Hükümdarlık için bir veliaht atama sistemi, İslami yönetim düzeninde bir "münker" (kötü fiil) sayılır ve İslam'a tamamen aykırıdır. Bunun nedeni yetkinin Ümmete ait olması, Halife'ye ait olmamasıdır. Halife yetkiyi Ümmet adına temsil ediyorsa ve bu yetki her zaman Ümmete aitse, nasıl olur da bu yetkiyi başka birine verebilir? Ebu Bekir'in Ömer için yaptığı, onu veliaht olarak atamak değil, yalnızca Halife hayattayken Ümmet tarafından yapılan bir seçimdir; Bey'at ise onun vefatından sonra gerçekleşmiştir.

The system of appointing a crown prince for ruling is considered to be a “Munkar” (evil act) in the Islamic ruling system and it contradicts Islam completely. This is because the authority belongs to the Ummah and not to the Khaleefah. If the Khaleefah represents the Ummah in authority, which remains always hers, how could He give this authority to someone else? What Abu Bakr did for ‘Umar was not to appoint him as a crown prince, but merely a selection by the Ummah during the lifetime of the Khaleefah, and then the Bay’ah took place after his death.

Buna rağmen Ebu Bekir, konuşmasında bunun bir veraset olmadığını açıkça belli etmek için büyük bir özen gösterdi; bu nedenle işi halkın rızasına bağladı. Kimi atayacağına karar verdikten sonra halka hitap etti ve şöyle dedi: “Sizin için belirlediğim kişiyi kabul ediyor musunuz? Allah'a (c.c.) andolsun ki elimden gelen hiçbir çabayı esirgemedim ve akrabalarımdan birini seçmedim.” Aynı esasa dayanarak Ömer de oğlu Abdullah'ı, halifeyi seçme hakkına sahip gördüğü “Altı Kişi”nin arasına aday gösterdi ve oğlunun Hilafet konusunda hiçbir söz hakkı olmayacağını, yalnızca görüşünü bildirebileceğini şart koştu. Böylece bunun bir veliaht tayini olmadığından en küçük bir şüphe bırakmadı. Bu, Muaviye'nin oğlu Yezid'i tayin ederek yaptığının tam tersiydi; Muaviye'nin yaptığı İslam sistemine aykırıydı. Muaviye'yi bu “münkeri” icat etmeye sevk eden sebepler şunlardı: