نبی کریم ﷺ سے کوئی ایسی روایت ثابت نہیں ہے جس سے یہ معلوم ہو کہ خلیفہ عثمان ؓ کے دور میں قرآن مجید کو نقل کرنے کے لیے جو رسم الخط استعمال ہوا، وہ متعین اور مقرر کیا گیا تھا۔ خلیفہ عثمان ؓ نے کاتبین کو حکم دیا کہ اگر املا میں کوئی اختلاف پیدا ہو تو اسے قریشی لہجے کے مطابق لکھا جائے۔ چنانچہ جب زید بن ثابت ؓ کا اختلاف باقی تین قریشی کاتبین کے ساتھ لفظ "طابوت" پر ہوا، اور زید ؓ اسے تابوہ (تابوۃ) لکھنا چاہتے تھے، تو عثمان ؓ نے فرمایا: "اسے تابوت لکھو، کیونکہ قرآن قریشی لہجے میں نازل ہوا ہے۔"

There is nothing recorded from the Prophet (r) to indicate that the script used to copy the Qur’aan during Caliph ‘Uthmaan’s era was fixed. Caliph ‘Uthmaan told the scribes to write it according to the Qurayshee dialect if any difference arose in spelling. Hence, when Zayd ibn Thaabit differed with the other three Qurayshee scribes over the word taaboot, and Zayd wanted to write it تابوة (taabooh), ‘Uthmaan said, “Write it تابوت) taaboot), for verily, the Qur’aan was revealed according to the Qurayshee dialect.” 11

خو د ډېری عالمانو په نظر دا غوره وه چې د قرآن کریم اصلي املا وساتل شي، ترڅو د هغو بدلونونو څخه وساتل شي چې د وخت په تېرېدو سره د لیکلو د قواعدو په پرمختګ کې رامنځته کېدای شي. دا قواعد هم له یوه هېواد څخه بل ته توپیر لري، او دا کېدای شو چې د خود قرآن کریم په متن کې اختلاف او نفاق رامنځته کړي. له همدې امله، کله چې امام مالک څخه وپوښتل شو چې ایا قرآن کریم د خپل وخت د املا د قواعدو له مخې ولیکل شي، هغه وفرمایل: "نه، باید یوازې هماغسې ولیکل شي لکه څنګه چې په اصل کې لیکل شوی و."