O jullie die geloven, vrees Allah en laat datgene wat aan jullie rest van rente over, indien jullie gelovigen zijn.

O you who have believed, fear Allah and give up what remains [due to you] of interest, if you should be believers.

En als jullie dat niet doen, wees dan op de hoogte van een oorlog [tegen jullie] van Allah en Zijn Boodschapper ﷺ. Maar als jullie berouw tonen, dan mogen jullie jullie hoofdsom behouden—zodat jullie geen onrecht doen en niet onrechtvaardig behandeld worden.212

And if you do not, then be informed of a war [against you] from Allah and His Messenger. But if you repent, you may have your principal—[thus] you do no wrong, nor are you wronged.212

Jābir ibn ‘Abdillāh  rapporteert dat de Boodschapper van Allah ﷺ de consument van rente, de betaler ervan, de verslaglegger ervan, de twee getuigen ervan vervloekte, en zei: “Zij zijn allen gelijk [in zonde].”213 In het verleden en heden hebben mensen het gevaar van een transactie met rente onderschat, vooral wanneer deze met wederzijdse instemming wordt uitgevoerd. De wijsheid van de Goddelijke wet overstijgt echter onze kortzichtigheid en beschouwt het aangaan van rentegebaseerde transacties als een enorme zonde. Tegenwoordig zien we met eigen ogen hoe rentegebaseerde systemen naties onherstelbaar hebben verwoest, waarbij de debacle van de Nigeriaanse en Jamaicaanse economieën slechts twee tragische voorbeelden zijn214 van wat er gebeurt wanneer een dergelijk enorm deel van het jaarlijkse budget van een natie wordt toegewezen aan schuldaflossing. De kwaadaardige aard van het verstrekken van leningen tegen rente is duidelijk; het lijkt een weg naar snel geld, maar het begraaft mensen en landen vaak dieper in de schuld. Het legt het grootste deel van het risico op de schuldenaar en weinig risico op de schuldeiser die “investeert” door te lenen. Het veracht ook productiviteit en arbeid, zoals Aristoteles beargumenteerde,215 aangezien het hier geld is dat geld voortbrengt, en niet inspanning of vakmanschap. Als gevolg hiervan worden de rijken gestaag rijker terwijl de armen gestaag armer worden—tot punten van onvoorstelbare verwoesting, die vervolgens katalysatoren worden voor financiële instortingen en opstanden door de onderklasse, die historisch gezien vele naties hebben verslonden, zoals Plato ooit waarschuwde.

Jābir ibn ‘Abdillāh  reports that the Messenger of Allah صلى الله عليه وسلم cursed the consumer of interest, its payer, its documenter, its two witnesses, and said, “They are all equal [in sin].”213 Past and present, people have downplayed the danger of an interest- bearing transaction, especially when effected by mutual consent. However, the wisdom of the Divine transcends our short-sightedness and deems engaging in interest-based transactions an enormity. Nowadays, we observe firsthand how interest-based systems have destroyed nations beyond repair, with the debacle of the Nigerian and Jamaican economies being just two tragic examples214 of what happens when such an enormous part of a nation’s annual budget is apportioned to debt repayment. The villainous nature of dispensing loans for interest is clear; it appears to be an avenue for quick funds, but it often buries people and countries further in debt. It places the bulk of the risk on the debtor and little risk on the creditor who “invests” by lending. It also disparages productivity and labor, as Aristotle argued,215 since money is what begets money here, not effort or craftsmanship. As a result, the rich steadily get richer while the poor steadily get poorer—to points of unthinkable devastation, which then become catalysts for financial meltdowns and uprisings by the underclass which have historically devoured many nations, as Plato once warned.

Daarom verbood de Profeet Muhammad ﷺ winst maken in wereldse zin uit leningen door te zeggen: “Winst is afhankelijk van aansprakelijkheid (de mogelijkheid van verlies).”216

Hence, the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم outlawed profiting in the worldly sense from loans by saying, “Profit is contingent upon liability (the possibility of loss).”216

Naast het feit dat geldschieters verboden zijn om rente te vragen over leningen, is het leners ook verboden om dergelijke leningen aan te gaan. Dit voorkomt dat leners boven hun stand leven, wat de kans op uitbuiting door geldschieters en de ecologische schade veroorzaakt door consumentisme vermindert. Wanneer men de gevaren van woeker (riba) toevoegt aan die van excessieve speculatie (gharar), die de Profeet ﷺ eveneens verbood,217 heeft men alle ingrediënten voor een economische crisis. De financiële meltdown van 2008 was een relatief recent voorbeeld hiervan. Om deze reden ontstaat er een wereldwijde trend in Europa en elders die erkent dat islamitische financiële regelgeving een verfrissend alternatief en middel biedt voor economische problemen.218 Ter onderstreping van een primair doel achter deze regelgeving, zegt Allah in de Qur'an over geld: "...opdat het niet een voortdurende circulatie zal zijn [uitsluitend] onder de rijken onder jullie."219 Een ander onderdeel van dit middel is het verminderen van de concentratie van rijkdom via het systeem van armenbelasting (Zakah).

In addition to lenders being prohibited from charging interest on loans, borrowers are also prohibited from such loans. This prevents borrowers from living beyond their means, which mitigates their being exploited by lenders, and the ecological damage caused by consumerism. When you add to the perils of usury those of excessive speculation (gharar), which the Prophet صلى الله عليه وسلم forbade as well,217 you have all the ingredients of an economic crisis. The 2008 financial meltdown was a relatively recent example of this. For this reason, a global trend is emerging in Europe and elsewhere that recognizes that Islamic financial regulations offer a refreshing alternative and remedy for economic woes.218 Highlighting a primary objective behind these regulations, Allah says about money in the Qur’an, “…so that it will not become a perpetual circulation [solely] among the rich from among you.”219 Another component of this remedy is the lessening of wealth concentration through the Zakat system.

Armenbelasting (Zakah) is een van de vijf fundamentele zuilen van de Islam; een verplichte liefdadigheid verschuldigd over aanzienlijke hoeveelheden kapitaal, waarbij jaarlijks 2,5% moet worden herverdeeld, voornamelijk onder de armen maar ook aan andere nobele doelen. Doordat het systeem van armenbelasting (Zakah) deze rijkdom rechtstreeks naar de behoeftigen kanaliseert, verdwijnt de vaak aangehaalde zorg dat overheden overspoeld worden door de rijkdom van de rijken te belasten. Bovendien, in tegenstelling tot overheidsbelastingen, benadrukt het systeem van armenbelasting (Zakah) iemands persoonlijke verantwoordelijkheid voor God; de Eenige die niet bedrogen kan worden op de manier waarop overheidscontroleurs vaak worden door creatieve ontwijkers die hun bezittingen buiten het land verplaatsen.

Zakat is one of Islam’s five foundational pillars; an obligatory charity due on significant amounts of capital, whereby 2.5% must be redistributed annually, primarily among the poor but also to other noble causes. Of course, with the Zakat system funneling this wealth directly to those in need, the oft-cited concern of governments being overfed by taxing the rich’s wealth vanishes. Also, unlike governmental taxation, the Zakat system emphasizes one’s personal accountability before God; the One who cannot be deceived the way government auditors often are by creative evaders who move their assets outside of the country.