Hilafet, bütün dünyadaki bütün Müslümanların genel liderliğidir; sorumluluğu İslam'ın hükümlerini uygulamak ve İslam Mesajını bütün dünyaya ulaştırmaktır. Aynı zamanda İmamet olarak da bilinir; bu yüzden İmamet ve Hilafet eş anlamlıdır. Şeriat hükümlerinin (ilahi hükümlerin) İslam devleti olarak belirlediği biçimdir. Bu iki kelime kullanılarak aynı anlamda birçok sahih hadis rivayet edilmiştir. Kur'an ve Sünnet'in, yani tek ilahi metinler olan bu ikisinin hiçbir şeriat metninde bu iki kelimeden biri diğerinden anlam bakımından farklı değildir. Ancak bu kelimelerin herhangi birine bağlı kalmak zorunlu değildir; zorunlu olan, bunların taşıdığı anlama bağlı kalmaktır.

The Khilafah is the general leadership over all the Muslims, in the whole world, whose responsibility is to implement the laws of Islam, and to convey the Islamic Message to the whole world. It is also known as the Imamah, so Imamah and Khilafah are synonymous. It is the shape that the Ahkam Shari’ah (divine laws) determine as the Islamic state. Many sahih Ahadith have been narrated using these two words, with the same meaning. None of these two words differed in their meaning from the other in any Shari’ah text i.e. the Qur’an and Sunnah, for they are the only divine texts. However, it is not binding to adhere to either of them, rather it is the meaning that has to be adhered to.

Bütün Müslümanlar için dünyanın her yerinde bir Halife atamak farzdır. Bu görevin yerine getirilmesi, Allah'ın (SWT) Müslümanlara farz kıldığı diğer herhangi bir görevin yerine getirilmesi gibi zorunludur; burada tercihe veya ihmale yer yoktur. Bu görevi yerine getirmemek en büyük günahlardan biridir ve Allah'ın (SWT) şiddetli azabını hak eder.

Appointing a Khaleefah is obligatory upon all Muslims throughout the world. Executing such a duty, just like executing any other duty which Allah (swt) has decreed on Muslims is compulsory, in which no choice or complacency is allowed. Failure in performing this duty is one of the gravest sins, which is deserving of Allah’s (swt) severe punishishment.

Tüm Müslümanların üzerine bir Halife atamanın farz olduğuna dair delil, Sünnet'ten ve Sahabe'nin icmaından anlaşılır. Sünnet'e gelince, Nafi'nin şöyle dediği rivayet edilmiştir: Ömer bana şunu anlattı: Allah'ın Resûlü ﷺ'in şöyle buyurduğunu işittim:

The evidence concerning the obligation of appointing a Khaleefah over all the Muslims is understood from the Sunnah and the Ijmaa’ of the Sahabah. As for the Sunnah, it has been narrated that Nafi’ said: ‘Umar told me: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

“Kim Allah'a itaatten elini çekerse, Kıyamet Günü'nde O'na hiçbir delili olmadan kavuşacaktır; kim de boynunda bir Bey'at olmadan ölürse, ölümü Cahiliyye ölümü olur.” [Müslim tarafından rivayet edilmiştir.] Dolayısıyla Resulullah ﷺ, her Müslüman'ın boynunda bir Bey'at bulunmasını farz kılmıştır. Boynunda bir Bey'at olmadan ölen kimseyi, sanki Cahiliyye ölümüyle ölmüş gibi tanımlamıştır. Bey'at, ancak Halife için geçerlidir. Resulullah ﷺ, her Müslüman'ın bir Halife için boynunda bir Bey'at bulunmasını bir yükümlülük kılmıştır; ancak her Müslüman'ı Halife'ye Bey'at vermeye zorlamamıştır. Dolayısıyla farz olan, her Müslüman'ın boynunda bir Bey'at bulunmasıdır. Bu da bir Halife'nin varlığını gerektirir; çünkü o, varlığı sayesinde (her Müslüman'ın boynundaki) bir Bey'ate hak kazanır. Böylece, her Müslüman'ın boynunda bir Bey'at bulunmasını gerektiren şey, Halife'nin varlığıdır; bu kişinin gerçekten Bey'at verip vermemesi fark etmez. Bu nedenle bu Hadis, bir Halife'nin atanmasının farz olduğuna ve her Müslüman'ın boynunda Bey'at bulunmakla yükümlü olduğuna delildir; Bey'at vermenin farz olduğuna delalet eden bir delil değildir. Çünkü Resulullah ﷺ, Müslüman ölene kadar boynunda bir biat bağının bulunmamasını kınamıştır, Bey'at vermekten kaçınmayı değil. Müslim, Ebu Hureyre'den, o da Nebi ﷺ'den şöyle rivayet etmiştir ki o şöyle buyurmuştur:

“Whoever takes off his hand from an obedience to Allah, he will meet Him on the Resurrection Day without having any proof for himself; and whoever dies while there were no Bay’ah on his neck, his death would be that of the days of Jahiliyyah (ignorance).” [Narrated by Muslim] So the Messenger (pbuh) made it obligatory upon every Muslim to have a Bay’ah on his neck. He described the one who dies without having a Bay’ah on his neck as if he died the death of Jahiliyyah. The Bay’ah would not be valid except for the Khaleefah. The Messenger of Allah (pbuh) made it an obligation that every Muslim should have a Bay’ah on his neck for a Khaleefah, but he did not oblige every Muslim to give a Bay’ah to the Khaleefah. The obligation therefore, is the existence of a Bay’ah on the neck of every Muslim. This necessitates the existence of a Khaleefah, who, through his existence, is entitled to a Bay’ah (on the neck of every Muslim.) Thus, the existence of the Khaleefah is the issue that necessitates a Bay’ah on the neck of every Muslim, whether he actually gave the Bay’ah or not. Therefore, the Hadith is evidence that the appointment of a Khaleefah is obligation and that every Muslim is obliged to have Bay’ah on his neck; it is not an evidence suggesting that giving the Bay’ah is an obligation. This is because the Messenger of Allah (pbuh) rebuked the absence of the Bay’ah of allegiance on the neck of the Muslim till he dies, and not the abstention from giving the Bay’ah itself. Muslim narrated from Al-Araj from Abu Hurayrah from the Prophet (pbuh) that he (pbuh) said:

“Şüphesiz imam bir kalkandır; arkasında savaşılır ve onunla korunulur.” Müslim, Ebu Hazim'in naklettiğine göre şöyle demiştir: Beş yıl boyunca Ebu Hureyre'nin yanında bulundum ve onun Peygamber ﷺ'den haber verdiğini işittim. Şöyle demişti: “Peygamberler İsrailoğulları'nı yönetirdi; bir peygamber vefat ettiğinde yerine başka bir peygamber geçerdi. Ama benden sonra peygamber yoktur. Yakında halifeler olacak ve sayıları çok olacaktır.” Sahabiler sordular: “Bize ne emredersin?” Buyurdu: “Onlara birbiri ardınca biat edin ve haklarını verin. Çünkü Allah, onlara emanet ettiği şeylerden dolayı onları elbette sorguya çekecektir.” Müslim, İbn Abbas'ın naklettiğine göre Allah'ın Resulü ﷺ'in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:

“Indeed the Imam is a shield, from whose behind (one) would fight, and by whom one would protect oneself.” Muslim also reported on the authority of Abu Hazim that he said: I accompanied Abu Hurayrah for five years, and heard him informing about the Prophet (pbuh), he said “‘The prophets ruled over the children of Israel, whenever a prophet died another prophet succeeded him, but there will be no prophet after me. There will soon be Khulafaa’ and they will number many.” They asked; “what then do you order us?” He said: “Fulfill the Bay’ah to them, one after the other and give them their dues for Allah will verily account them about what he entrusted them with.” Muslim narrated that Ibn ‘Abbas reported that the Messenger of Allah (pbuh) said:

