Ümmet Meclisinin bağlayıcı yetkileri vardır ve bunlar şunlardır:

The Council of the Ummah has mandatory powers and they are:

Halife, Meclis'e danışmak zorundadır ve Meclis, araştırma ve inceleme gerektirmeyen pratik konularda ve eylemlerde, örneğin yönetim, eğitim, sağlık, ekonomi, ticaret, sanayi, tarım ve benzeri konularda Kendisine tavsiyede bulunma hakkına sahiptir. Bu konularda Meclis'in görüşü bağlayıcıdır.

The Khaleefah has to consult the Council and the Council has the right to advise Him in the practical matters and actions that do not require investigation and scrutiny such as the matters of ruling, education, health, economy, trading, industry, farming and the like. The opinion of the Council in these matters is binding.

Araştırma ve inceleme gerektiren fikri konularda, teknik ve mali meseleler ile ordunun işleri ve dış politika konularında, Halife'nin Şura Meclisi'ne danışmak ve görüşünü almak üzere başvurma hakkı vardır. Ancak Şura Meclisi'nin görüşü bağlayıcı değildir.

In the intellectual matters that require investigation and scrutiny, the technical and the financial matters together with the affairs of the armed forces and foreign policy, the Khaleefah has the right to refer to the Council for consultation and acquainting of its opinion. However the opinion of the Council is not binding.

Halife, benimsemek istediği kanun ve kuralları Meclis'e havale etme hakkına sahiptir. Meclis'in Müslüman üyeleri bu kurallar üzerinde tartışma ve görüşlerini dile getirme hakkına sahiptir. Ancak bu görüşleri bağlayıcı değildir.

The Khaleefah has the right to refer to the Council the laws and rules which He wants to adopt. The Muslim members of the Council have the right to debate them and voice their opinions regarding those rules. However, their opinion is not binding.

Ümmet Meclisi, Devlet içerisinde fiilen gerçekleşen tüm meselelerde, bunlar iç işleri, dış işleri, mali işler veya askeri konularla ilgili olsun, yöneticileri hesaba çekme hakkını saklı tutar. Meclisin görüşü, bu tür meselelerde çoğunluğun görüşü bağlayıcı olduğunda bağlayıcıdır; çoğunluğun görüşü bağlayıcı olmadığında ise bağlayıcı değildir.

The Council of the Ummah reserves the right to hold the rulers accountable on all matters that take place effectively within the State, whether these are related to domestic affairs, foreign affairs, financial affairs or military matters. The opinion of the Council is binding if the majority’s opinion in such matters is binding, and it is not binding if the majority’s opinion in such matters is not binding.

Eğer Şûrâ Meclisi ile Halife, zaten gerçekleştirilmiş bir eylemin meşruiyeti konusunda ihtilafa düşerlerse, bu mesele, konuyu çözmek üzere Mezâlim mahkemesine havale edilmelidir. Bu mahkemenin konuyla ilgili hükmü bağlayıcıdır.

If the Council and the Khaleefah differed about the legitimacy of an action that had been already executed, the matter should be referred to the court of Mazaalim to settle the question. Its verdict on the matter is binding.

Ümmet Şurası, Vülât veya Âmilîn'e karşı memnuniyetsizliğini dile getirme hakkını saklı tutar. Bu durumda onun görüşü bağlayıcı olur ve Halife, onları derhal görevden almalıdır.

The Council of the Ummah reserves the right to express discontent towards the Wulah or the ‘Aamileen. Its opinion in such case would be binding and the Khaleefah should dismiss them at once.

Şûra Meclisi'nin Müslüman üyeleri, Hilafet için aday gösterilmesini sınırlandırma hakkına sahiptir. Bu konudaki görüşleri bağlayıcıdır ve bu doğrultuda Meclis'in öne sürdüklerinden başka adaylar dikkate alınmamalıdır.

The Muslim members of the Council have the right to restrict the nomination of candidates for the Khilafah. Their opinion in such a matter is binding, and candidates other than those put forward by the Council should accordingly not be considered.

Bunlar, Ümmet Meclisi'nin zorunlu yetkileridir.

These are the mandatory powers of the Council of the Ummah.

