الهی قوانین الله تعالیٰ د خپلو پیغمبرانو په وسیله د انسان د عقیدې (عقیدہ)، د الله تعالیٰ د عبادت د طریقو (عبادہ) او د هغه د ټولنیز ژوند یا ټولنیزې چلند (معاملہ) د اصلاح لپاره نازل کړي. څرنګه چې د الله تعالیٰ په اړه یوه ټکی صحیح عقیده شتون لري، یعنې توحید، چې په دې کې الله تعالیٰ د خپلې ذات، خپلو صفاتو، خپلو کارونو او د عبادت د حق په کې له هیڅ شریک پرته، یو ګڼل کیږي، نو ټول پیغمبرانو انسانان همدغې عقیدې ته په همدې ډول بلنه ورکړه. الله تعالیٰ دا حقیقت محمد ﷺ ته په قرآن کې تایید کړ، او وې فرمایل:

Dvine laws were revealed by Allaah to His messengers for the purpose of correcting man’s beliefs about God (‘aqeedah), his methods of worshipping God (‘ibaadah), and his social life or social conduct (mu‘aamalah). Since there is only one correct belief about God, tawheed, whereby Allaah is considered as One, without partner in His essence, His attributes, His actions, and right of worship, all of the prophets invited mankind to that belief in exactly the same way. Allaah confirmed this fact to Prophet Muhammad (ﷺ) in the Qur’aan, stating,

البته د عبادت او ټولنیزې چلند د طریقو په اړه، ټولو قضیو کې یوه ډول بڼه نه ده کارول شوې. دا ریښتیا ده چې د عبادت او ټولنیز چلند ټول اصول د روح د پاکولو، ټولنې د ساتنې، او ټولنو د همکارۍ او ورورولۍ په تړونونو سره د تړلو لپاره دي، خو د هرې ملت یا خلکو اړتیاوې توپیر لري. حتی اړتیاوې ممکن د ورته ملت دننه هم له وخت سره بدلې شي. نو هغه څه چې د یوې زمانې خلکو ته برابر وي، ممکن د بلې زمانې لپاره مناسب نه وي. همدارنګه هغه څه چې یو پیغمبر د خپل پیغمبرۍ په پیل کې د خلکو د بلنې لپاره په مناسب ډول کارولی شي، ممکن د وروستیو پړاوونو لپاره نامناسب وي، کله چې د الله پیغام په ځمکه کې ټینګ شوی وي او د الهي قانون پر بنسټ یوه دولت رامنځته شوی وي. نو د مختلفو قوانینو تر شا حکمت دا ټول فاکتورونه په پام کې نیسي، ځکه د الله د هرې شیانو احاطه کوونکې رحمت او علم کې هیڅ شک نشته. د امر او نهي حق یې دی، لکه څرنګه چې هغه موږ ته خبر ورکړی دی:

However, in the case of methods of worship and social conduct, the same format was not used in all cases. It is true that principles of worship and social conduct were all aimed at purification of the soul, protection of society, and tying communities together with bonds of cooperation and brotherhood, but the needs of each nation or people were different. The needs may even vary from time to time within the same nation. Thus, what may suit a people in one age may not suit them in another. Also, what can be suitably used by a prophet to call the people at the beginning of his prophethood may be inappropriate in the later stages, when Allaah’s message has been established in the land and a state based on divine law has come into being. Thus, the wisdom behind the various laws takes all of these factors into account, for there is no doubt about Allaah’s allencompassing mercy and knowledge. It is His right to command and forbid us, as He has informed us:

له دا څه حیرانتیا نه ده چې الله تعالیٰ د خپل پوهې له مخې، چې د ټولو شیانو پخوانۍ، اوسنۍ او راتلونکې پوهه ده، یوه الهي قانون بل سره بدل کړي.

Therefore, it should not in any way seem strange that Allaah may replace a divine law with another based on His knowledge of all things, past, present and future.

دې الهي حکم د بل الهي حکم په واسطه بدلولو ته په عربي اسلامي اصطلاح کې "نسخ" وایي. الله تعالى د دې عمل د شتون په اړه داسې یادونه کړې ده:

This replacement of a divine law by another divine law is referred to in ArabicIslaamic terminology as “naskh.” Allaah referred to the existence of this process as follows: