Bir mahkemeye başkanlık eden ve hüküm verme yetkisine sahip birden fazla hâkimin bulunması haramdır. Yanında bir veya daha fazla hâkimin bulunmasına izin verilir, ancak bunların hüküm verme hakkı olmaz. Bunlar, danışılmak veya görüş bildirmek amacıyla hazır bulunurlar ve görüşleri bağlayıcı olmaz.

It is forbidden to have more than one judge presiding over a tribunal and having power to render judgement. It is permitted for one or more judges to be present with Him but they would not have the right to judge. They attend so as to be consulted or to voice an opinion, and their opinion would not be binding.

Bu, Allah'ın Elçisi'nin ﷺ bir meseleye iki kadı atamadığı, bunun yerine her meseleye bir kadı atadığı içindir. Ayrıca yargılık, Şeriat hükmünün zorlayıcı bir şekilde bildirilmesidir ve aynı Müslüman kişiyle ilgili Şeriat hükmü değişemez, çünkü o Allah'ın hükmüdür ve Allah'ın hükmü birdir. Doğrudur, yorumu değişebilir; ancak Müslüman hakkında uygulamalı açıdan o bir olarak kalır ve asla değişmez. Onun yorumu, Allah'ın kendisi açısından hükmü olur; bunun dışındaki herhangi bir yorum, kendisine uygulanacak Allah'ın (swt) hükmü değildir, her ne kadar kendi görüşüne göre bir Şeriat hükmü sayılsa da. Benimsediği ve üzerinde amel ettiği her taklit, kendisi açısından Allah'ın (swt) hükmü sayılır; başka herhangi bir taklit ise ona uygulanmaz. Kadı, ilgili meselede Allah'ın hükmünü zorlayıcı bir şekilde bildirdiğinde, bu bildirim birdir olmalıdır, çünkü o, Allah'ın (swt) hükmünün zorlayıcı bir şekilde bildirilmesidir. Böylece bu, Allah'ın (swt) hükmüne uymak olur ve Allah'ın (swt) hükmü uygulamalı açıdan değişmez, anlayış değişse bile. Bu nedenle, Allah'ın (swt) hükmünün değişmesi imkânsız olduğundan, birden fazla kadı bulundurmak haramdır. Bu, somut dava, yani mahkeme veya divan açısındandır. Ülke açısından ise, bir bölgede her türlü davaya bakan iki ayrı mahkemenin bulunmasına izin verilir; çünkü yargı, Halife tarafından devredilmiştir, dolayısıyla bu, çoğulluğun caiz olduğu vekillik gibidir ve böylece bir bölgede birden fazla kadı bulunması caiz olur. Taraflar davalarını hangi mahkemeye götüreceklerinde veya davalarına hangi hakimin bakacağında anlaşamazlarsa, davacının tercihi davalınınkine üstün tutulur ve dava, onun seçtiği hakime verilir; çünkü davacı hakkını arıyordur ve bu durum davalınınkinden önce gelir.

This is because the Messenger of Allah (pbuh) never appointed two judges to deal with one matter, rather He (pbuh) appointed one judge for one matter. Besides, the judiciary is the pronouncing of the Shari’ah rule by way of compulsion, and the Shari’ah rule concerning the same Muslim person cannot vary, for it is the rule of Allah, and the rule of Allah is one. It is true that its interpretation may vary, but concerning the Muslim from the practical side it remains one and it never varies. His interpretation would be the rule of Allah as far as He is concerned, and any other interpretation is not the rule of Allah (swt) that would apply to him, although in his opinion it is considered a Shari’ah rule. Whatever Taqleed (imitation) He adopts and acts upon is considered to be the rule of Allah (swt) as far as He is concerned, while any other Taqleed would not apply to him. When the judge pronounces the rule of Allah in the matter at hand by way of compulsion, this pronouncement must be one, for it is the pronouncement of the rule of Allah (swt) by way of compulsion. Thus it would be acting upon the rule of Allah (swt), and the rule of Allah (swt)from a practical point of view does not vary, even if the understanding does vary. Therefore, it is forbidden to have more than one judge, for it is impossible for the rule of Allah (swt) to vary. This is as far as the individual case is concerned, i.e. the tribunal or court. As for the country, it is permitted to have two separate courts dealing in all types of cases in one area, because the judiciary is delegated by the Khaleefah, so it is like the deputyship where plurality is permitted, thus it would be permitted to have several judges in one area. If the disputing parties could not agree on which tribunal they should take their case to or which judge should look into their case, the choice of the plaintiff would outweigh that of the defendant and the case would be given to the judge of his choice, as He would be seeking his right and this outweighs the defendant.

Hâkim yalnızca yargı mahkemesinde hüküm verebilir; delil ve yemin ancak yargı mahkemesinde değerlendirilebilir.

The judge can only rule in a judicial court, and the evidence and the oath can only be considered in the judicial court.

Bu, İbnu'z-Zübeyr'in (r.a.) şöyle dediği rivayet edildiği içindir: "Allah'ın Resûlü ﷺ, iki davacı tarafın hâkimin önünde oturmasını emretti." [Ebû Dâvud ve Ahmed rivayet etmiştir.] Bu hadis, yargılama sürecinin hangi biçimde yürütülmesi gerektiğini ortaya koymaktadır ve bu biçim kendi başına meşru bir biçimdir; yani yargılama sürecinin belirli bir biçimde yürütülmesi gerekir, bu da iki davacı tarafın hâkimin önünde oturmasıdır ve bu da yargı mahkemesi olacaktır. Dolayısıyla bu, yargılama usulünün geçerliliği için bir şarttır; yani yargılamanın meşru bir hüküm sayılabilmesi için hükmün verileceği özel bir yerin bulunması gerekir ve bu da iki davacı tarafın bir hâkimin önünde oturmasıdır. Bu görüş, Resûlullah ﷺ'in Ali'ye (r.a.) söylediği şu sözü içeren Ali (r.a.) hadisiyle de desteklenmektedir:

This is because it has been reported on the authority of ‘Abdullah Ibnuz-Zubayr who said; “The Messenger of Allah has ordered that the two disputing parties should sit before the judge.” [Narrated by Abu Dawood and Ahmed] This Hadith demonstrates the form, in which the judicial process should be conducted, and it is a lawful form in itself, i.e. there must be a specific form in which the judicial process is to be conducted, which is for the two disputing parties to sit before the judge, and this would be the judicial court. Therefore, this is a condition for the validity of the judicial procedure, i.e. that there ought to be a special place where the judgement is to be conducted for it to qualify as a legitimate judgement, and this would be for the two disputing parties to sit before a judge. This is backed by the Hadith of Ali (rta) when the Messenger of Allah (pbuh) said to him:

"Ey Ali, iki davacı senin önüne oturduğunda, birinin sözünü dinlemeden, diğerinin de söyleyeceklerini dinleyene kadar hüküm verme; tıpkı ilkini dinlediğin gibi." Ayrıca bunun özel bir biçimi olduğunu da belirtmektedir; O (ﷺ) şöyle buyurmuştur: "Eğer iki davacı senin önüne oturursa." Bu nedenle, hükmün geçerli olması için yargı mahkemesi zorunludur ve yeminin geçerli sayılması için de zorunludur. Çünkü Allah'ın Resulü (ﷺ) şöyle buyurmuştur: "Yemin, davalı tarafından yapılmalıdır." [El-Buhari, İbnu Abbas'tan rivayet etmiştir] Davalı, yargı mahkemesi dışında davalı sayılmaz. Delil için de aynı durum geçerlidir. Yargı mahkemesi önünde olmadıkça dikkate alınamaz; çünkü Allah'ın Resulü (ﷺ) şöyle buyurmuştur: "Delili getirmesi gereken davacıdır, yemin ise itiraz eden tarafa düşer." [Narrated by Al-Baihaqqi]