Birinci madde iki bölüme ayrılmıştır. (a) bölümünün delili, Allah'ın (swt) şu sözündendir: "Ve onlara iş hakkında danış." [Kur'an, Al-i İmran: 159] Ve yine Allah'ın (swt) şu sözündendir: "Onların işleri aralarında istişare iledir." [TMQ Ash-Shura: 38]

The first article is divided into two sections. The evidence for section (a) is derived from Allah’s (swt) saying; “And do consult them in the matter;” [TMQ Al-Imran: 159] And His (swt) saying; “And their matter is in consultation between them.” [TMQ Ash-Shura: 38]

Bu nedenle Yüce Allah, Şûrâ'yı her konuda genel kılmıştır; çünkü Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: "Ve iş hakkında onlarla istişare et." [Âl-i İmrân Suresi: 159] Burada geçen "el-emr" (iş/mesele) terimi isim olarak genel bir kelimedir ve başındaki "el" (belirleme edatı) ile tanımlanmıştır. Yüce Allah şöyle buyurur: "Onların işleri ise aralarında istişare ile yürütülür." [TMQ Ash-Shura: 38]

So He (swt) made the Shura general in every matter, for He (swt) says; “In the matter,” [TMQ Al-Imran: 159] Where the term Al-Amr (the matter) it is a generic noun and defined by ‘Al’ (the). He (swt) says; “And their matter” [TMQ Ash-Shura: 38]

Burada "amruhum" (onların işi) ifadesi genel bir isimdir ve izafet (tamlama) yoluyla belirlenmiştir; her iki terim de "'āmm" (genel) olduğundan her şeyi kapsarlar. Ancak bu 'āmm lafız, şer'î hükümler dışındaki konularda tahsis edilmiştir. Bunun sebebi, ilahî hükümlerin Allah (SWT) tarafından indirilen vahiy olması ve vahiyle indirilen hususlarda insanların görüşüne yer olmamasıdır. Çünkü emir ve kanun koyucu yalnızca Allah'tır.

Where the term Amruhum (their matter) is generic noun and defined by genetive and both terms are ‘Aam (general) so they include everything. However, this ‘Aamm term has been specified in matters other than the Ahkam Shar’iah. This is because the divine rules are revelation from Allah (swt) and there is no scope for the people’s opinion regarding matters brought down by revelation. For Allah (swt) alone is the Commander and the Legislator.

Uhud Savaşı'nda Mekke müşriklerinin ordusuyla karşılaşmak için Medine'nin dışına çıkma konusunda, Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) hem kendi görüşünün hem de kıdemli sahabilerin görüşünün Medine'de kalmak ve dışarı çıkmamak yönünde olmasına rağmen çoğunluğun görüşünü kabul etmesi, ümmetin şûrasının uygulamalı ve incelemeye ihtiyaç duymayan işlerde bağlayıcı olduğunun delilidir. Bu, onun (sallallahu aleyhi ve sellem) Ebu Bekir ve Ömer'e, "Siz ikiniz bir istişare üzerinde anlaştınız, ben sizinle ihtilaf etmem" demesinden de alınmaktadır. (b) bölümünün delili ise, Resulullah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) Bedir Savaşı'nın yeri konusunda, Hubab bin el-Munzir'in önerisine dayanarak yaptığı tercihtir. Bu konuda sahabilerine danışıp görüşlerini almadan, o öneriye kendini bağlamıştır. Böylece fikri ve teknik meseleler ile mali, askeri ve dış ilişkiler konuları, azınlık ya da çoğunluk ayırt edilmeksizin, halkın görüşüne herhangi bir ağırlık verilmeden uzmanların ve profesyonellerin görüşlerine havale edilir.

As for the evidence that the opinion of the council of the Ummah in the practical actions and matters, which do not require scrutiny and investigation is binding, this is derived from the acceptance of Rasool Allah (pbuh) of the opinion of the majority to go outside Madinah to confront the army of the Mushrikeen in the battle of Uhud. This is despite that his (pbuh) opinion and that of the senior Sahabah was to remain in Madinah and not to go out. It is also taken from his (pbuh) saying to Abu Bakr and ‘Umar “You (both) agreed on a Mashura, I would not disagree with you.” As for the evidence for section (b), this is the choice made by the Messenger of Allah (pbuh) for the location of the Battle of Badr, based on the proposal of Al-Habab bin Al-Munthir, without consulting his companions over the matter to seek their opinion, let alone committing himself with that proposal. Thus the intellectual and the technical matters together with the finance, army and foreign affairs are referred to the opinions of the experts and the professionals without giving any weight to the opinion of the people whether they were minority or majority.

Mübah olan işlerde istişarede bulunulmuş olması, istişarenin müstehap olduğuna dair bir karinedir. Nitekim Allah Resulü ﷺ birçok konuda ve birçok defa muhterem Sahabe'ye danışır, görüşlerini alırdı. Ahmed, Enes'ten şöyle rivayet etmiştir: "Allah Resulü ﷺ, Ebu Süfyan'ın geldiğine dair haber ulaştığında (insanlara) danıştı." Ahmed, Enes'ten şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Allah Resulü ﷺ Bedir'e giderken danıştı. Ebu Bekir ona görüşünü bildirdi. Sonra Ömer'e danıştı, o da görüşünü bildirdi. Sonra onlara (tekrar) danıştı. Bunun üzerine Ensar'dan bazıları şöyle dedi: 'Allah'ın Peygamberi sizden konuşmanızı istiyor, ey Ensar topluluğu!' Ensar'dan bazıları da şöyle dedi: 'Bize mi danışıyorsun, ey Allah'ın Peygamberi? Biz, İsrailoğullarının Musa'ya (a.s.) dediği gibi demeyiz: "Sen ve Rabbin gidin savaşın, biz burada oturacağız." Ancak seni hakla gönderen Allah'a yemin olsun ki, bizi Bark'ul-Ğimad'a kadar götürsen, arkandan geleceğiz.'" Bedir esirleri hakkında Ahmed, Ömer'den rivayet etmiştir: "...Allah Resulü ﷺ Ebu Bekir, Ömer ve Ali'ye danıştı..." İbnu İshak, ez-Zührî'den şöyle rivayet etmiştir: "İnsanların üzerindeki sıkıntı arttığında, Allah Resulü ﷺ, Gatafan'ın iki reisi olan Uyeyne bin Hısn ve el-Hâris bin Avf el-Mürrî'ye haber gönderdi ve onlara, kendilerine ve kavimlerine dönmeleri, Kendisi ve ashabıyla savaşmaktan vazgeçmeleri şartıyla Medine ürününün üçte birini vermeyi teklif etti. Aralarında, bu konuda bir anlaşmaya varıldı; öyle ki bunu bir mektuba yazdılar, şahit çağırmadılar ve barış akdetme kararı, bu hususta yapılan görüşmeden başka bir şey değildi. Allah Resulü ﷺ bu anlaşmayı tamamlamak istediğinde, Sa'd bin Muaz ve Sa'd bin Ubade'ye haber gönderdi. Meseleyi onlara anlattı ve onlara danıştı..." Ayrıca Allah'ın Elçisi ﷺ, Uhud Savaşı'nda Medine'den çıkmak mı yoksa Medine'de kalmak mı gerektiği konusunda ashabına danıştı. Bu, diğer istişarelerine ek olarak yapılmıştır. Benzer şekilde Ebu Bekir de Muhacirlerin ve Ensarın önderlerine ve alimlerine başvurup onlara danışırdı. Zekât ödemeyi reddeden mürtetlerle savaşma meselesinde, Rumlara karşı sefer düzenleme konusunda ve diğer birçok meselede onlara danıştı. Ömer ve ondan sonraki halifeler de görüşlerini almak ve istişare etmek için insanlara başvururlardı.

The fact that the Shura is over the Mubah things is a Qareenah (indication) that it is Mandoob (recommended). Indeed the Messenger of Allah (pbuh) used to refer to the honourable Sahabah over many matters and on many occasions to consult them and seek their opinion. Ahmad has reported from Anas that; “ The Messenger of Allah (pbuh) consulted (people) when He heard the news of the advent of Abu Sufyan.” Ahmad narrated from Anas, who said; “The Messenger of Allah (pbuh) consulted when He went to Badr. Abu Bakr expressed his opinion to him. Then He consulted ‘Umar who expressed to Him his opinion. Then He consulted them, so some of the Ansar said; ‘The Prophet of Allah wants you to speak O folk of Al-Ansar.’ Some of the Ansar said; ‘Do you consult us O Prophet of Allah? We do not say as the children of Israel said to Musa (as); ‘You and your Lord go and fight, but we will stay at home’, but, by He who sent you with the Truth, if you were to take us to Bark al- Ghimaad, we would follow you.’” Regarding the captives of Badr, Ahmad reported on the authority of ‘Umar “...the Messenger of Allah (pbuh) consulted Abu Bakr, ‘Umar, and Ali...” Ibnu Ishaq reported from Az-Zuhri, who said; “When hardship increased on the people, the Messenger of Allah (pbuh) sent to Uyayna bin Husn and Al-Harith bin Awf Al-Murri, the two leaders of Ghatafan, and He (proposed to) give them the third of the Madinah produce on condition that they return together with their folk, leaving (the fight against) Him and his companions. Agreement was reached between them to the point that they wrote that in a letter, without calling the witnesses and without the decision of concluding the peace except the negotiation over that. When the Messenger of Allah (pbuh) wanted to conclude that He sent to Sa’d bin Mu’az and Sa’d bin Ubadah. He mentioned the matter to them and consulted them...” Also, the Messenger of Allah (pbuh) consulted his companions in the Battle of Uhud, whether to leave Madinah or stay in it. This is in addition to other consultations. Likewise Abu Bakr used to refer to the leaders of Al-Muhajireen and Al-Ansar and to their scholars to consult them. He consulted them over the issue of fighting against the apostates, those who refused to pay the Zakat and in the matter of invading the Romans besides other matters. ‘Umar and the Khulafaa’ after him, also used to refer to the people for their consultation and opinion.

