Şura, "danışmak" fiilinin masdarıdır. Şura, danışılan kişiden görüş istemek anlamına gelir. "İsteşara" denildiğinde ise birinin bir başkasından öğüt veya tavsiye istemesi kastedilir.

Shura is the verbal noun of the verb ‘Shawara’, or consulted. It means seeking the opinion from the one who is consulted. When it is said ‘Istashara’, it would mean that one asked another for advice.

Şûra ve meşûra aynı anlama gelir; aynı şekilde meşâvere de öyledir. Lisânü'l-Arab (bir sözlük adı) adlı eserde, "bir kişi meşûra ve meşvere konusunda iyidir" demenin caiz olduğu belirtilmiştir. el-Ferrâ' da şöyle demiştir: Meşûra'nın aslı meşvera idi, sonra (telaffuzu) daha kolay olduğu için meşûra'ya dönüştürüldü. el-Leys şöyle demiştir: el-Meşvera, mef'ala kalıbındadır ve el-İşâra'dan türemiştir. Ayrıca şöyle denilmiştir: Meşûra, şûra ve el-meşvera ile aynıdır. Bu söze göre, "şâverahu fi'l-emr" (bir konuda ona danıştı) ve "isteşârahu" aynı anlamdadır. Muhtâru's-Sıhah'ta şöyle geçmektedir: el-Meşvera, eş-Şûra'dır; el-Meşûra da öyledir. Dolayısıyla "şâverahu fi'l-emr" ve "isteşârahu" deriz; her ikisi de aynı anlamdadır.

Shura and Mashura have the same meaning, likewise is the Mashawarah. It was mentioned in Lisaan ul-Arab (name of a dictionary) that it is valid to say; a person is good in Mashura and Mashwara. Al-Farraa’ also said; the origin of Mashura was Mashwara then it was transformed to Mashura for it is easier (to pronounce). Al-Laith said; al-Mashwara is in the form of Maf’ala and it is derived from al-Ishara. It is also said; Mashura is the same as Shura and al-Mashwara. Based on this saying shawartuhu (regarding a matter) or istashartuhu, have the same meaning. It came in Mukhtar us- Sihah; al-Mashwara is Ash-Shura, as well as al-Mashura. Thus we say shawarahu in the matter and istasharahu, with the same meaning.

Şura'nın meşruiyeti, Allah'ın (c.c.) Peygamberine (s.a.v.) müminlere danışmasını emretmesinden sabittir. Nitekim Allah (c.c.) ona şöyle buyurmuştur:

The validity of Shura is established from the command of Allah (swt) to His Prophet (pbuh) to consult the believers. Where He (swt) said to him:

"Ve onlara bu konuda danış..." [TMQ Al-’Imran: 159]

“And do consult them in the matter...” [TMQ Al-’Imran: 159]

Bu istişare emri yalnızca bir taleptir. Bu talep, karinelere (delalet eden işaretlere) göre farz, mendup (tavsiye edilen) veya mubah (caiz) olabilir. Bu istişare emri, kesinliği ve farz oluşunu gösteren bir karine ile bağlantılı değildir. Aksine, aşağıda belirtildiği gibi, bu emrin kesinliğini ortadan kaldıran ve ondan yükümlülüğü kaldıran karinelerle bağlantılıdır:

This order of consulting (Mashawarah) is only just a request. The request could be Wajib, Mandub (recommended) or Mubah (permissible), according to the Qaraa’in (indications). This order of consulting (Mushawarah) is not linked with a Qareenah (indication) that indicates decisiveness and obligation. It is rather linked with Qaraa’in that dismiss decisivity and remove obligation from it, as follows:

1. Allah'ın (swt) önceki ayetteki "Fil-Amr" (iş/konu hakkında) sözü, her türlü işte istişare edilmesi anlamına gelir. Ancak farzlar (Vâcibât), haramlar (Muharramât) ve Şeriat'ın açıkladığı ve özellikle belirttiği ilahi hükümler hakkında insanların görüşlerine yer yoktur; dolayısıyla bunlar hakkında istişare için bir alan bulunmamaktadır. Allah (swt) tek Şâri'dir (hüküm koyucudur) ve tek Hâkimdir; hükmetme (yani hüküm verme) yetkisi yalnızca Ona aittir. Allah (swt) şöyle buyurmuştur: "Hüküm ancak Allah'ındır." [TMQ Yusuf: 40] Yine şöyle buyurmuştur: "Rabbinizden size indirilene uyun." [TMQ A'raf: 3] Ve şöyle buyurmuştur: "Peygamber size ne verdiyse onu alın, sizi neden men ettiyse ondan kaçının." [TMQ Haşr: 7]. Yukarıdakilerin dışında da başka ayetler vardır. Bütün bunlar, bu konularda insanlara danışılmasını gerçek bir değeri olmayan ve hiçbir alanı bulunmayan bir şey kılmaktadır. Bu da, bu hükümlerin bu ayetteki "El-Amr" (iş) kelimesinin 'Âmm (genel) anlamını kısıtladığını gösterir. Ayrıca istişarenin yalnızca Mubah olan işler üzerine olduğunu da gösterir. Bu, istişareden kesinlik ve bağlayıcılığı uzaklaştıran bir delildir.

1. The saying of Allah (swt) in the previous verse “Fil-Amr” (in the matter) means consultation in every matter whatever its kind. However since duties (Wajibaat), and prohibitions (Muharramaat) and the divine rules explained by the Shar’a and specifically stated by it, have no place for human opinions about them, there is no scope for consulting about them, Allah (swt) is the only Legislator (Musharri’) and He is the only Ruler, and ruling (i.e. judgement) belongs to Him. He (swt) said; “Verily, Ruling is only for Allah.” [TMQ Yusuf: 40] He (swt) also said; “Follow that which was revealed to you from your Lord.” [TMQ Al-A’raf: 3] And He (swt) said; “And whatever the Messenger brought to you take it, and whatever He forbade you of leave it.” [TMQ Al-Hashr: 7. There are other verses in addition to the above. All this makes the consultation of the people over these matters of no real value and with no scope. This indicates that these rules restrict the ‘Aamm (general) meaning of the word “Al-Amr” (the matter) in this verse. This also indicates that the consultation is over Mubah. Matters alone. This represents evidence that dismisses the decisiveness and obligation away from Shura.

2. Allah (SWT) da aynı ayette şöyle buyurmuştur: "Bir karara vardığında (bir işe veya bir görüşe karar verdiğinde) artık Allah'a tevekkül et." Bu, kararın danışmanlara değil, Peygamber ﷺ'e ait olduğu anlamına gelir. Bu da istişarenin farz olmadığını doğrulayan ikinci delildir.

2. Allah (swt) said in the same verse “And if you decided (on an action/on opinion) then put your trust in Allah”, meaning that the decision is refered to the Messenger (pbuh), not to the advisers. This is second evidence confirming that the order for consultation is not obligatory.

3. Allah'ın Elçisi (ﷺ), vali (Vulat) atamak, katipler, sefer ve ordu komutanları belirlemek, ateşkes yapmak, elçi ve temsilci göndermek gibi birçok işte birçok eylemde bulunmuş ve birçok konuda karar vermiştir. Bütün bunlar Sahabe'ye danışılmaksızın gerçekleşmiştir. Bu, istişare (Şura) emrinin kesinliği ve bağlayıcılığı göstermediğine dair üçüncü bir karinedir. Eğer kesinliği ifade etseydi, Allah'ın Elçisi (ﷺ) gerçekleştirdiği bu işlerde Sahabe'sine danışırdı.

3. The Messenger of Allah (pbuh) carried out many actions and decided upon many matters such as appointing governors (Wulah), secretaries, generals of expeditions and armies, concluding ceasefire, sending Messengers and delegates. All of that occurred without consulting the Sahabah. This is a third Qareenah that the command of consultation (Shura) does not indicate decisiveness and obligation. Had it meant decisiveness, then the Messenger of Allah (pbuh) would have consulted his Sahabah in these actions that He executed.

