Zowel volgens de hoogste autoriteiten van de Arabische taal in het vroege Arabië, als volgens de voornaamste experts van vandaag, bestaat er consensus over de literaire uniciteit van de Qur’an. Professor Martin Zammit, de auteur van A Comparative Lexical Study of Qur’anic Arabic, zegt: “Ondanks de literaire uitmuntendheid van sommige van de lange pre-islamitische gedichten... staat de Qur’an onmiskenbaar op een eigen niveau als de meest eminente geschreven manifestatie van de Arabische taal.”407 Arthur J. Arberry (overleden 1969), een Britse geleerde van de Arabische literatuur, schreef in zijn populaire vertaling van de Qur’an: “De retoriek en het ritme van de Koran zijn zo kenmerkend, zo krachtig, zo zeer emotioneel oproepend, dat elke versie wat dan ook, door de aard der dingen, slechts een arme kopie zal zijn van de schitterende pracht van het origineel.”408

According to both the highest authorities of the Arabic language in early Arabia, and its foremost experts today, there is consensus on the literary uniqueness of the Qur’an. Professor Martin Zammit, the author of A Comparative Lexical Study of Qur’anic Arabic, says, “Notwithstanding the literary excellence of some of the long pre-Islamic poems… the Qur’an is definitely on a level of its own as the most eminent written manifestation of the Arabic language.”407 Arthur J. Arberry (d. 1969), a British scholar of Arabic literature, wrote in his popular translation of the Qur’an, “The rhetoric and rhythm of the Koran are so characteristic, so powerful, so highly emotive, that any version whatsoever is bound in the nature of things to be but a poor copy of the glittering splendour of the original.”408

Tijdens de tijd van de Profeet ﷺ waren de Arabieren een volk dat taal bijna evenzeer waardeerde als het leven zelf.409 Vóór de Islam noemden zij niet-Arabieren op een denigrerende wijze ʿajam (letterlijk: zwijgzaam of sprakeloos), wat suggereerde dat anderen niet evenzeer in leven waren, of tekortschoten, omdat zij niet met dezelfde helderheid en emotie konden spreken. Om dit geloof dat “taal gelijkstaat aan leven” verder te illustreren, zegt de elfde-eeuwse dichter Ibn Rashīq (gest. 999): Telkens wanneer er een dichter opkwam in een Arabische stam, kwamen andere stammen om te feliciteren, werden er feesten voorbereid, speelden de vrouwen luiten zoals zij dat bij bruiloften doen, en verheugden zowel oude als jonge mannen zich over het goede nieuws — want dit was een schild voor hun eer, een verdediging van hun afkomst, en een onsterfelijke viering van hun triomfen. De Arabieren feliciteerden elkaar alleen bij de geboorte van een kind en wanneer een dichter onder hen opkwam.410

During the Prophet’s صلى الله عليه وسلم time, Arabs were people who valued language almost as much as life itself.409 Before Islam, they would derogatorily call non-Arabs ʿajam (literally: silent or speechless), implying that others were not equally alive, or were deficient, since they could not articulate with the same lucidity and emotiveness. To further illustrate this belief that “language equals life,” the eleventh-century poet Ibn Rashīq (d. 999) says, Whenever a poet emerged in an Arab tribe, other tribes would come to congratulate, feasts would be prepared, the women would play lutes as they do at weddings, and old and young men would all rejoice at the good news— for this was a shield for their honor, a defense of their lineages, and an immortalization of their triumphs. The Arabs used to congratulate each other only on the birth of a child and when a poet rose among them.410

De redenen voor dergelijke festiviteiten waren begrijpelijk, aangezien, zoals Navid Kermani zegt, Oud-Arabische poëzie een zeer complex fenomeen is.

Ground for such festivities were understandable, since, as Navid Kermani says, Old Arabic poetry is a highly complex phenomenon.

De woordenschat, grammaticale idiosyncrasieën en strikte normen werden van generatie op generatie doorgegeven, en alleen de meest begaafde studenten beheersten de taal volledig. Een persoon moest jarenlang, soms zelfs decennia, studeren onder een meesterdichter voordat hij aanspraak kon maken op de titel van dichter.411

The vocabulary, grammatical idiosyncrasies, and strict norms were passed down from generation to generation, and only the most gifted students fully mastered the language. A person had to study for years, sometimes even decades, under a master poet before laying claim to the title of poet.411

Iedereen anders werd gevalideerd door wat zij in het geheugen hadden behouden van deze odeën en toespraken die de geschiedenis, moraal en wijsheden van deze anderszins primitieve woestijnbeschaving vastlegden.

Everyone else was validated by what they retained in memory of these odes and speeches that captured the history, morals, and wisdoms of this otherwise primitive desert civilization.

Dit was de historische context waarbinnen de Qur’an werd geopenbaard. Het daalde neer te midden van een volk dat op het hoogtepunt van retorische expressie stond. Vrijwel van de ene op de andere dag maakten deze zelfde mensen kennis met een Qur’an van Muhammad ﷺ die puur was in haar Arabisch en ongeëvenaard in haar welsprekendheid, maar op mysterieuze wijze onafhankelijk was van de poëzie of proza die zij kenden en waarin zij waren geslaagd. Dr. Bassam Saeh legt uit, ...het wonderbaarlijke van de Qur’an ligt in precies deze paradox: de paradox dat het werkelijk Arabisch is, en tegelijkertijd een nieuwe taal is. Dit zou onlogisch kunnen lijken. Echter, de logica van een wonder schuilt juist in het feit dat het de logica overstijgt.