"Eğer biri Emiri'nde kendisini rahatsız eden bir şey görürse, sabretmelidir; çünkü İslam'ın otoritesinden (Sultan'dan) bir karış bile ayrılan ve bu durumda ölen kişi, cahiliye günleri ölümüyle ölmüş olur." Bu hadislerde Halife'nin bir kalkan, yani bir koruma olarak tanımlandığı görülmektedir. İmam'ın bir kalkan olarak nitelendirilmesi, İmam'ın varlığının faydalarına bir işarettir; bu nedenle bu bir emirdir. Çünkü Allah (SWT) veya Elçisi (ﷺ) bize bir kınamayı içeren bir şeyi bildirdiğinde, bu, ondan kaçınmak anlamında bir yasaklama emri olarak alınır. Metin bir övgü içerdiğinde ise, bu bir eylemi gerçekleştirme emri olarak alınır; emredilen eylem ilahi hükmün uygulanması için zorunluysa veya ihmal edilmesi ilahi hukukun terk edilmesine yol açacaksa, bu kesin bir emirdir. Bu hadisler ayrıca Müslümanların işlerini yürütenlerin Hulefa' olduğunu, yani onları atama emrini bildirmektedir. Ayrıca Müslümanların otoriteden ayrılmalarının yasaklanmasını da içerir. Bu, Müslümanın bir güç, yani Halife'ye bir otorite kurmasının farz olduğu anlamına gelir. Ancak Allah'ın Elçisi (ﷺ), Müslümanlara Hulefa'ya itaat etmelerini ve onların otoritesi konusunda ihtilaf edenlerle savaşmalarını emretmiştir; bu da bir Halife atamanın ve otoritesine itiraz edenlerle savaşarak onun Hilafetini korumanın farz olduğu anlamına gelir. Müslim, Allah'ın Elçisi'nin (ﷺ) şöyle dediğini rivayet etmiştir:

“If anybody sees in his Ameer something which displeases him, he should remain patient, for he who separates himself from the authority of Islam (Sultan) by even so much as a hand span and dies thereupon, he would die the death of the days of ignorance.” In these Ahadith, there is a description of the Khaleefah as being a shield, i.e. a protection. The description of the Imam as a shield is an indication of the benefits of the existence of the Imam; therefore it is a command. This is because when Allah (swt) or His Messenger (pbuh) informs us about something that includes a rebuke this is taken as a command of prohibition i.e. to abstain from it. When the text contains praise it is taken as a command to perform an action; and if the commanded action is necessary to implement the divine rule, or if its neglect would cause the divine law to be abandoned, then this is decisive. These Ahadith also inform us that those who run the affairs of the Muslims are the Khulafaa’, which means a command of appointing them. They also include the prohibition of Muslims separating themselves from authority. This means the obligation that the Muslim establishes power, i.e. authority to the Khaleefah. However, the Messenger of Allah (pbuh) ordered the Muslims to obey the Khulafaa’ and to fight those who dispute with them regarding their authority, which means that it is an obligation to appoint a Khaleefah and protect his Khilafah by fighting those who dispute his authority. Muslim reported that the Messenger of Allah (pbuh) said:

“Kim bir İmam’a biat verir, elini ona uzatır ve kalbinin meyvesini verirse, gücü yettiği sürece ona itaat etsin. Eğer bir başkası gelip onunla çekişirse, o adamın boynunu vurun.” Bu nedenle İmam’a itaat emri, onu atamak için bir emirdir. Ve onunla çekişenlerle savaşma emri, bir Halife’nin varlığını sürdürme emrinin kesin olduğuna dair destekleyici bir delildir.

“Whosoever gave a Bay’ah to an Imam, giving him the clasp of his hand, and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him, you must strike the neck of that man.” Therefore the command to obey the Imam is an order to appoint him. And the command to fight those who dispute with him is collaborating evidence that the command of maintaining the presence of one Khaleefah, is decisive.

Sahabenin İcmaına gelince, onlar (Allah onlardan razı olsun), Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) vefatından sonra, O'nun yerine bir halife (yani hilafet) tayin etmenin zorunlu olduğu konusunda ittifak ettiler. Hepsi Ebu Bekr'in ardından bir halife tayin edilmesinde, onun vefatından sonra ise Ömer'in halife olarak tayin edilmesinde, Osman'ın vefatından sonra da Ali'nin halife olarak tayin edilmesinde ittifak ettiler. Sahabenin halife tayini konusundaki icmaı, Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) vefatı üzerine açıkça ortaya çıktı; zira ölünün vefatından sonra defnedilmesinin farz olduğu bilinmesine rağmen, onlar O'nun yerine bir halife tayin etmekle meşgul oldular. Ayrıca, defin işini hazırlayanların defin tamamlanana kadar başka bir işle uğraşmaları da yasaktır. Buna rağmen, Sahabenin bazıları, Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) defin hazırlığıyla uğraşmakla yükümlü olmalarına rağmen bir halife tayin etmekle meşgul oldular. Diğer Sahabeler ise bu konuda sessiz kaldılar ve Resulullah'ı (sallallahu aleyhi ve sellem) defnetmeye engel olabilecekleri halde, defnin iki gece geciktirilmesine katıldılar. Dolayısıyla Sahabenin bu tutumu, ölünün defnini bırakıp halife tayinle meşgul olmaları konusunda bir icmaın delilidir. Halife tayininin, ölünün defninden daha farz olduğu sabit olmadıkça bu davranış meşru olamazdı. Ayrıca bütün Sahabe, hayatları boyunca halife tayin etmenin farz olduğu konusunda uzlaştı. Bazen hangi kişinin halife seçilmesi gerektiği konusunda ihtilaf etmiş olsalar da, ne Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) vefatının ardından ne de Hulefa-i Raşidin'den her birinin vefatından sonra, bir halifenin tayin edilmesi gerektiği konusunda asla ayrılığa düşmediler. Buna göre, Sahabenin icmaı, halife tayininin farz olduğuna dair hem güçlü hem de açık bir delildir.

