قرآن مجید تمام انسانوں کے لیے، ہر زمانے میں، قیامت تک کے لیے ہدایت کی کتاب ہے، جو انہیں ان کے خالق کے ساتھ تعلق اور افراد و گروہوں کے طور پر اپنے ساتھ تعلقات میں صحیح راستہ دکھاتی ہے۔ اس کے ساتھ ساتھ قرآن مجید ایک خاص زمانے اور ایک خاص جگہ میں، ایک خاص قوم میں رہنے والے ایک شخص پر نازل ہوا۔ بعض اوقات ایسے واقعات پیش آتے جن کے بارے میں نبی ﷺ کے صحابہ کو شک ہوتا، یا بعض اوقات وہ آپ ﷺ سے ایسے معاملات کے بارے میں پوچھتے جو ان پر واضح نہ ہوتے۔ انہی ضروریات اور ان جیسی دوسری ضروریات کے جواب میں نبی ﷺ پر آیات نازل ہوئیں۔ یہ واقعات وہ پس منظر ہیں جن میں وحی نازل ہوئی، اور انہیں "اسبابِ نزول" (نزولِ قرآن کے اسباب) کہا جاتا ہے۔ لہٰذا قرآن مجید خاص باتوں کو بیان کرتے ہوئے عالمگیر اہمیت کی ہدایات دیتا ہے۔

The Qur’aan is a book of universal guidance for all peoples in all times until the Day of Judgment, showing them the correct path in their relations with their Creator and in their relations with themselves as individuals and groups. At the same time, the Qur’aan was revealed to one man living in a specific time and place among a specific community. On occasions, certain events would occur about which the Prophet’s followers were unsure, or on other occasions they might actually ask him about some matters which were unclear to them. In response to these and similar needs, verses were revealed to the Prophet (ﷺ). These events represent the context in which revelation came and are referred to as “ asbaab an-nuzool” (reasons for revelation). The Qur’aan, therefore, uses the particular to give instructions of universal significance.

مثال کې، کله چې خولہ بنت ثعلبه خاوند اوس بن الصامت د ښځې سره په واده کې د تهار له امله ځان ترې واړاوه، نو هغه د پیغمبر ﷺ ته د شکایت لپاره ولاړه. د پیغمبر ﷺ مېرمن عائشه ویلې: «ستاینه د هغه ذات لره ده چې ټول شیان اوري. په حقیقت کې ما د خولہ بنت ثعلبه ځینې خبرې واورېدې، کله چې هغه د خپل خاوند په اړه د پیغمبر ﷺ ته شکایت کاوه. هغې ویل: ‹اې د الله رسوله ﷺ! هغه زما ځوانۍ ختمه کړه او ما د ده لپاره خپل نس خپور کړ. اوس چې زه زړه شوې یم او ماشومان نه زېږوم، هغه ما پرېښوده. اې الله، په حقیقت کې زه تا ته شکایت کوم!› یوه ماښام هم نه و تېر شوی چې جبرئیل ﷺ دا آیتونه راوړل.»

For example, when Khawlah bint Tha‘labah’s husband, Aws ibn as-Saamit, turned his back on her in the marriage bed (thihaar),40 she went to complain to the Prophet (ﷺ). ‘Aa’ishah, wife of the Prophet (ﷺ), said, “Blessed is He who hears all things. Verily, I heard some of what Khawlah bint Tha‘labah said while she was complaining about her husband to the Prophet (ﷺ). She said, ‘O Messenger of Allaah (ﷺ), he ate up my youth and I spread my stomach for him. Now that I have grown old and stopped having children, he has turned his back on me. O Allaah, verily I complain to You!’ An evening did not pass before Jibreel came down with these verses:

لهذا، يمكن تعريف أسباب النزول بأنها الحوادث التي وقعت في عهد النبوة لمحمد ﷺ والتي نزلت بشأنها آيات أو سور من القرآن الكريم في وقت وقوعها.42

Hence, the reasons for revelation (asbaab an-nuzool) could be defined as incidents recorded during the prophethood of Muhammad (ﷺ) about which Qur’aanic verses or chapters were revealed at the time of their occurrence.42

د یوې ځانګړې وحې د نازلیدو شرایط یوازې هغو کسانو ته معلومیدای شول چې د اړوندو پیښو شاهدان وو، یا هغه چا ته چې یو شاهد یې خبر کړی و.

The circumstances for a particular revelation could only be known to the witnesses of the relevant events or someone who was informed by a witness.

لہذا، اس علم کا واحد معتبر ذریعہ صحابہ ہیں۔ جس طرح نبی ﷺ کی احادیث کی، ایسی روایات کا اعتبار بھی راویوں کے سلسلے کی صحت پر منحصر ہے۔ کسی تابعی کا کسی خاص نزولِ آیت کے سبب کے بارے میں بیان عموماً محدثین کے نزدیک ضعیف شمار کیا جاتا ہے، اگر اس نے اپنی رائے کو صحابہ میں سے کسی کی طرف منسوب نہ کیا ہو۔ 43

Therefore, the only reliable source for this knowledge is the sahaabah. Like the hadeeths of the Prophet (ﷺ), the reliability of such reports depends upon the reliability of the chain of narrators. The statement of a tabi‘ee about the reason for a given revelation is usually considered weak by the scholars of hadeeth if he didn’t attribute his opinion to one of the sahaabah. 43