This was the historical context within which the Qur’an was revealed. It descended amid people at the pinnacle of rhetorical expression. Virtually overnight, these same people experienced a Qur’an from Muhammad صلى الله عليه وسلم that was pure in its Arabic, unprecedented in its eloquence, but mysteriously independent of the poetry or prose they knew and had mastered. Dr Bassam Saeh explains, ...the miraculousness of the Qur’an lies in this very paradox: the paradox of its being truly Arabic, and its being, at one and the same time, a new language. This might appear to be illogical. However, the logic of miracle inheres in precisely the fact that it surpasses logic.

Een wonder dat berust op logica, houdt op een wonder te zijn.412

A miracle that rests on logic ceases to be a miracle.412

De trotse Arabieren konden niet verklaren hoe zij collectief faalden voor de Qur'anische uitdaging om een enkele hoofdstuk te produceren met slechts "vergelijkbare" literaire kenmerken, volgens hun eigen bevooroordeelde rechters, terwijl het kortste hoofdstuk slechts tien woorden bevat, wanneer zij de meesters van het Arabisch waren, en wanneer Muhammad ﷺ meer dan 6.000 verzen ervan bracht. Maar dat was niet alles. Wat de genadeklap toebracht aan de tegenstanders van de Profeet ﷺ in deze patstelling, waardoor er absoluut geen ruimte meer was voor verdere twijfel, was het feit dat hij ﷺ van huis uit ongeletterd was. Zoals Allah zegt: “En u las daarvoor geen enkele schriftuur, noch schreef u met uw rechterhand een schrift op. Anders zouden de vervalsers [reden voor] twijfel hebben gehad.” Het was een volkomen raadsel, een raadsel dat de tegenstanders van de Profeet ﷺ uiteindelijk dwong om uit te wijken naar de beschuldiging dat hij een magiër was, waarmee zij onbedoeld toegaven dat er inderdaad iets bovennatuurlijks aan dit Boek was.

The prideful Arabs could not explain how they collectively failed the Qur’anic challenge to produce a single chapter with merely “similar” literary features, according to their own biased judges, when its shortest chapter is only ten words,413 when they were the masters of Arabic, and when Muhammad صلى الله عليه وسلم brought over 6,000 verses of it. But that was not all. What dealt the killer blow to the Prophet’s opponents in this standoff, leaving absolutely no room for further doubt, was the fact that he صلى الله عليه وسلم was unlettered to begin with. As Allah says, “And you did not recite before it any scripture, nor did you inscribe one with your right hand. Otherwise, the falsifiers would have had [cause for] doubt.”414 It was an utter enigma, one that ultimately forced the Prophet’s صلى الله عليه وسلم detractors to settle on the accusation of him being a magician,415 unwittingly conceding that there was indeed something supernatural about this Book.

Sommige critici beweren dat hoewel de Qur’an een literair meesterwerk is, dit niet betekent dat het bovennatuurlijk is. Zij stellen dat elke beschaving haar ongeëvenaarde literaire werken heeft, zoals de Sonnetten van Shakespeare in het Engels en de Iliade van Homerus in het Grieks, en dat de Qur’an niet anders is. Deze visie negeert echter een groot aantal belangrijke verschillen tussen de Profeet Muhammad ﷺ en Shakespeare:416

Some critics argue that while the Qur’an is a literary masterpiece, this does not mean that it is supernatural. They claim that every civilization has its unequaled works of literature, such as Shakespeare’s Sonnets in English and Homer’s Iliad in Greek, and the Qur’an is no different. However, this view ignores a myriad of major differences between the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم and Shakespeare:416

In tegenstelling tot de Profeet Muhammad ﷺ, was Shakespeare opgeleid in zowel Grieks als Latijn en had hij, naast zijn mentoren, toegang tot bibliotheken met boeken waarop hij voortbouwde voor zijn eigen geschriften.

Unlike the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم, Shakespeare was educated in both Greek and Latin and had, alongside his mentors, access to libraries of books that he built on for his own writings.

1. Shakespeare verdiende zijn brood als professioneel toneelschrijver en bleef zijn vakmanschap verfijnen met elke dramatische productie, terwijl er nooit is gerapporteerd dat de Profeet ﷺ ooit een enkel volledig vers poëzie uitsprak in zijn hele leven,417 noch was het voor hem mogelijk om een woord van de Qur’an terug te nemen voor kwaliteitscontrole zodra het was uitgesproken tot zijn enorme moslim- en niet-moslimpubliek.

1. Shakespeare earned a living as a professional playwright and continued refining his craft with each dramatic production, while the Prophet صلى الله عليه وسلم was never reported to utter a single full couplet of poetry in his entire life,417 nor was it possible for him to retract any word of the Qur’an for quality control once it was spoken to his vast Muslim and non-Muslim audiences.

2. Sonnetten waren eeuwenlang bekend en werden geproduceerd nog voordat Shakespeare bestond, terwijl de Qur’an een unieke compositorische structuur had die verschilde van elk patroon van schrijven of spreken dat werd gebruikt door de meesterdichters van Arabië.418

2. Sonnets were known and produced for centuries before Shakespeare, while the Qur’an had a unique compositional structure that differed from every pattern of writing or speech used by Arabia’s master poets.418