As for the Ijmaa’ of the Sahabah, they (may Allah (swt) be pleased with them) agreed upon the necessity of establishing a successor (ie. Khaleefah), to the Messenger of Allah (pbuh), after his (pbuh) death. They all agreed to appoint a successor to Abu Bakr, and upon his death, appointing ‘Umar as successor and upon ‘Uthman’s death to appoint ‘Ali as a successor to him. The Ijmaa’ of the Sahabah on the appointment of a Khaleefah manifested itself emphatically upon the death of the Messenger of Allah (pbuh) where they busied themselves in appointing a successor to him even though it is known that the burial of the dead person after his death is obligatory. It is also prohibited upon those in charge of preparing the burial to engage themselves in anything else until they completed the burial. Despite this, some of the Sahabah engaged themselves in appointing a Khaleefah, even though they were obliged to engage themselves in preparing the burial of the Messenger of Allah (pbuh). Other Sahabah kept silent about this and participated in the delaying of the burial for two nights, despite having the ability to deny the delay and to bury the Messenger of Allah (pbuh). This action of the Sahabah is therefore an evidence of Ijmaa’ of busying themselves in the appointment of the Khaleefah instead of the burial of the dead person. This could not have been legitimate unless the appointment of a Khaleefah was more obligatory than the burial of the dead person. Furthermore, all of the Sahabah consented throughout their lives, upon the obligation of appointing the Khaleefah. Although at sometimes they differed about the person who should be selected as a Khaleefah, they never disagreed about the fact that a Khaleefah must be appointed, whether in the wake of the death of the Messenger of Allah (pbuh) nor after the death of each of the Khulafaa’ Ar-Rashidoon. Accordingly, the Ijmaa’ of the Sahabah is both strong and clear evidence that the appointment of a Khaleefah is obligatory.

Ayrıca, dini ayakta tutmak ve Şeriat'ı hayatın her alanında uygulamak, kesin nakil ve kesin delalet yoluyla sabit olan delillere dayanarak Müslümanlar üzerine farz bir yükümlülüktür; bu da, bu işi yerine getirmeye yetkili bir yöneticinin bulunmadan gerçekleştirilemez. Bu bağlamda Şer'i bir kaide şöyledir: "Bir farzın yerine getirilmesi için gerekli olan şey, bizzat farz hâline gelir." Dolayısıyla bu kaideye göre Halife'nin atanması farzdır.

Furthermore, establishing the deen and implementing the Shar’a in every single aspect of life is an obligation upon Muslims proven through evidences definite in report and in meaning, and this cannot be achieved unless there is a ruler who possesses the authority to do so. Therefore, in this context, the Shari’ah principle states: ‘Whatever is necessary to accomplish a duty, becomes itself a duty.’ Thus appointing the Khaleefah is obligatory based on this principle.

Ayrıca Allah (swt), Elçisine (pbuh) kendisine indirdiği şeyle Müslümanlar arasında hükmetmesini emretmiştir; Allah'ın (swt) bu emri en kesin biçimde iletilmiştir. Allah (swt) Elçisine (pbuh) şöyle hitap etmiştir: "Aralarında Allah'ın sana indirdiği ile hükmet ve sana gelen gerçeğin dışına çıkarak onların keyfî arzularına uyma." Note: The translation above uses "(pbuh)" as written in the original, but per the rules the Prophet's mention should carry ﷺ. Corrected version: Ayrıca Allah (swt), Elçisine ﷺ kendisine indirdiği şeyle Müslümanlar arasında hükmetmesini emretmiştir; Allah'ın (swt) bu emri en kesin biçimde iletilmiştir. Allah (swt) Elçisine ﷺ şöyle hitap etmiştir: "Aralarında Allah'ın sana indirdiği ile hükmet ve sana gelen gerçeğin dışına çıkarak onların keyfî arzularına uyma." [Al-Ma’idah: 48]

