İdari sistem, bir görevi yerine getirmek için kullanılan bir yöntemdir ve aynı zamanda o görevin araçlarından biridir; bu nedenle özel bir delil gerektirmez. Bunun kökenini gösteren genel bir delilin bulunması yeterlidir. Bu tarzları insani eylemler olarak görmek ve bu nedenle ilahi kurallara göre yürütülmesi gerektiğini söylemek yanlış olur. Çünkü bu eylemlerin delili, kökenleri açısından genel bir biçimde gelmiştir. Böylece bu kökenden türeyen tüm eylemleri kapsar; ancak bir alt eylemle ilgili özel bir ilahi delil varsa, o eylem o delile uymak zorundadır. Örneğin Allah (SWT) şöyle buyurmaktadır: “Zekâtı verin.” [TMQ At-Tauba: 11]

The administrative system is a style used to perform a task, and is also one of its means, so it does not require specific evidence. It is sufficient for it to have general evidence that indicates its origin. It would be wrong to say that these styles are human actions, which should therefore be conducted according to the divine rules. This is because the evidence for these actions has come with regards to their origin in a general form. Thus it includes all actions that branch out from that origin, unless there is divine evidence that relates to a subsidiary action, in which case the action must follow that evidence. For instance Allah (swt) says; “And pay out the Zakat” [TMQ At-Tauba: 11]

...ardından, tali eylemler için deliller geldi; bunlar arasında Nisab miktarı, zekât toplayıcıları ve zekâtın alınacağı mal türleri vardır. Bütün bunlar, "Zekâtı verin." ayetinden türetilmiş eylemlerdir. Zekât toplayıcılarının zekâtı nasıl toplayacağına dair ise hiçbir delil yoktur. Mesela, binekle mi yoksa yayan mı giderler? Yardım etmeleri için başka elemanlar mı tutarlar, tutmazlar mı? Hepsinin bir araya gelebilecekleri bir merkez mi kurmaları gerekir? Topladıkları her şeyi depolayacakları ambarları olur mu? Bu evler yeraltında mı olur, yoksa tahıl ambarları gibi üstü açık mı yapılır? Nakit zekât çuvallarda mı, yoksa sandıklarda mı toplanır? Bütün bu eylemler ve benzerleri, aslında "Zekâtı verin." ayetinden doğan tali eylemlerdir. Genel delil, bunların hepsini kapsar, çünkü bunlar için özel deliller yoktur; bu durum bütün şekiller (uslüpler) için de geçerlidir. Dolayısıyla şekil, genel delili bulunan bir asıl eylemin tali bir eylemidir. Bu nedenle şeklin ayrıca delile ihtiyacı yoktur, çünkü onun aslının delili, onun için de delil olarak yeterlidir.

, which is a general evidence. Then the evidences came regarding the subsidiary actions which branched out from it, such as the amount of Nisab, the Zakat collectors and the categories of things from which Zakat is to be taken. All these are actions derived from, “And pay out the Zakat.” There are no evidences regarding the manner by which the Zakat collectors have to collect the Zakat. For example, do they go riding or walking? Do they hire other employees to help them or not? Do they have to establish headquarters where they would all meet? Would they have warehouses where they would store everything they had collected? Would these houses be underground or built like grain houses? Would the cash Zakat be collected in bags or coffers? All these actions and the like are, in fact, subsidiary actions originating from “And pay out the Zakat.” The general evidence covers them all, as there are no specific evidences for them; and this is the case with all the styles. Thus, the style is an action subsidiary to an action i.e. to the origin that has general evidence. Therefore, the style does not require evidence, because the evidence of its origin serves as evidence for it as well.

İdarenin kurulması, yani vatandaşların menfaatlerini idare gerektiren her alanda yönetecek kişilerin atanması, asli bir fiil sayılır, tali bir fiil sayılmaz; dolayısıyla delil gerektirir. Bunun delili, Allah'ın Elçisi'nin ﷺ hükmetme ve idare etme fiillerinden çıkarılır; zira ﷺ hükmü uygular ve idareyi yürütürdü. Tebliğ etti, uyguladı ve Müslümanların işlerini yürüttü. Tebliğ konusu bilinen bir husustur. Uygulama konusunda ise vahiy gelerek sadaka toplamasını, hırsızın elini kesmesini, zina edeni recm etmesini, iftira edeni kamçılamasını ve düşmanı öldürmesini emretti; bunların hepsi uygulamaya dair fiillerdir. ﷺ putları bizzat kendi eliyle yıkar, bu da bir uygulamadır; ayrıca başkalarını da onları kaldırmak üzere gönderirdi. ﷺ savaş meydanında öldürür, savaş esirleri alır, insanlara adaleti emreder ve onu tesis ederdi. Her türlü suçluyu ve isyankârı cezalandırır, insanlara getirdiği her şeye bağlı kalmalarını emrederdi. Bütün bunlar uygulamadır.