İnsanlar bazen kendi girişimlerine dayanan görüşlerle halifeye belirli konularda tavsiyede bulunurlardı. Bu, Ebu Bekir halife olduktan sonra, Arapların çoğu İslam'dan dönmüşken Üsame'yi ordusuyla göndermek istediğinde yaşandı. Ömer, Osman, Ebu Ubeyde, Sa'd bin Ebi Vakkas ve Said bin Zeyd, Üsame'yi göndermemesi yönünde tavsiyede bulunmak için ona başvurdular, ancak o isteklerini reddetti. Resulullah ﷺ'in ve ondan sonraki hidayet üzere halifelerin uyguladığı bu olaylar Sahabe'nin huzurunda gerçekleşti. Bu olaylar, şûranın ve insanlara danışıp görüşlerini almanın müstehap olduğunu göstermektedir. Buna göre, halifenin çeşitli konu ve işlerde danışmak ve görüşünü almak için Ümmet'in Meclisine dönmesi müstehaptır.

People sometimes used opinions based on their own initiative, to advise the Khaleefah over some matters. This happened with Abu Bakr after He became Khaleefah and wanted to dispatch Usama with his army, when most of the Arabs apostasised from Islam. ‘Umar, ‘Uthman, Abu ‘Ubaydah, Sa’d bin Abi Waqqas and Sai’d bin Zaid called on Him to advise Him not to send Usama, but He rejected their request. These incidents practiced by the Messenger of Allah (pbuh) and the guided Khulafaa’ after Him occurred in front of the Sahabah. They indicate that Shura and referring to the people to consult them and seeking their opinion is Mandoobin Thereupon, it is Mandoob for the Khaleefah to return to the Council of the Ummah to consult it and seek its opinion over the various matters and actions.

Halife, Ümmet Meclisine pratik meseleler ve eylemler hakkında görüş almak için başvurduğunda, çoğunluğun görüşüne bağlı kalmalıdır. Bu, Uhud Savaşı'nda Allah'ın Resulü'nün (s.a.v.) çoğunluğun görüşüne uymasına dayanır; oysa onun ve Sahabenin görüşü çoğunluğun görüşünden farklıydı. O, kendi görüşünü ve Sahabenin görüşünü bırakarak çoğunluğun görüşüne uydu. Bu, incelemeye ve tetkike ihtiyaç duymayan türden bir olayda, Müslümanların çoğunluğunun görüşünün benimsendiğini göstermektedir. Ayrıca, Ahmed'in İbnu Ğanem el-Eş'ari'den rivayet ettiği, Allah'ın Resulü'nün (s.a.v.) Ebu Bekir ve Ömer'e söylediği "Eğer ikinizin bir Meşveret'te anlaşmış olsaydınız, size muhalefet etmezdim." sözünden de alınmaktadır. Bu Hadis'teki "Meşveret" kelimesi, pratik herhangi bir mesele veya eylem hakkındaki istişareyi kapsayan Şura'nın kendisidir.

When the Khaleefah refers to the Council of the Ummah to seek its opinion over the practical matters and the actions, He must commit himself to the opinion of the majority. This is based on the compliance of the Messenger of Allah (pbuh) with the opinion of the majority in the Battle of Uhud, though his opinion and that of the Sahabah was different to that of the majority. He  gave up his opinion and that of the Sahabah and complied with the opinion of the majority. This indicates that in such an incident, which is the type of action that does not need study and scrutiny, the opinion of the majority of Muslims is adopted. It is also taken from the saying of the Messenger of Allah (pbuh) to Abu Bakr and ‘Umar as narrated by Ahmad from Ibnu Ghanam al-Asha’ri “Had you agreed together in a Mashura I would not disagree with you.” The Mashura in this Hadith is itself Shura, which covers consultation in any practical matter or an action.