Furthermore, Allah (swt) commanded His Messenger (pbuh) to rule the Muslims by that which He (swt) revealed to him; the command of Allah (swt) was conveyed in the most decisive manner. Allah (swt) addressed His Messenger (pbuh); “And rule between them by that which Allah (swt) has revealed to you, and do not follow their vain desires away from the truth which came to you.” [Al-Ma’idah: 48]

Ve (swt) şöyle buyurur: "Allah'ın sana indirdiği ile hükmet, onların keyfi arzularına uyma ve Allah'ın sana indirdiklerinin bir kısmından seni saptırmalarına karşı sakın." [Al-Ma’idah: 49]

He (swt) also says; “And rule by that which Allah has revealed to you and do not follow their whims, and beware that they may deviate you away from some part of that which Allah has revealed to you.” [Al-Ma’idah: 49]

Allah'ın (swt) Resulü'ne (sav) yönelttiği hitap, aksini gösteren bir delil bulunmadıkça, aynı zamanda Resulullah'ın (sav) ümmetine de yöneliktir. Bu hitabın yalnızca ona özgü olduğunu gösteren bir delil bulunmadığı için, bu ayetler Müslümanları Allah'ın (swt) hükmünü/yönetimini kurmaya çağırır. Bir Halife'nin atanması, Allah'ın (swt) hükmünün ve İslam'ın otoritesinin kurulmasından başka bir şey anlamına gelmez. Ayrıca Allah (swt), Müslümanlara yönetimdeki kişilere, yani yöneticilere itaat etmeyi farz kılmıştır; bu da Müslümanlar üzerinde yetkili bir kişinin bulunmasının farz olduğunun bir göstergesidir. Allah (swt) şöyle buyurur: "Ey iman edenler! Allah'a itaat edin, Resul'e ve içinizden yetki sahibi olanlara itaat edin." [An-Nisa: 59]

The speech of Allah (swt) to His Messenger (pbuh) is also a speech to the Messenger’s followers, unless there exists evidence that indicates that the speech is limited to him. In this case there is no evidence limiting this speech to the Messenger of Allah (pbuh). Thus the verses call upon Muslims to establish the rule of Allah (swt). The appointment of a Khaleefah does not mean other than the establishment of the rule of Allah (swt) and the authority of Islam. Furthermore, Allah (swt) obliges the Muslims to obey those in authority, i.e. the rulers, which is an indication that the existence of a man in authority upon Muslims is obligatory. Allah (swt) says; “O you who believe! Obey Allah and obey the Messenger and those in authority from amongst you.” [An-Nisa: 59]

Allah (c.c.) emir olmayan kimselere itaat emretmez; bu nedenle yönetici konumunda bir kişinin varlığı farzdır, çünkü Allah'ın indirdiğiyle hükmetmek bir yükümlülüktür. Allah (c.c.)'ın yöneticilere itaat etmeyi emretmesi, aynı zamanda onları oluşturmayı da emretmesi demektir. İlahi hukukun uygulanması yöneticinin, yani yetkili kişinin varlığına bağlıdır; onun atanmasının ihmal edilmesi ise Şeriat hükümlerinin uygulanmamasıyla sonuçlanır. Dolayısıyla onun varlığı zorunludur, çünkü onun yokluğundan doğan sonuç Şeriat hükümlerinin ihmal edilmesidir.

Allah (swt) does not command obedience to those who do not exist, therefore the existence of a man in authority is Fard, because ruling with what Allah has revealed is an obligation. The order of Allah (swt) to obey those in authority is also an order to establish them. The implementation of the divine law depends on the presence of the ruler i.e. the man in authority, while neglecting his appointment results in the non-application of the Shar’a rules. Therefore his presence is compulsory, because that which results due to his absence is the negligence of the Shar’a rules.

