د تفسیر کتابونه د دوی د مؤلفینو د تشریحاتو د ټینګار له مخې په دوه عمومي ډلو ویشل شوي دي. هغه تفسیرونه چې د مؤلفینو تشریحات یوازې هغه څه نقلول چې په قرآن کریم کې تشریح شوي وو یا د ﷺ نبي کریم، د هغه صحابه کرامو او د هغوی شاګردانو لخوا بیان شوي وو، د تفسیر بالروایة یا تفسیر بالمأثور په نوم یادېږي. د داسې تفسیرونو مؤلفین له بې بنسټې تشریحاتو او غیر ضروري توضیحاتو څخه هم ډډه کوله او تل یې صحیحې روایتونه منل. دا به دا معنا ونلري چې داسې تفسیرونه له شخصي قضاوت او نظر څخه بالکل خالي دي، ځکه هر تفسیر په ضرورت سره هغه کس نظر منعکسوي چې هغه یې جوړوي. خو په دې حالت کې شخصي نظر تر ټولو کم ساتل شوی و.

The books of tafseer have been divided into two general categories according to the emphasis of their authors in their explanations. The tafseers of those who restricted their expla-nations to transmitting what was explained in the Qur’aan or stated by the Prophet (r), his companions, and their students were referred to as tafseer bir-riwaayah or tafseer bil-ma’thoor (tafseer according to transmission). The authors of such tafseers also avoided unfounded interpretations and unnecessary expla-nations and always accepted authentic narrations. This is not to say that such tafseers are totally free of personal judgment and opinion, for any tafseer, of necessity, must reflect the opinion of the individual who compiles it. But in this case, personal opinion was kept to a minimum.