“O Ali, if two disputing parties sat before you, do not judge for in favour of either of them until you hear what the other party has to say as you have heard the first one.” It also indicates a special form where He (pbuh) said; “If two disputing parties sat before you.” Therefore, the judicial court is a must if the judgement is to be valid, and is also a must for the oath to be considered. This is because the Messenger of Allah (pbuh) said; “The oath must be given by the defendant.” [Narrated by Al- Bukhari on the authority of Ibnu Abbas] He would not be considered as defendant except in a judicial court. The same applies for the evidence. It cannot be considered except before a judicial court, for the Messenger of Allah (pbuh) said; “It is the plaintiff who should provide the evidence, and the oath is due on the one who disapproves.” [Narrated by Al-Baihaqqi]

Ayrıca, yalnızca bir yargı mahkemesi önünde davacı sayılamaz.

He also cannot be considered a plaintiff except before a judicial court.

Davaların türüne göre farklı derecelerde mahkemelerin bulunması caizdir. Dolayısıyla bazı hâkimlerin belirli davalarla belli ölçüde sınırlandırılması ve diğer davaların başka mahkemelere havale edilmesi de caiz olacaktır.

It is permitted to have various levels of courts according to the type of cases. Thus it would be permitted to have some judges confined to dealing with specific cases to a certain extent, and to refer other cases to other courts.

Bu, Halife'nin yargıyı devrettiği ve bunun tıpkı naiplik gibi olduğu, aralarında hiçbir fark bulunmadığı anlamına gelir. Aslında yargı, naiplik türlerinden biridir; genel de olabilir, özel de. Bu nedenle, yalnızca belirli davalara bakmak üzere bir kadının atanması caizdir; bu durumda da kendisine belirtilen davalar dışındaki davalara bakması yasaklanır. Ayrıca, aynı yerde bile olsa, sözü geçen davalar dahil her türlü davaya bakmak üzere başka bir kadının atanması ya da belirtilenlerin dışındaki davalara bakmak üzere atanması caizdir. Dolayısıyla çeşitli derecelerde mahkemeler kurulması caizdir ve Müslümanlar geçmişte bunu uygulamışlardır. El-Mâverdî, "El-Ahkâmü's-Sultâniyye" adlı kitabında şöyle yazmıştır: "Ebû Abdullah ez-Zübeyrî şöyle dedi: 'Bir süre Basra'daki emirler, ana cami'de (el-Mescidü'l-Câmi') bir kadı atarlardı ve ona 'mescidin kadısı' derlerdi. Bu kadı, yirmi dinar ve iki yüz dirhem değerini geçmeyen anlaşmazlıklarda hüküm verir, nafakalara karar verirdi. Sınırlarını aşmaz, kendisine verilen görevlerin dışına çıkmazdı.'" Resulullah ﷺ, yargı konusunda başkalarını kendi adına görevlendirmiştir. Bir davaya bakmak üzere Amr İbnu'l-Âs'ı görevlendirmiş, Yemen'deki yargıyı ise her türlü davaya bakma yetkisiyle Ali İbnu Ebî Tâlib'e vermiştir. Bu, özel ve genel yargının caiz olduğunu göstermektedir.

This is because the Khaleefah delegates the judiciary and it is just like the deputyship, with no difference at all. In fact, the judiciary is one form of deputyship, which can be general and can also be specific. Therefore, it would be permitted to have a judge appointed to deal in specific cases only, in which case He would not be allowed to deal with cases other than those cases specified. It is also permitted to appoint another judge to look into all sorts of cases including those mentioned, even in the same location, or to look into cases other than those mentioned. Therefore, it is permitted to have various levels of tribunal, and Muslims had this in the past. Al-Mawardi wrote in his book entitled Al-Ahkam As-Sultaniyya; “Abu ‘Abdullah Az-Zubayri said; ‘For sometime, the ‘Umara here in Basra used to appoint a judge at the central Masjid (Al-Masjid Al- Jami’), and they called Him the judge of the Masjid. He used to judge in disputes involving sums not exceeding twenty Dinars and two hundred Dirhams, and He used to impose Nafaqah (maintenances). He would not exceed his boundaries nor the duties entrusted to him.’” The Messenger of Allah (pbuh) delegated others on his behalf in the judiciary; He (pbuh) appointed ‘Amru Ibn al-‘A‘as to look into one case, and He appointed Ali Ibnu- Abi Talib over the judiciary in Yemen with powers to look into any case. This indicates that it is permitted to have a specific and general judiciary.

Temyiz mahkemeleri ve bozma mahkemeleri yoktur; dolayısıyla davaların ele alınış yöntemi bakımından yargı tektir ve birdir. Bir hakim bir hüküm verirse, bu hüküm bağlayıcı olur ve başka bir hakimin hükmü hiçbir koşulda onu bozmaz. Bu durum, hükmün Allah'ın Kitabı'ndan, Rasulü'nün Sünnetinden veya Sahabe'nin icmaından kesin bir nasa aykırı olması hali dışındadır.

There are no courts of appeal and there are no courts of cessation, so the judiciary, as far as the method by which the cases are treated, is one and the same. If the judge pronounced a sentence, it would become binding, and the sentence of another judge would not under any circumstances reverse it. This is the case unless the sentence disagreed with a definite text from the book of Allah, or the Sunnah of His Messenger or the Ijma’a of as-Sahabah.

Bu nedenle, hâkimin hükmü, Kitap veya Sünnet'ten zannî (muhtemel) bir delile dayanıyorsa, hâkimin kendisi ya da başka bir hâkim tarafından bozulamaz. Hâkimin zannî bir delile dayanan hükmünün bozulamayacağına dair delil, Sahabe'nin icmâıdır. Çünkü Ebû Bekir bazı davalarda kendi içtihadına göre hüküm vermiş, Ömer ise ona katılmamış, yine de onun hükümlerini bozmamıştır. Ali, Ömer'in içtihadına karşı çıkmış, ama onun hükümlerini hiçbir zaman bozmamıştır; Ali, Ebû Bekir ve Ömer'le görüş ayrılığına düşmüş, fakat onların hükümleri hiçbir zaman bozulmamıştır. Necran halkı Ali'nin yanına gelip ona şunu söylemiştir:

Thus, the sentence of the judge cannot be reversed by himself or by any other judge, if it (the original judgement) is based on Zanni (probable) evidence from the Book or the Sunnah. Evidence about the fact that the sentence of the judge derived from a Zanni evidence cannot be reversed is the general consensus of the Sahabah. This is because Abu Bakr judged in some cases according to his own Ijtihad while ‘Umar did not agree with him, and He did not reverse his sentences. Ali disagreed with ‘Umar’s Ijtihad but never reversed his sentences; Ali differed with Abu Bakr and ‘Umar but their sentences were never reversed. The people of Najran came to Ali and said to him:

"Ey müminlerin emiri, kitabın kendi elinde, affın da kendi dilindedir." Dedi ki: "Yazıklar olsun sana! Ömer doğru yola iletilmişti ve ben Ömer'in verdiği bir hükmü geri çevirmeyeceğim." Rivayet edilmiştir ki Ömer, ortak miras (Müşarraka) meselesinde, baba bir kardeşlerin haklarını ortadan kaldıracak şekilde hükmetmişti. Sonra onlara pay verilmesini emretti ve şöyle dedi: "O hüküm o davaya, bu hüküm de bu davaya aittir." Ve çelişkiye rağmen her iki hükmü de uyguladı. Dedeyle ilgili olarak da farklı hüküm verdi, önceki hükümlerden hiçbirini de geri çevirmedi. Şüreyh'in iki amca oğlu hakkında hüküm verdiği rivayet edilen olaya gelince: Bunlardan biri annenin kardeşiydi ve mirasın kardeşe verilmesine hükmedilmişti. Bu mesele Ali'ye götürüldü, o da şöyle dedi: "Adamı bana getirin." Adam geldiğinde ona şöyle sordu: "Bu hükmü Allah'ın Kitabı'nda nerede buldun?" Adam dedi ki: Allah (swt) şöyle buyurur: "Ama akraba olanlar, Allah'ın kitabında birbirlerine daha yakındırlar." [TMQ Enfal: 75] Allah (swt) ayrıca şöyle buyurur: "Eğer mirası konu olan erkek veya kadının ne ana-babası ne de çocuğu yoksa ve bir erkek veya kız kardeşi varsa, bunların her birine altıda bir düşer." [TMQ Nisa: 12]

“O Ameer of the believers, your book is in your own hands and your pardon is with your own tongue.” He said; “Woe to you, ‘Umar was rightly guided and I will not reverse a judgement pronounced by ‘Umar.” It has been reported that ‘Umar judged in the Musharraka (shared inheritance) to abrogate the rights of brothers from the father’s side. He then ordered that they have a share, and then said; “That sentence applies to that case and this sentence applies to this one”, and He executed both sentences despite the contradiction. He also judged differently in relation to the grandfather and He never reversed any of the earlier sentences. As for what has been reported about Sharih having judged in the case of two paternal cousins, one of them was one of the mother’s brother, that the estate should go to the brother, this was referred to Ali so He said; Bring me the man. When He came He said to him: “Where in the Book of Allah did you find this?” He said; Allah (swt) says; “But kindred by blood have prior rights against each other.” [TMQ Al-Anfal: 75] Allah (swt) also says; “If the man or woman whose inheritance is in question has left neither ascendants or dependants, but has left a brother or sister, each one of the two gets a sixth” [TMQ An-Nisa: 12],

Daha sonra kararını tersine çevirdi. İbn Kudame, bu konuda kitabı Al-Mugni'de, el-Kada (Yargı) konusunda, 56. sayfada, dokuzuncu bölümde şöyle cevap vermiştir: "Bizim görüşümüze göre, Ali'nin kararını tersine çevirdiği kanıtlanmış değildir. Eğer onun böyle yaptığı kanıtlansaydı bile, Ali (r.a.) muhtemelen Şüreyh'in zikrettiği ayette Kitap'ın metnine muhalefet ettiğini düşündü ve bu yüzden kararını tersine çevirdi." Kesin olarak doğrulanan şudur: Sahabe bazı durumlarda kendi içtihadına göre bazı meselelerde hüküm vermiş, halife de bunlara muhalefet etmiştir. Bu durum Ebu Bekir, Ömer ve Ali zamanlarında olmuş, bunlardan hiçbiri diğerinin hükmünü tersine çevirmemiştir. Ayrıca doğrulanan bir başka husus da şudur: Ömer, tek bir mesele hakkında birbiriyle çelişen farklı kararlar vermiş, iki karar arasındaki farka rağmen tüm kararları uygulamış ve ilk hükmü ikinci hükümle asla değiştirmemiştir. Ömer'in bu konuda şöyle dediği doğrulanmıştır:

He then reversed his sentence. Ibn Qudamah replied with regards to this in his book Al-Mughni in the subject of al-Qadaa (The Judiciary), page 56, chapter nine by saying; “It has not been proved, in our view, that Ali reversed his sentence. Even if it was proved that He did so, then Ali (rta) possibly thought that Sharih disagreed with the text of the Book in the Ayah wich He mentioned, so He reversed it.” What has been confirmed is that the Sahabah had on some occasions judged in some matters according to their own Ijtihad, and the Khaleefah used to disagree with them. This happened in the times of Abu Bakr, ‘Umar and Ali, and never did any of them reverse the others’ judgement. What has also been confirmed is that ‘Umar passed contradictory and different sentences in relation to one single issue, and He executed all the sentences and never reversed the first judgement by the second one despite the difference between the two. It has been confirmed that ‘Umar said about this:

"O hüküm o davaya aittir, bu hüküm ise bu davaya." Bu söz, hâkimlerin verdiği hükmün bozulmaması gerektiğine delil niteliğindedir. İbn Kudâme, el-Muğnî'de şöyle yazmıştır:

“That judgement was for that case and this judgement is for this one.” This serves as evidence that the sentence of the judges should not be reversed. Ibnu Qudama wrote in Al-Mughni:

"Ve eğer onun içtihadı, bir nasa veya genel icmaya aykırı olmaksızın değişmişse ya da içtihadı kendinden öncekilerin içtihadından farklıysa, sırf farklı olduğu için onu geri çevirmemelidir; çünkü Sahabe'nin de bu yolda icmaı vardır. Ancak hükmünü vermeden önce içtihadını değiştirmişse, o zaman yeni içtihadıyla hükmedebilir."