Bu deliller, Müslümanlar arasında yönetimin ve otoritenin kurulmasının farz olduğunu ve yönetim ile otoriteyi yalnızca yönetim ve otorite uğruna değil, ilahi hükümleri uygulamak amacıyla üstlenen bir Halife'nin atanmasının da zorunlu olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Şimdi Allah'ın Elçisi ﷺ'in şu hadisini düşünelim:

These evidences are explicit in that the establishment of the ruling and the authority amongst Muslims is obligatory, and that the appointment of a Khaleefah who takes charge of the ruling and authority in order to implement the divine laws, not merely for the sake of the ruling and authority alone, is also compulsory. Let us contemplate the following hadith of the Messenger of Allah (pbuh):

"Sizin imamlarınızın en iyisi, sizin onları sevdiğiniz ve onların da sizi sevdiği, sizin onlar için dua ettiğiniz ve onların da sizin için dua ettiği kimselerdir. Sizin imamlarınızın en kötüsü ise, sizin onlardan nefret ettiğiniz ve onların da sizden nefret ettiği, sizin onlara lanet ettiğiniz ve onların da size lanet ettiği kimselerdir. Dedik ki: Ey Allah'ın Resulü! Onlara karşı savaş ilan etmeyelim mi? Buyurdu ki: Hayır, aranızda namazı kıldıkları sürece." [Müslim, Avf bin Malik'ten rivayet etmiştir.] Bu hadis, iyi ve kötü yöneticiler hakkında açık bilgi vermekte ve namazı kıldıkları sürece onlara karşı ayaklanmanın yasaklandığını bildirmektedir. Çünkü namazı kılmak, dinin ayakta tutulması ve hükümlerinin uygulanması anlamına gelir. Bu nedenle, İslam'ın hükümlerini uygulamak ve tebliğini yaymak üzere bir Halife atamanın Müslümanlar üzerine farz olduğu, sahih şer'î nasslardaki delilleri açısından hiçbir şüpheye yer bırakmamaktadır. Ayrıca bu görev, Allah (c.c.)'ın Müslümanlara İslam'ın otoritesini kurmalarını ve Müslümanların birliğini korumalarını farz kılmış olması sebebiyle farzdır. Ancak bu görev kolektif bir görevdir; insanların bir kısmı bunu yerine getirdiğinde görev yerine getirilmiş olur ve geri kalan Ümmet'ten sorumluluk kalkar. Fakat Ümmet'in bir kesimi, bunu yerine getirmek için gereken bütün adımları atmış olsa bile bu görevi yerine getiremezse, o zaman bu görev bütün Müslümanlar üzerinde farz olmaya devam eder ve Müslümanlar bir Halife'siz kaldığı sürece hiç kimse bu görevden kurtulmuş sayılmaz.

“The best of your Imams are those whom you love and they love you, and you pray for them and they pray for you, and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you, and you curse them and they curse you. We asked: O Messenger of Allah! Shall we not then declare war on them? He said: No, as long as they establish Salah amongst you.” [Narrated by Muslim from Auf ibn Malik] This hadith explicitly informs about the good and bad leaders, and the prohibition of revolting against them as long as they established the salah. For establishing salah indicates upholding the deen and implementing its rules. Therefore the obligation upon Muslims to appoint a Khaleefah to implement the rules of Islam and to convey its message is beyond any doubt, with regards to its proof in the sound Shari’ah texts. Furthermore, this duty is obligatory because Allah (swt) made it compulsory upon Muslims to establish the authority of Islam and to protect the unity of the Muslims. However, this duty is a collective one; if some of the people accomplished it the duty would be fulfilled and the responsibility would be discharged from the rest of the Ummah. But if a section of the Ummah failed to accomplish this duty, though they undertook all the steps required to fulfil it, then it would remain as an obligation upon all the Muslims, and no one would be relieved of the duty as long as the Muslims remained without a Khaleefah.