Bu, birinci bölümün (a) kısmıyla ilgilidir. (b) kısmına gelince, Halife bu kısımdaki konularda görüşünü almak üzere Şura'ya başvurursa, Şura'nın görüşü bağlayıcı değildir. Asıl olarak Halife, bu kısımdaki konularda âlimlerin, uzmanların ve profesyonellerin görüşünü alır; nitekim Allah'ın Elçisi ﷺ, Bedir Savaşı'nın yerinin seçimi konusunda El-Hubab bin El-Munzir'in görüşünü benimsediğinde bu gerçekleşmiştir. İbn Hişam'ın Siyer'inde şöyle rivayet edilmiştir:

This is with regard to the part (a) from the first section. As for part (b) if the Khaleefah refers to the Council to seek its opinion in the matters of this part, the opinion of the council is not binding. Originally, the Khaleefah takes the opinion of the scholars, experts and professionals in the matters of this part as it occurred with the Messenger of Allah (pbuh) when He adopted the opinion of Al-Habab bin Al-Munthir regarding the selection of the place of the Battle of Badr. It was narrated in the Seerah of Ibnu Hisham that,

"Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) Bedir suyunun yakın tarafına konakladığında, Münzir oğlu Habbab bu yere memnun olmadı. Allah'ın Elçisi'ne (sallallahu aleyhi ve sellem) dedi ki: 'Ey Allah'ın Elçisi! Bu yeri, buradan ayrılamayacağımız bir yer olarak Allah mı size seçtirdi, yoksa bu bir görüş, savaş ve strateji meselesi mi?' O (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: 'Hayır, bu bir görüş, savaş ve strateji meselesidir.' Münzir oğlu Habbab dedi ki: 'Ey Allah'ın Elçisi, burası (doğru) yer değil. İnsanları, düşmana yakın olan su kenarına varana kadar hareket ettirin; orada konaklayalım, sonra diğer taraftaki suyu boşaltalım, üzerine bir havuz yapıp suyla dolduralım. Sonra biz içeceğimiz, onların içemeyeceği yerde onlarla savaşırız.' Allah'ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem) buyurdu: 'Doğru görüşü sen verdin.' Böylece Allah'ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem) ve Müslümanlar kalkıp düşmanın yakınındaki su kenarına kadar yürüdüler ve orada konakladılar. Sonra (sallallahu aleyhi ve sellem) suyun boşaltılmasını emretti ve bu yapıldı. Boşaltılan kuyuların üzerine bir havuz yaptırdı, havuz suyla dolduruldu ve oradan su alıp kaplarına doldurdular." Böylece Allah'ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem) Habbab'ın görüşüne katıldı ve onu uyguladı.

“When He (pbuh) camped at the near side of the water of Badr, Al- Habab bin Al-Munthir was not happy with this place. He said to the Messenger (pbuh); ‘O Messenger of Allah! Did Allah make you camp in this place where we can’t depart from it, or is it the opinion, war and strategy?’ He (pbuh) said; ‘It is rather the opinion, war and strategy.’ Al-Habab bin Al-Munthir said; ‘O Messenger of Allah, this is not the (right) place. Move the people till we come to the side of the water near to the people (enemy), we camp there, then we seep away the water from the other part, we build a basin on top of it, we fill it with water. Then we fight against the people where we drink and they do not.’ The Messenger of Allah (pbuh) said; ‘You gave the (right) opinion.’ So the Messenger of Allah (pbuh) and the Muslims stood up and walked till they reached the near side of the water from the enemy and camped there. Then He (pbuh) ordered that the water be seeped away which was done. He  built a basin on top of the seeped wells, where it it was filled with water and they threw in their (water) pots.” So the Messenger of Allah (pbuh) agreed with the opinion of al-Habab and followed it.

Bu olayda, görüş, savaş ve strateji ile ilgili olan konularda, karar alınırken insanların görüşlerinin bir ağırlığı yoktur. Aksine dikkate alınan, uzmanın görüşüdür. Buna benzer olarak teknik meseleler ve inceleme ile araştırma gerektiren düşünceler ile tanımlar da böyledir. Bu tür tüm konularda başvuru, sıradan insanların görüşüne değil, uzmanlara ve profesyonellere yapılır. Bu tür meselelerde çoğunluğun görüşünün bir ağırlığı yoktur; ağırlık, bilgi, tecrübe ve uzmanlık sahibi olanların görüşündedir.