Şûra, meşveret ve istişare zorunlu olmadığından, bunlar ya mendub (tavsiye edilen) ya da mübah (caiz olan) olarak değerlendirilir. Delilleri incelediğimizde, bunların mendub olduğu görüşünü benimsemekteyiz. Şûra, meşveret ve istişarenin mendub olduğunu gösteren deliller şunlardır.

As Shura, Mashura and Istisharah are not obligatory, they are considered as either Mandub (recommended) or Mubah (permissible). By reviewing the evidences, we find the opinion regarding them to be Mandub. The following are some of the evidences, which indicate that Shura, Mashura, and Istisharah are Mandub (recommended).

1. Allah (SWT), inananları istişareden (Şura) dolayı övmüş ve işlerinin aralarında istişare (Şura) ile yürütülmesini emretmiştir. Allah (SWT) şöyle buyurur: "Onların işleri aralarında istişaredir." [TMQ Ash-Shura: 38]

1. Allah (swt) praised the believers for consultation (Shura) and commanded them that their affair is Shura (consultation) between them. When Allah (swt) says; “And their affair is consultation (Shura) between them.” [TMQ Ash-Shura: 38]

2. Allah'ın Resulü (pbuh)'nün ashabıyla sık sık istişarede bulunması, bu konuya verdiği önemi, ilgisini ve istişarenin değerini gösterir; ayrıca kendisinden sonraki Müslümanlara istişareyi uygularken dikkatli olmayı öğretmektir. Et-Tirmizî, Ebû Hureyre'den rivayet etmiştir: "Allah'ın Resulü ﷺ'den daha çok ashabına danışan birini görmedim." 3. Allah'ın (swt) Resulü ﷺ'e müminlere danışmasını emretmesi, ona onlara karşı yumuşak davranmasını, onları affetmesini ve onlar için dua etmesini emrettiği bir sırada gelmiştir. Allah şöyle buyurmuştur: "Allah'tan bir rahmet olarak onlara yumuşak davrandın. Eğer kaba ve katı kalpli olsaydın, etrafından dağılıp giderlerdi. Öyleyse onları affet, onlar için bağışlanma dile ve iş hakkında onlarla istişare et." ﷺ [TMQ Al- Imran: 159]

2. The frequent consultation by the Messenger of Allah (pbuh) with his Sahabah in matters indicates his concern for it, his interest in it, its importance and also to teach the Muslims after Him to take care in practising Shura. At-Tirmithi narrated from Abu Hurairah, who said; “I never saw a person who consulted his companions more than the Messenger of Allah (pbuh) did.” 3. The command of Allah (swt) to His Messenger (pbuh) to consult the believers came on the occasion of commanding Him to be gentle with them, to forgive them and to pray for them, by saying; “It is by the mercy of Allah that you deal gently with them. Were you severe or harsh-hearted with them they would have broken away from you. So pass over (their faults) and ask for Allah’s forgiveness for them and consult them.” [TMQ Al- Imran: 159]

Bunlar, İstişarenin (danışmanın) müstehap olduğunu gösteren Karâin (işaretler)dir.

These are Qaraa’in (indications) that indicate that Istisharah (consultation) is Mandub (recommended) .