Müslümanlar için bir Halife atamaktan kaçınmak, en büyük günahlardan biridir; çünkü bu, İslam'ın en önemli farzlerinden birini yerine getirmekten geri durmaktır. Zira bu farz üzerine dinin hükümlerinin uygulanması ve İslam'ın hayatın işlerindeki varlığı dayanmaktadır. Müslümanlar kendileri için bir Halife kurmaktan kaçınırlarsa büyük bir günaha girmiş olurlar. Hepsi bu farzı terk etmekte anlaşırlarsa, günah dünyadaki her bir Müslümanın üzerine düşer. Ancak Müslümanlardan bazıları Halifeyi kurmak için çalışmaya girişip, diğerleri bunu yapmazsa, günah Halifenin kurulması için çalışanların omuzlarından kalkar ve farz, Halife atanana kadar onların üzerinde kalmaya devam eder. Farzın yerine getirilmesi çabasına katılmak, farzı vaktinde yerine getirmekte gecikmenin ve onu yerine getirmemenin günahını kaldırır. Bunun sebebi, onu yerine getirmeye katılmak ve onun gerçekleşmesinin engellenmesinden hoşnutsuzluk duymaktır. Halifenin ayrılmasından sonraki üç günden, bir sonraki Halife atanana kadar, Halifeyi kurmak için çalışmaya katılmayanlar günahkâr olurlar. Bunun sebebi, Allah (c.c.)'ın onlara ne yerine getirmedikleri ne de katılmadıkları bir görevi emanet etmiş olmasıdır. Dolayısıyla günah işlemiş olurlar ve Allah (c.c.)'tan azabı ve rezaleti hak ederler. Halifeliği kurmak için çalışmaktan veya onu doğal olarak gerçekleştirecek eylemleri yapmaktan kaçındıkları için günah üzerlerine kesinlikle düşer. Bunun sebebi, görevlerinden herhangi birini yerine getirmeyen her Müslümanın açıkça cezayı hak etmesidir; özellikle de diğer görevlerin uygulandığı, dinin hükümlerinin kurulduğu ve Allah (c.c.)'ın kelamının İslam topraklarında ve dünyanın her yerinde yüceltildiği farzı yerine getirmeyen Müslüman cezayı hak eder.

To refrain from appointing a Khaleefah for Muslims is one of the gravest sins, for it is an abstention from fulfilling one of the most important duties of Islam. For upon this duty, rests the implementation of the rules of the deen and the very existence of Islam in life’s affairs. The Muslims would be committing a grave sin if they refrained from establishing a Khaleefah for themselves. If they all agreed to abandon the duty, the sin would fall upon every single Muslim in the entire world. If however some of the Muslims embarked upon the work to establish a Khaleefah whilst others did not, the sin would fall from the shoulders of those who work to establish the Khaleefah and the duty would remain upon them until the Khaleefah is appointed. The involvement in the work to accomplish the duty would remove the sin of delaying the accomplishment of the duty in its due time and the failure to fulfill it. This is because of the involvement in performing it and the dislike of being prevented from its accomplishment. Those who do not participate in the work to accomplish the duty will be sinful after three days from the departure of the Khaleefah until the day the next Khaleefah is appointed. This is because Allah (swt) has entrusted them with a duty they neither carried out nor participated in. Thus, they committed a sin and deserve the punishment and disgrace from Allah (swt). The sin would duly fall upon them for abstaining from working to establish the Khilafah, or from performing the actions that would naturally accomplish it. This is because any Muslim who fails to perform any of his duties quite evidently deserves punishment, particularly the duty by which other duties are implemented, the rules of the deen are established and the word of Allah (swt) is raised high in the lands of Islam and throughout the whole world.

Bu nedenle, dünyanın hiçbir yerindeki hiçbir Müslüman için, dini tesis etmek amacıyla Allah'ın (c.c.) kendisine farz kıldığı bu görevi yerine getirmekten kaçınmak için bir mazeret yoktur. Bu görev, dünyada bir Hilafet bulunmadığında, Allah'ın (c.c.) haramlarını korumak, dinin hükümlerini uygulamak ve Müslümanları "La ilahe illallah Muhammedun Resulullah" (Allah'tan başka ilah yoktur ve Muhammed O'nun Resulüdür) bayrağı altında birleştirecek, Allah'ın (c.c.) hükümlerini uygulayan bir Halife bulunmadığında, Müslümanlar için bir Halife atamak için çalışmaktır. İslam'da, bu görev yerine getirilinceye kadar bu göreve çalışmaktan kişiyi muaf tutan hiçbir mazeret yoktur.

Therefore, there is no excuse for any Muslim anywhere in the world from abstaining to perform that which Allah (swt) obliged on him so as to establish the deen. That is to work to appoint a Khaleefah for the Muslims when there is no Khilafah in the world, when there is no Khaleefah who implements the rules of Allah (swt) to protect the sanctities of Allah (swt), and establishes the rules of the deen, and unifies the Muslims under the banner of “La Ilaha Il Allah Muhammad Ar-Rasool Allah” (there is no God but Allah and Muhammad is His Messenger). There is no excuse in Islam that exempts anyone from working to perform this duty until it is accomplished.