څنګه چې وحی د مختلفو لارو (مستقیمه او غیرمستقیمه) او بڼو (خوبونه او خبرې) له لارې رالېږل کېده، همداسې د هغو وحیو په ډولونو کې هم توپیر و چې رالېږل کېدې: قرآن، حدیث قدسي، او د پیغمبر ﷺ احادیث.

Just as the wahy was conveyed by different methods (direct and indirect) and forms (visions and speech), there were variations in the types of revelation which were conveyed: the Qur’aan, hadeeth qudsee, and hadeeths of the Prophet (ﷺ).

د قرآن کریم په شکل وحی داسې تعریف شوې ده: د الله تعالی هغه کلام دی چې عربي ژبه کې محمد ﷺ ته نازل شوی، چې ترکیب او سبک یې د تقلید نه وړ دی او معجزانه دی، او تلاوت یې یوه ډول عبادت دی۔ [23] بل لوري، د حدیث قدسي په شکل وحی په ساده ډول داسې تعریف شوې ده: د الله تعالی هغه کلام دی چې عربي ژبه کې محمد ﷺ ته نازل شوی۔ داسې احادیث هغه دي چې په کې نبي ﷺ خبرې په مستقیم ډول الله ته منسوبوي، لکه دا ووایي: "الله وفرمایل..." یا "ستا رب وفرمایل...", یا صحابي وایي: "نبي ﷺ د خپل رب نه روایت کړی..."24

Wahy in the form of the Qur’aan is defined as Allaah’s word revealed to Prophet Muhammad (ﷺ) in Arabic, whose style and construction is miraculously inimitable and whose recitation is a form of worship.23 On the other hand, wahy in the form of hadeeth qudsee is defined simply as Allaah’s word revealed in Arabic to Prophet Muhammad (ﷺ). Such hadeeths are those in which the Prophet (ﷺ) attributes statements directly to Allaah, saying, for example, “Allaah said...” or “Your Lord said....” or the sahabee says, “The Prophet (ﷺ) reported from his Lord...”24