قرآن مجید د اوو قراءتونو سره تر هغې دوام وکړ چې د خلیفه عثمان ؓ د دورې په نیمایي کې په لرې پراتو ولایتونو کې د قرآن د تلاوت په اړه ځینې شخړې رامنځته شوې. ځینو عربي قبیلو د خپلو قراءتونو د برترۍ په اړه ویاړ پیل کړ او یوه سیالي پیدا شوه. په ورته وخت کې ځینو نویو مسلمانانو هم له ناپوهۍ څخه مختلف لهجې یو له بل سره گډولې. خلیفه عثمان ؓ پریکړه وکړه چې د قریش په لهجه د قرآن رسمي نسخې جوړې کړي او د قرآن د قاریانو سره یې د اسلام لویو مرکزونو ته ولېږي. دا پریکړه ټولو صحابه کرامو تایید کړه، او د قرآن ټولې غیر رسمي نسخې له منځه یوړل شوې. د رسمي نسخو د ویش وروسته نورې ټولې لهجې پریښودل شوې او قرآن یوازې په یوه لهجه لوستل کیدل پیل شو. په دې ترتیب، هغه قرآن چې نن ټوله نړۍ کې موجود دی، یوازې د قریش په لهجه لیکل او تلاوت کیږي.29

The Qur’aan continued to be read according to the seven forms until midway through Caliph ‘Uthmaan’s rule, when some confusion arose in other outlying provinces concerning the Qur’aan’s recitation. Some Arabic tribes had begun to boast about the superiority of their readings and a rivalry began to develop. At the same time, some new Muslims also began mixing the various forms out of ignorance. Caliph ‘Uthmaan decided to make official copies of the Qur’aan according to the dialect of Quraysh and send them along with Qur’aanic reciters to the major centers of Islaam. This decision was approved by all of the sahaabah, and all unofficial copies of the Qur’aan were destroyed. Following the distribution of the official copies, all the other dialects were dropped and the Qur’aan began to be read in only one dialect. Thus, the Qur’aan which is available throughout the world today is written and recited only according to the dialect of the Quraysh.29