Müstehap (tavsiye edilen) istişare, mubah fiil ve konularda yapılır. Ancak Allah'ın Kitabı ve Peygamberi'nin Sünneti'nde açık bir nass bulunmayan, sonuca ulaşmak için araştırma ve inceleme gerektiren hükümler; tanımlar; araştırma ve incelemeye ihtiyaç duyan teknik ve akli konular; görüş, savaş ve planlama ile ilgili meseleler; yukarıdaki konuların tamamı, âlimlere, uzmanlara ve tecrübe sahiplerine başvurularak çözülür. Bunlarla ilgili olarak çoğunluğun veya azınlığın görüşünün bir değeri yoktur. Ayrıca danışılanların görüşü bağlayıcı değildir. Bu görüş, Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)'in Bedir esirleri konusunda Sahabe'ye danışması ve esirlerin hükmü hakkında daha önce indirilmiş seçeneklerden hangisini benimseyeceğine karar vermesi örneğinden çıkarılır. Yine Ebu Bekir ve Ömer (radıyallahu anhüma)'ın halifelikleri döneminde, bir olay meydana geldiğinde veya bir hüküm için dava önlerine geldiğinde, Allah'ın Kitabı ve Peygamberi'nin Sünneti'nde bir hüküm bulamadıklarında kıdemli Sahabe'ye ve onların âlimlerine başvurmalarından da çıkarılır. Ayrıca Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)'in Bedir savaşının yerini seçmede Hubab bin el-Münzir'in görüşünü kabul etmesinden de çıkarılır.

The Mandub recommended (consultation) Shura is undertaken with regards to the Mubah actions and matters. However, the divine rules regarding the matters over which there is no explicit text from the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger and which need research and investigation so as to conclude them, as well as the definitions and the technical and intellectual matters which require research and scrutiny together with those matters related to opinion, warfare and planning, all of the above matters are referred to the scholars, the specialists and the people of experience. The opinion of the majority or the minority regarding them is of no value. In addition, the opinion of those who are consulted is not binding. This opinion is deduced from the Messenger (pbuh) when He referred to the Sahabah, consulting them regarding the prisoners of war at Badr in terms of which option He adopted from amongst the choices of the Hukm (rule) of the prisoners of war which was already revealed. It is also deduced from Abu-Bakr and ‘Umar (rta), during the term of their Khilafah, turning to the senior Sahabah and their scholars whenever an event happened or a case for judgement was brought to them, and they did not find a verdict about it in the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger (pbuh). It is also taken from the acceptance of the Messenger (pbuh) of Al-Hubab bin Al-Munthir’s opinion in choosing the place of the battle of Badr.

Mübah konulardaki istişare mendup olmakla birlikte, halifenin bu mübah meselelerin bir kısmı veya tamamı ile kendini bağlaması caizdir. Halife kendini belli konulara bağladığında, bu bağlılığa uymak zorundadır ve istişare edilen konuyu yerine getirmekle yükümlüdür. Bunun delili şudur: Halifelik makamı Osman bin Affan'a (r.a.) teklif edildiğinde, kendisine önerildiği gibi Ebu Bekir ve Ömer'in yönetim tarzına göre hareket etmeyi kabul etmiştir. Bu durum, Sahabe'nin (r.a.) huzurunda gerçekleşmiş ve onlardan herhangi bir itiraz gelmemiştir.

While Shura over the Mubah matters is Mandub, it is allowed for a Khaleefah to bind himself to some or all of these allowed matters. Once He has obliged himself to certain matters, He has to abide by it and is under obligation to carry out the consulted matter. This is derived from the fact that when the post of Khaleefah was offered to ‘Uthman bin Affan (rta), He accepted to proceed according to the way of Abu Bakr and ‘Umar  in ruling, as it was proposed to him. This happened in the presence of the Sahabah (rta) without any objection from them.

Halife, Ümmetin Şura Meclisine danıştığında, pratik meselelerde ve araştırma ya da inceleme gerektirmeyen konularda çoğunluk görüşüne uymak zorundadır. Bu, devletin iç işlerini, yani yönetimi, eğitimi, sağlığı, ticareti, sanayiyi, tarımı ve benzerlerini kapsar. Aynı görüş, Halifenin bu alanlarda gerçekleştirdiği eylemlerinden dolayı hesaba çekildiğinde de geçerlidir. Bu görüş, Peygamber ﷺ'in Uhud Savaşı'nda Müşrikler'in ordusuyla yüzleşmek üzere Medine'den çıkma konusunda çoğunluğun görüşüne uymasından türetilmiştir; oysa onun ve kıdemli Sahabe'nin görüşü Medine'de kalmak ve dışarı çıkmamaktı. Ayrıca bu görüş, onun ﷺ Ebu Bekir ve Ömer (ra)'e söylediği şu sözden de türetilmiştir: "Eğer istişare edilen bir konuda birlikte görüş birliğine varsaydınız, ben size muhalefet etmezdim." [Narrated by Ahmed from Ibnu Ghanam bin Al- Ash’ari]