In this incident, which has to do with the opinion, war and strategy, the views of the people have no weight in taking the decision. Rather the view of the expert is what is considered. Similar to this are the technical matters and the thoughts that require study and scrutiny, together with the definitions. In all of such matters, reference is made to the experts and professionals and not to the ordinary peoples’ opinion. There is no weight to the majority for such matters, but rather to those with knowledge, experience and specialisation.

Bu durum mali konular için de geçerlidir, çünkü Şer' toplanması gereken fon türlerini ve bunların harcanması gereken alanları belirlemiştir. Şer' ayrıca vergilerin hangi durumlarda alınacağını da belirlemiştir; dolayısıyla fonların toplanması ve dağıtılmasında halkın görüşüne başvurmanın bir anlamı yoktur. Orduya ilişkin durum da buna benzerdir: Şeriat, ordunun işlerini yönetme hakkını Halife'ye bırakmış ve Cihad'ın kurallarını belirlemiştir. Şer'in karara bağladığı konularda halkın görüşünün bir geçerliliği yoktur. Bu, Devlet'in diğer devletlerle olan ilişkileri için de geçerlidir, çünkü bu, derin inceleme ve kavrayış gerektiren bir düşünce konusudur ve Cihad ile ilgilidir. Ayrıca bu, görüş, savaş ve strateji meselesinin bir parçasıdır. Bu nedenle, çoğunluk veya azınlık olsun, bu konuda halkın görüşünün bir anlamı yoktur. Bununla birlikte, Halife'nin bu konuları istişare ve görüş almak için Ümmet Meclisi'ne sunmasına izin verilmiştir, çünkü böyle bir sunum Mubah'tır ve bu konulardaki Meclis'in görüşü, Bedir olayında olduğu gibi bağlayıcı değildir.

This also applies to the financial matters, because the Shar’a has determined the types of funds which must be collected, and the areas over which they need to be spent. The Shar’a has also determined the cases in which taxes are imposed, therefore there is no point in seeking the opinion of the people in the collection and allocation of the funds. Similar to this is the army, the Shari’ah has left to the Khaleefah the right of managing the army’s affairs, and it determined the rules of Jihad. There is no validity in the opinion of the people over matters decided by the Shar’a. This also applies to the relationship of the State with other States, because this is of the thought that requires study and deep insight and is related to Jihad. Furthermore, it is a part of the opinion, war and strategy. Therefore, there is no point in the opinion of the people in this matter whether it is the majority or minority. However, the Khaleefah is allowed to present these matters to the Council of the Ummah for its consultation and opinion, because such presentation is of the Mubah, and the opinion of the Council in these matters is not binding as in the incident of Badr.

İkinci bölümle ilgili olarak, halifenin benimsemek istediği hüküm ve kanunların onun görevlerinden olması ve bu konularda şûranın görüşünün bağlayıcı olmaması; ancak halifenin, benimsemek istediği ilahi hükümler ve kanunlar hakkında Ümmet Meclisine başvurup görüşlerini öğrenme hakkına sahip olması gerçeğini ortaya koymaktadır. Bu, Ömer bin el-Hattab'ın (ra) fethedilen Irak topraklarıyla ilgili olayda ilahi hükümler hakkında Müslümanlara başvurmasıyla benzerlik taşır; Sahabe bu duruma itiraz etmemişti. Fethedilen toprakları Müslümanlar, bu toprakları fetheden savaşçılar arasında taksim etmesini istemişlerdi. Bunun üzerine Ömer insanlara danıştı, ancak onun kararı, toprakların sahipleriyle birlikte bırakılması ve onların şahısları üzerine cizye ödemelerinin yanı sıra bu topraklar üzerinden bilinen bir Harac ödemeleri şartına bağlandı. Ömer'in ve ondan önce Ebu Bekir'in, ilahi hükümler hakkında Sahabenin görüşüne başvurması ve Sahabenin buna itiraz etmemesi, onların icmâını (icma) gösterir. Bu, halifenin, Allah'ın Kitabında ve Peygamber'in (ﷺ) Sünnetinde bu konularda nass bulamadığında, nassı anlamakta güçlük çektiğinde veya bu hükümleri benimsemek istediğinde, ilahi hükümler hakkında Müslümanların görüşüne başvurma hakkına sahip olduğunun delilidir. Ancak bütün bu konularda onların görüşü halifeyi bağlamaz.