“And if his Ijtihad has changed without contradicting a text or a general consensus, or if his Ijtihad differed from the Ijtihad of those before him, He should not reverse it just because it is different, for the Sahabah have in fact consented on this course of action.” However, if He changed his Ijtihad before pronouncing the verdict, then He can judge with the new Ijtihad.

Bu nedenle, çoğulculuğun yasaklanmasına dair delil, hâkim kararının bozulmasının yasaklanmasına dair de bir delil niteliğindedir. Çünkü Allah'ın hükmü birdir ve değişmez; Allah'ın bir mesele hakkındaki hükmü ise yürürlüğe konulduğunda uygulanmış olmak anlamına gelir, dolayısıyla onu bozmak yanlış olur. Hâkim bir davada karar verdiğinde Allah'ın hükmünü uygulamaya koymuş olur ve bunun icrası zorunlu hale gelir. Bu yüzden asla bozulmamalıdır, çünkü bu, Allah'ın hükmünün bozulması anlamına gelir ve bu yasaktır. Dolayısıyla hâkim kendi hükmünü bozamaz, başkası da onun hükmünü bozamaz; zira Allah'ın hükmü değişmez ve onun bozulması, Allah'ın hükmünün bozulması olmasının yanında, Allah'ın (swt) hükmünde bir değişiklik anlamına gelir ki bu da yasaktır.

Furthermore, the evidence about the prohibition of the plurality of judges, also serves as evidence about the prohibition of reversing the judge’s sentence. This is because the rule of Allah is one and does not vary, and the rule of Allah regarding one matter, once enacted means that it has been executed, so it would be wrong to reverse it. When the judge passes a verdict on a case, He would be putting the rule of Allah into application, and then its execution becomes compulsory. Therefore, it should never be reversed, as this would mean the reversal of Allah’s rule and that is forbidden. Thus the judge cannot reverse his own judgement, nor can anyone else reverse his judgement, for the rule of Allah does not vary, and its reversal would be, in addition to being the reversal of the rule of Allah, a variation of the rule of Allah (swt) and that is forbidden.