When the Khaleefah consults the Council of the Ummah He has to abide by the majority opinion in practical matters and in those matters that do not require study or scrutiny. This applies to the State domestic matters in ruling, education, health, trading, industry, farming and the like. The same view applies when He is brought to task for actions He actually carried out in these matters. This view is derived from the Messenger’s (pbuh) adherence to the majority opinion to leave Madinah to confront the Mushrikeen army at the Battle of Uhud, although his opinion and those of senior Sahabah was to stay in Medinah and not to go out. It is also derived from his saying (pbuh) to Abu Bakr and ‘Umar (rta); “Had you agreed together on a consulted matter I would have not disagreed with you.” [Narrated by Ahmed from Ibnu Ghanam bin Al- Ash’ari]

Ama halife, teknik ve entelektüel konular gibi inceleme ve sorgulama gerektiren meselelerde ya da savaş ve planlama konularında Şura'ya danışırsa, bu tür konularda çoğunluğun görüşü halife için bağlayıcı değildir ve karar onundur. Bu, Peygamber ﷺ'in Bedir Savaşı'nın yerini seçerken, bu konuda istişare etmeden Habbab bin el-Munzir'in görüşünü kabul etmesinden çıkarılmaktadır. Ayrıca bu durum, Ebu Bekir (ra)'in halifelik makamını üstlendiğinde, Müslümanların çoğunluğunun Mürtedlerle (dinden dönenlerle) ve zekât ödemeyi reddedenlerle savaşmama görüşünü reddetmesinden de çıkarılmaktadır. Bu görüş, Şura'nın halifeyi, bu tür konularda fiilen uyguladıklarından dolayı sorguladığı durumda geçerlidir. Bu durumda da çoğunluğun görüşü bağlayıcı değildir.

If however, the Khaleefah consulted the Council in other matters such as the technical and intellectual issues, which require study and scrutiny, or in matters of warfare and planning, then the majority opinion over such matters is not binding for the Khaleefah and the decision is his to take. This is taken from the acceptance of the Messenger (pbuh) of the opinion of Habab bin Al-Munthir in choosing the place of the Battle of Badr without even considering consultation over the matter. It is also derived from the rejection by Abu Bakr (rta) of the opinion of most of the Sahabah not to fight against the Murtadeen (apostates) and those who rejected to pay the Zakat when He took the post of Khaleefah. This view applies when the Council takes the Khaleefah to task over what He actually executed of such matters. The majority opinion in this case is also not binding.

Halife'nin ilahi hükümler ve kanunlardan benimsemek istediği konularda, bunları Şûra'ya sunup görüşünü alması caizdir. Ancak Şûra'nın bu benimseme hakkındaki görüşü, çoğunluğun görüşü olsun azınlığın görüşü olsun, Halife için bağlayıcı değildir. Bu konudaki karar yetkisi Halife'ye aittir; çünkü ilahi hükümleri ve kanunları benimsemek onun sorumluluğundadır. Bu, Sahabe'nin icmaından çıkarılmıştır. Ayrıca, Ömer'in Irak toprakları fethedildikten sonra bu konuda Müslümanlara danıştığında yaptığı ve Müslümanların üzerinde anlaştığı uygulamadan da alınmıştır.

With regards to what the Khaleefah wants to adopt of divine rules and canons, He is allowed to present these to the Council to take its opinion regarding them. However, the opinion of the Council regarding this adoption is not binding for the Khaleefah, regardless of being the opinion of the majority or the minority. The decision over this issue remains his, because the adoption of the divine rules and cannons is his responsibility, as derived from the consensus (Ijmaa’) of the Sahabah. It is also taken from the agreement of the Muslims of what ‘Umar  made when He consulted them over the issue of the land of Iraq after it was conquered.