeling (zoals een wonder) wordt toegeschreven.

Islam therefore requires a demonstrable chain of transmission before attributing a statement or action (like a miracle)

...aan zijn Profeet ﷺ, in tegenstelling tot de vele andere verslagen van wonderen in andere tradities die een overleveringsketen missen en enkel op geloof zijn gebaseerd. Moslimtheologen benadrukken vaak dit belangrijke onderscheid, en hoe het elke eerlijke persoon dwingt om geen onderscheid te maken tussen de wonderen van Profeet Mozes en Jezus  vanwege hun vergelijkbare historische aard (geen enkele is solide te herleiden tot ooggetuigen), en eerst de wonderen van Profeet Muhammad ﷺ te aanvaarden aangezien hun historische aard veel sterker is. Ibn al-Qayyim zegt in Ighāthat al-Lahfān: Als dit [de inconsistentie] het geval zou zijn met de wonderen van deze twee boodschappers, naast het feit hoe lang geleden dat was, en hoe gefragmenteerd hun naties in de wereld werden, en het uiteindelijke verdwijnen van hun wonderen, wat moet er dan worden aangenomen met betrekking tot het profentschap van Muhammad ﷺ en zijn wonderen en tekenen, wanneer deze recenter waren, meer dan duizend in aantal waren, werden overgeleverd door de meest zuivere en eervolle individuen ooit, en wanneer deze overlevering via tawātur (overweldigende consensus) van de ene eeuw naar de andere werd doorgegeven?353

to its Prophet صلى الله عليه وسلم, unlike the many other accounts of miracles in other traditions which lack a chain of transmission and are only predicated on faith. Muslim theologians often highlight this important distinction, and how it compels every honest person to not differentiate between the miracles of Prophet Moses and Jesus  because of their comparable historicity (none solidly traceable to eyewitnesses), and first accept the miracles of Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم since their historicity is far stronger. Ibn al-Qayyim says in Ighāthat al-Lahfān, If this [inconsistency] was the case with the miracles of these two messengers, alongside how long ago that was, and how fragmented their nations became in the world, and the eventual disappearance of their miracles, then what should be assumed regarding the prophethood of Muhammad صلى الله عليه وسلم and his miracles and signs when they were more recent, exceeded one thousand in number, were transmitted by the most pure and honorable individuals ever, and when this transmission was conveyed by tawātur (abundant concurrence) one century after another?353

Muhammad ﷺ zou bovendien de meest gezaghebbende bevestiger zijn van de wonderen van de voorgaande profeten en de meest gekwalificeerde om een einde te maken aan de controverses die hen omringen.

Muhammad صلى الله عليه وسلم would additionally be the most authoritative confirmer of the miracles of the previous prophets and the most qualified to put an end to the controversies surrounding them.