په دریمه هجري پېړۍ کې (نهمه میلادي پېړۍ) خطاطانو د قرآن کریم په ښایست کې یو بل سره سیالي پیل کړه. ډېر ګلدار خطونه رامنځته شول او بېلابېل د پیژندنې نښې ښکاره شوې. همدې دوره کې هغه نښه چې د دوه ځله ليکل شوي توري (تشدید) ښيي، لومړی ځل کارول شوه: « ّ ».

In the third century after the Hijrah (9th century C.E.), calligraphers began competing with each other in the beautification of the Qur’aan. A number of flowery scripts evolved and a variety of distinguishing marks appeared. It was during this period that the sign “ ّ ”, indicating a doubled consonant (tashdeed), first came into use.

په دې وروسته، خوشنویسانو د هر سورت په پیل کې د هغه د نوم او د آیتونو د شمېر لیکلو دود پیل کړ. ځکه چې پیغمبر (ﷺ) یوازې څو سورتونه په نوم یاد کړي وو، او د صحابه کرامو دود دا و چې سورتونه د هغو د پیلې جملو له مخې نومول کېدل (د مثال په توګه، سورت «ارایت» اوس «ماعون» په نوم پیژندل کېږي)، نو د یو سورت لپاره د نومونو ډېر ډولونه عام شول. دغې دورې کې متن ته د آیتونو د پیل او پای نښې، د قرآن د جزء (د ۳۰ برخو څخه یوه)، حزب (د جزء نیمه) یا رکوع له مخې د ویشلو نښې، او همداراز د بېلابېلو تکیې نښې اضافه شوې.18

Following that, calligraphers began the practice of writing the name of the soorah and the number of verses in it at the beginning of each soorah. Since the Prophet (ﷺ) only mentioned a few of the soorahs by name and it was the practice among the sahaabah to entitle the soorahs according to the introductory phrases (e.g. Soorah Ara’ayta is now known as Soorah Maa‘oon), a variety of names for the same soorah became common. Signs indicating the beginning and ending of verses, signs showing the division of the Qur’aan according to juz’ (one of 30 parts), hizb (half a juz’) or rukoo‘, as well as a variety of punctuation marks, were added to the text during this period.18

علماء دې وخت د دې اضافو مخالف وو، ځکه چې دوی له دې ویره درلوده چې اصلي متن کې به داخلې (اضافې) راشي. دوی خپل مخالفت د صحابي ابن مسعود دې قول پر بنا کاوه: «قرآن د اضافو څخه پاک وساتئ او د هغه سره هیڅ شی ونه ګډوئ». ۱۹ مګر ډېری علماء د نقطو او حرکاتو په مخالفت کې نه وو، ځکه دا د سمې تلاوت او د قرآني متن د تحریف څخه د ساتنې لپاره حقیقي ضرورت شوی و. حسن بصري، ابن سیرین او ربیعه (د صحابه کرامو د شاګردانو له ډلې علماء) دا روایت شوي چې دوی نقطه (د مشابه توریو د توپیر لپاره نقطې) او تشکیل (د حرکاتو نښې) منلي وې۔ ۲۰ وروسته، د خطاطانو پراخه اضافې او تزئینات دومره عام شول چې د علماؤ پخوانی مخالفت هیر شو. د نن ورځې قرآني متنونه دا ښکاره ثبوت دی چې د علماؤ مخالفت نظر انداز شو، خو د تزئیني اضافو داخلېدو ویره پیښه نه شوه، په عمده توګه د مسلمانانو دې دوام لرونکي دود له امله چې د قرآن ټول متن په خپل اصلي پاکوالي کې حفظ کوي۔

The scholars of the time were opposed to these additions, fearing interpolations (additions to the main text). They based their opposition also on the statement of the sahaabee Ibn Mas‘ood, “Keep the Qur’aan free from additions and do not mix anything with it.” 19 Most scholars, however, were not against the dots and dashes to indicate vowelling and differentiate between lookalike letters, as these had become a real necessity for correct recitation and protection of the Qur’aanic text from distortion. Al-Hasan al-Basree, Ibn Seereen, and Rabee‘ah (scholars among the students of the sahaabah) were all reported to have said that the nuqtah (dots for distinguishing look-alike letters) and tashkeel (vowel markings) were acceptable.20 In time, the widespread additions and decorations of calligraphers became so commonplace that the early objections of the scholars were forgotten. The Qur’aanic texts of today are clear evidence that the opposition of the scholars was ignored, but the feared interpolation of decorative additions has not occurred, due mainly to the continuing tradition among Muslims of memorizing the whole text of the Qur’aan in its original purity.