With regard to the second section, although what the Khaleefah wants to adopt of rules and Canons is of his duties, and the opinion of the council regarding these matters is not binding, the Khaleefah has the right to refer to the Council of the Ummah to ascertain their opinion over the divine rules and canons which He wants to adopt. This is similar to what ‘Umar bin Al-Khattab (rta) did when He referred to the Muslims over the divine rules, which the Sahabah did not object to, as in the incident of the conquered lands of Iraq, when the Muslims asked Him to divide the lands amongst the fighters who opened them. Hence ‘Umar asked the people, but his opinion settled on keeping the land with its landlords on condition that they pay a known Kharaj over it in addition to paying the jizyah over their persons. The reference of ‘Umar and Abu Bakr before Him to the Sahabah for their opinion over the divine rules without an objection from the Sahabah to this, indicates their Ijmaa’ (consensus). This is evidence that the Khaleefah has the right to refer to the Muslims to seek their opinion over the divine rules when He does not find texts about them in the Kitab of Allah and the Sunnah of His Messenger, or He finds them difficult to understand or when He wants to adopt them. Their opinion in all of these matters is not binding to the Khaleefah.

Şûrâ'nın gayrimüslim üyelerinin, İslâm'a inanmadıkları için Halife'nin benimsemek istediği hüküm ve kanunları inceleme hakkı yoktur. Onların hakkı, yöneticilerin kendilerine karşı uyguladığı haksızlığın görüşünü dile getirmekte olup, ilâhî hükümler ve kanunlar hakkında görüş bildirmekte değildir.

The non-Muslim members of the Council do not have the right to look into what the Khaleefah wants to adopt of rules and canons because of their disbelief in Islam. Their right is in voicing their opinion of the injustice of the rulers towards them, and not in expressing of their opinion over the divine rules and canons.

Üçüncü bölümün delili, yöneticilerin hesaba çekilmesiyle ilgili nasların genel anlamıdır. Ahmed, İbn Ömer'den rivayet etmiştir; o şöyle demiştir: Allah'ın Elçisi ﷺ buyurdu: "Üzerinizde, yapmadıkları şeyleri size emredecek yöneticiler olacak. Kim onların yalanlarına inanır ve zulümlerinde onlara yardım ederse, o benden değildir, ben de ondan değilim ve Havz'da (havuz başında) bana katılamayacaktır." Ahmed, Ebu Said el-Hudri'den rivayet etmiştir; o şöyle demiştir: Allah'ın Elçisi ﷺ buyurdu: "...Cihadın en faziletlisi, zalim bir yöneticinin huzurunda hakkı söylemektir." Hakim, Cabir'den, o da Peygamber ﷺ'den rivayet etmiştir; Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Şehitlerin efendisi Hamza bin Abdulmuttalib'dir ve zalim bir yöneticinin karşısına dikilip ona emreden ve onu yasaklayan bir adam; bunun üzerine yönetici onu öldürmüştür." Müslim, Avf bin Malik el-Eşce'i'den rivayet etmiştir: Allah'ın Elçisi ﷺ buyurdu: "Dikkat edin! Kimin üzerinde bir vali olur ve o valinin bir günah (Allah'a isyan) işlediğini görürse, o günahtan nefret etmelidir, ama itaatten elini çekmemelidir." Müslim, Ümmü Seleme'den rivayet etmiştir: Allah'ın Elçisi ﷺ buyurdu: "Üzerinizde, yaptıklarının bir kısmını tanıyacağınız, bir kısmını inkar edeceğiniz emirler atanacak. Kim tanırsa, suçtan beridir. Kim (kötü işlerine) karşı çıkarsa, güvendedir. Ama kim razı olur ve onlara uyarsa (helak olmuştur)." Bu nasslar lafızları bakımından geneldir ve hesaba çekmenin her türlü fiil üzerinde olduğunu gösterir. Sahabe, Hudeybiye antlaşması konusunda Peygamber ﷺ'e karşı çıktıklarında ve bu konuda ona şiddetle itiraz ettiklerinde, Peygamber ﷺ onların görüş ayrılığı nedeniyle onları azarlamamıştır. Bilakis onların görüşünü reddetmiş ve barış antlaşmasını yapmıştır; çünkü yaptığı şey Allah (SWT) tarafından gelen vahiydi ve bu tür konularda insanların görüşünün bir ağırlığı yoktur. Peygamber (sav), Hac'ta kurbanlık hayvanları kesmelerini, saçlarını kısaltmalarını ve ihramdan çıkmalarını emrettiğinde emrine itaat etmedikleri için onları azarladı. Ayrıca Bedir'de Peygamber (sav)'in seçtiği konaklama yerine itiraz eden el-Habbab bin el-Münzir'i de azarlamadı; bilakis onun görüşüne uydu. Meclisin Halife ile diğer yardımcılarına, valilerine ve âmillerine yaptığı bu hesap sorma, fiilen gerçekleşmiş bir eylem üzerinedir. Bu eylem ilahi hükme aykırı olabilir, yanlış veya Müslümanlara zarar verici olabilir ya da vatandaşların işlerine bakarken haksızlık veya ihmal içerebilir. Halife, bu hesap sorulmaya ve itirazlara cevap vermek zorundadır. Meclisin, Halife'nin işlerinde iyi performans, samimiyet ve dürüstlük konusunda güvence duyabilmesi için, Halife söz, eylem ve üstlendiği görevler hakkındaki görüşünü ve delillerini ortaya koymalıdır. Eğer Meclis, Halife'nin görüşünü kabul etmez ve delilini reddederse, bu mesele incelenmelidir. Eğer bu mesele, çoğunluk görüşünün bağlayıcı olduğu konulardan ise Meclisin görüşü bağlayıcıdır; değilse bağlayıcı değildir.