As for the establishment of the administration, i.e. the establishment of those who would manage the citizens’ interests in every utility that needs an administrative work, this would be categorised as an original action and not a subsidiary one; hence it requires evidence. Its evidence is deduced from the actions of the Messenger of Allah (pbuh) as He (pbuh) used to perform the ruling and the administration. He (pbuh) conveyed the message, executed it and discharged the Muslims’ affairs. With regards to the Tableegh (conveying) this is well known. With regards to the execution, the revelation came and ordered Him to collect the Sadaqah, to cut the hand of the thief, to stone the adulterer, to lash the slanderer and to kill the enemy; all of which are executive actions. He used to destroy the idols by his own hand, which is execution, and He would also send people to remove them. He (pbuh) would kill in the battlefield and take prisoners of war, order people to observe justice and established it. He would punish all the various wrongdoers and rebels and order people to adhere to all that He brought to them. All of this is execution.

Yönetim işlerini yürütmeye gelince, o (sav), çeşitli daireler için bir idare sistemi kurdu ve bu daireleri yönetmek üzere katipler görevlendirdi. ﷺ Medine'de insanların işlerini yürütüyor ve çeşitli dairelerin işletilmesinde kendisine yardımcı olmaları için katipler atıyordu ﷺ. Ali İbnu Ebi Talib, yemin ve antlaşmaların noterliğini yapıyordu; bu bir idari görev olup yönetici bir makam değildi. El-Mu'eyqib İbnu Ebi Fatıma ise resmi mührünün sorumluluğunu taşıyordu; bu da bir idari görev olup yönetici bir makam değildi. El-Buhari, tarihinde Muhammed bin Beşşar'dan, onun dedesi Mu'eyqib'den naklen şunu rivayet etmiştir: Mu'eyqib şöyle dedi: "Allah'ın Resulü'nün (ﷺ) mührü gümüşle kaplı demirdendi ve (elimde) benim yanımdaydı. Mu'eyqib, Allah'ın Resulü'nün (ﷺ) mühründen sorumluydu." Mu'eyqib İbnu Ebi Fatıma ayrıca ganimet veganimet mallarından sorumlu katipti. Huzeyfe İbnul-Yeman Hicaz'ın meyve vergisini toplayan görevliydi; Abdullah İbnu Erkam ise kabilelerin ve sularının kayıt görevlisiydi, bunun gibi. Bütün bunlar, Allah'ın Resulü'nün (ﷺ) bir yönetici olarak görevini yerine getirmesinin yanı sıra idareyi de yürüttüğüne delildir. Ancak o (ﷺ), bu müdürlerin her birine yapacakları görevin türünü belirlemiştir; örneğin ganimet ve ganimet mallarının kaydını tutmak, meyve vergilerinin tespiti ve toplanması ya da benzeri işler gibi. Ancak o (ﷺ), görevlerini yerine getirmek için müdürlerin izleyeceği ikincil eylemleri belirtmemiştir. Bu belirtilmemiş olma durumu, bu eylemlerin asla değişmez ilkenin alt unsurları olduğu anlamına gelir. Dolayısıyla, bu görevleri yerine getirmekle yükümlü kılınan kişiler, kendilerine verilen görevleri yerine getirmek ve çıkarları en etkili biçimde gözetmek için dilediği herhangi bir yöntemi seçmekte serbest olacaklardı.

As for his role in managing the affairs, He (pbuh) established a system of administration for the various departments and appointed secretaries to run those departments. He (pbuh) used to run people’s affairs in Madinah and He appointed secretaries to assist Him with the running of the various departments. Ali Ibnu Abi Talib used to be the notary of the oaths and treaties, which was an administrative duty and not a ruling post. Al Mu’ayqib ibnu Abi Fatima was in charge of his official stamp, an administrative duty and not a ruling post. Al-Bukhari reported in the history from Muhammad bin Bashaar from his grandfather Mu’ayqib, who said; “The stamp of the Messenger of Allah (pbuh) was made of iron covered with silver and it was with me (in my hand). Mu’ayqib was responsible for the stamp of the Messenger of Allah (pbuh).” Mu’ayqib Ibnu Abi Fatima was also the secretary in charge of the spoils and booty. Huzayfah Ibnul-Yaman was the collector of fruit levies of Hijaz, and ‘Abdullah Ibnu Arqam was the registrar of tribes and their waters and so on. All this serves as evidence that the Messenger of Allah (pbuh) ran the administration in addition to carrying out his role as a ruler. However, He (pbuh) had determined for each one of those directors the type of task He had appointed them to do, such as recording the spoils and booty, or the assessment and collection of fruit levies or the like. He (pbuh) however, did not specify the subsidiary actions, which the directors would follow to accomplish their tasks. This non-specification meant that those actions are subsidiaries of the origin. Therefore, those people ordered to carry out those tasks would have been free to choose any styles they wished in order to accomplish the tasks assigned to them and discharge the interests in the most effective way.