Hz. Ömer'in Ebu Musa'ya yazdığı, "Dün verdiğin ve yeniden gözden geçirip doğru yolu bulduğun bir hüküm, seni hakka dönmekten alıkoymasın; çünkü hak eskimez ve hakka dönmek, batılda devam etmekten daha hayırlıdır" diye bitirdiği mektuba gelince: Bu mektup sahih olsaydı bile Hz. Ömer'in sözü olurdu ve bu bir Şer'i delil değildir. Sahabenin bu konuda sükût ettiğini ve bunun icma anlamına geldiğini söylemek doğru değildir. Çünkü sükût ancak olayın yaygın bilindiği, tüm insanları ilgilendiren bir hükümle ilgili olduğu ve sahabenin bilgi sahibi olacağı bir durumda icma sayılabilir; Şeriat'ın reddettiği türden bir münkere de sahabe sükût etmezdi. Oysa bu tür bir mektup belirli bir kadıya yazılmıştır, genel bir hitap değildir. Sonradan meşhur olmuş olsa da o dönemde sahabenin bilip üzerinde durduğu meşhur bir olay değildi. Ayrıca mektupta Şeriat'ın kınadığı bir şey de yoktur. Hz. Ömer'in mektuptaki maksadı şudur: "Dün bir hüküm verdin, sonra yanlış olduğunu anladın ise, başka bir davada farklı bir hüküm vermek için bu durum seni engellemesin." Yani dünkü hükmü geri almanı kastetmemiştir. Nitekim Hz. Ömer "hakka dönmek" demiş, "hükmünü bozmak" dememiştir. Hakka dönmek, yanlış görüşü terk edip doğru olanı benimsemek demektir. Dolayısıyla bu mektup, hükmün meşru şekilde geri alınabileceğine delil olmaz. Bu yüzden İslam'da "içtihad-ı kazai" yani "falanca davada şöyle hüküm verilmişti" diye bağlayıcı bir emsal sistemi yoktur. Belirli bir davada verilmiş bir hüküm, başka hiç kimseyi de aynı şekilde hüküm vermeye zorunlu kılmaz. Benzer bir olayda farklı bir kadının, hatta aynı kadının farklı bir hüküm vermesi caizdir. Olayın kendisine gelince, o olaya Allah'ın hükmü uygulanmış olurdu; bu nedenle hâkim, bu hükmü geri çevirmekten veya değiştirmekten men edilmiştir. İslam'da istinaf mahkemeleri de temyiz mahkemeleri de bulunmamasının sebebi budur. Yargı, hüküm verme açısından aynı düzeyde olmalıdır. Şeriat ilkesi şöyle der: "İçtihat, başka bir içtihadı bozmaz." Dolayısıyla hiçbir müctehid, başka bir müctehid için bağlayıcı bir kaynak olamaz; bu nedenle başka mahkemelerin kararlarını bozan mahkemelerin bulunması da caiz değildir.

As for the report concerning the letter of ‘Umar bin Al-Khattab which He sent to Abu Moussa in which He wrote; “Do not allow a sentence you passed yesterday, which you reviewed and gained the right guidance, prevent you from returning to the truth, for the truth is old, and to return to the truth is better than to continue with the falsehood.” Supposing that the letter were genuine, it would represent the word of ‘Umar, and it is not a Shari’ah evidence. It would be wrong to say that the Sahabah kept silent about this and that this indicates that a general consensus took place, for the silence can only be considered to be a general consensus if the event was well known, related to a rule that concerns all the people, and which the Sahabah would have knowledge of, and also the like of which is usually rejected by Shari’ah for they do not remain silent over a Munkar. However, this type of letter was addressed to a specific judge and it was not a general address. Although it became famous afterwards, it was not a famous event known to the Sahabah at that time. Besides, it did not contain anything that is usually rejected, because it contained nothing that Shar’a condemns. Furthermore, what ‘Umar meant in his letter was; ‘If you passed a judgement yesterday and then realised that it was wrong, do not let this stop you from changing it and passing a different judgement in another case’. It does not mean that you should reverse yesterday’s judgement. That is why ‘Umar wrote ‘to return to the truth’ and He did not write to reverse your judgement. To return to the truth means to abandon the wrong opinion and adopt the right one. Therefore, the letter does not serve as evidence that the judgement can lawfully be reversed. This is why in Islam there is nothing called judicial precedent, i.e. in such and such case the sentence was so and so. If a certain verdict was passed on a particular case, that verdict does not oblige anyone else to judge accordingly. It is rather permitted to pass a different judgement on a similar case by a different judge and even by the same judge. As for the case itself, the rule of Allah would have been applied to it, therefore the judge would be forbidden from reversing that rule or changing it. This is why there are no courts of appeal in Islam, and nor are there any courts of cassation. The judiciary, from the adjudication point of view, should be of the same level. The Shari’ah principle states; ‘The Ijtihad does not reverse another Ijtihad.’ So no Mujtahid could serve as an authoritative source for another Mujtahid, thus it would be forbidden to have Tribunals that reverse the sentences of other Tribunals.

Ancak hâkim Şeriat'a göre hüküm vermeyi bırakır ve küfür kuralına göre hükmederse, ya da kitap ve Sünnet'ten veya Sahabe'nin icmaından kat'î (kesin) bir nassa aykırı bir kurala göre hükmederse, veya gerçeğe aykırı bir karar verirse, örneğin bir kimseyi kasten adam öldüren olarak hükmettikten sonra gerçek katil ortaya çıkarsa, bu gibi durumlarda hâkimin hükmü bozulur. Bunun sebebi, Allah'ın Elçisi ﷺ'nin şöyle buyurmasıdır: "Bizim bu işimizde (dînimizde) ondan olmayan bir şey icat eden kimsenin icadı reddedilir." [Narrated by Al-Bukhari and Muslim on the authority of ‘Aiesha]

However, if the judge abandons ruling by the Shari’ah and judged according to a rule of disbelief, or if He judged by a rule that contradicts a qat’i (definite) text form the kitab and Sunnah or the Ijmaa’ of the Sahabah, or He issued a verdict that contradicts with the reality, such as if He judged on somebody as a deliberate killer, then the real killer appeared. In such cases, the verdict of the judge is reversed. This is because the Messenger of Allah (pbuh) said; “Anyone who invented something in our matter (Deen) that which is not from it, it would be rejected.” [Narrated by Al-Bukhari and Muslim on the authority of ‘Aiesha]

Cabir bin Abdullah'tan da şöyle rivayet edilmiştir:

It was also narrated by Jabir bin ‘Abdullah:

…bir adam bir kadınla zina etti, bunun üzerine Peygamber ﷺ onun kırbaçlanmasını emretti. Sonradan onun evli olduğu bildirildi, bunun üzerine onun recm edilmesini emretti. Malik bin Enes de şunu rivayet etmiştir: "Bana ulaştığına göre, Osman (ra) yanına altı ay sonra doğum yapmış bir kadın getirildi. Osman onun recm edilmesini emretti. Ali (ra) ona şunu söyledi: 'Recm edilmesi caiz değildir, çünkü Allah (swt) şöyle buyuruyor: "Onu taşıyışı ve sütten kesilişi otuz aydır." [TMK Ahkaf: 15] Ayrıca şöyle buyuruyor: "Anneler, emzirmeyi tamamlamak isteyenler için çocuklarını tam iki yıl emzirirler." [TMK Bakara: 233] Buna göre hamilelik süresi altı aydır, dolayısıyla o recm edilmemelidir.' Bunun üzerine Osman (ra) kadının geri getirilmesini emretti, ancak kadının çoktan recm edilmiş olduğunu gördü." Abdurrezzak, İmam Sevri'den şöyle rivayet etmiştir: "Bir hâkim Allah'ın Kitabı'na ya da Resulullah'ın (ﷺ) Sünneti'ne ya da üzerinde icma bulunan herhangi bir hükme aykırı bir karar verirse, ondan sonra gelen başka bir hâkim bu kararı bozabilir." Bu kararları bozmaya yetkili olan merci ise kadı mezalimdir.

“…a man committed adultery with a woman, so the Prophet (pbuh) ordered, that He be lashed. Later on He was informed that He was married, so He ordered that He be stoned.” Malik bin Anas also narrated, that He said; “I got knowledge that a woman was brought to ‘Uthman (rta), where she gave delivery after six months so He ordered her to be stoned, Ali (rta) said to him: ‘It is not valid to be stoned, because Allah (swt) says; “The carrying of the (child) and his weaning (Fisal) is a period of thirty months” [TMQ Al-Ahqaf: 15] and He (swt) says; “The mother shall give suckle to their children for two whole years, for them who desire to complete the term.” [TMQ Al-Baqarah: 233] Thus the pregnancy period is six months, so she should not be stoned.’ Accordingly ‘Uthman (rta) ordered that she be brought back, but He found that she had already been stoned.” Abdur Raziq narated from Al-Imam Ath-Thawri that He said; “If a judge gave a verdict opposite to the Book of Allah or the Sunnah of the Messenger of Allah (pbuh) or anything where there is an Ijma’a over it, then another judge after Him may reverse it.” And the one with the mandatory powers to reverse these sentences is the qadi Mazaalim.