With regard to the third section, its evidence is the general meaning of the texts related to bringing the rulers to task. Ahmad narrated from Ibnu ‘Umar, who said the Messenger of Allah (pbuh) said; “There will be ‘Umara over you who order you of things they do not do. Whoever believed them in their lies and helped them in their injustice He would not belong to me nor I belong to him, and He will not join me on the Hawdh (basin).” Ahmad narrated from Abu Said al-Khudri, who said; “The Messenger of Allah (pbuh) said; “...the best of Jihad is (to say) a word of truth before an oppressor ruler.” Al-Haakim narrated from Jaber from the Prophet (pbuh) who said; “The master of martyrs is Hamza bin ‘Abdul-Muttalib and a man who stood to an oppressor ruler where He ordered Him and forbade Him so He (the ruler) killed him.” Muslim narrated on the authority of Awf bin Malik al-Ashja’i that the Messenger of Allah (pbuh) said; “Beware! Whoever gets a Waali over Him and He saw Him (the Waali) commit some sin (disobedience to Allah), He has to hate that sin but must not withdraw his hand from obedience.” Muslim narrated from Umm Salamah that the Messenger of Allah (pbuh) said; “There will be Ameers Appointed over you, you recognise some of what they do and deny some. Whoever recognised He is absolved from blame. Whoever disapproved (of their bad deeds) He is safe. But whoever consented and followed them (he is doomed).” These texts are general in their wording and indicate that accounting is over any action. When the Sahabah opposed the Messenger (pbuh) over the Hudaibiyah treaty contract, and they strongly contested with him, He (pbuh) did not rebuke them for their disagreement. He (pbuh) rather rejected their opinion and concluded the peace contract, because what He did was revelation from Allah (swt) and there is no weight for the people’s opinion in such matters. He (pbuh) rebuked them because they did not obey his order when He asked them to slaughter the sacrificed animals (Al-Hadi) and shave their heads and break their Ihram. The Messenger (pbuh) did not also rebuke al-Habab bin Al-Munthir in Badr when He objected to the place of camping chosen by the Messenger (pbuh), rather He (pbuh) followed his opinion. This accounting by the Council to the Khaleefah and other assistants, governors and ‘A’mils would be over an action which has been actually executed whether this action disagreed with the divine rule, was wrong or harmful to Muslims, or was unjust or complacent toward the citizens in looking after their affairs. The Khaleefah must respond to this accounting and the objections by showing his view and evidence regarding the words, actions and tasks He undertook so that the Council can be assured of the good performance, the sincerity and honesty of the Khaleefah. If however the Council does not accept the view of the Khaleefah and rejects his argument, this must be examined. If this matter was of the issues over which the majority opinion is binding then the opinion of the Council is binding, otherwise it would not be.

Halifeyi hesaba çekmenin, onun bu hesaba göre hareket etmekle yükümlü olmadığı bir durumda ne değeri olduğunu sormak doğru değildir. Çünkü hesaba çekmek, yerine getirilmesi gereken ilahi bir hükümdür ve kifayet görevidir. Ayrıca hesaba çekmenin doğası, kamuoyunun görüşü hakkında bilgi vermesi ve onu açıklığa kavuşturmasıdır. Aynı zamanda halkı uyarır ve kamuoyunu harekete geçirir; çünkü kamuoyu ordulardan daha güçlüdür ve her yerdeki yöneticiler ondan korkar. Bu nedenle hesaba çekmenin büyük bir değeri vardır.

It is not correct to ask; “What is the value of accounting the Khaleefah when He is not obliged to act according to this accounting?” This is because accounting is a divine rule that has to be performed, and it is a duty of sufficiency. Furthermore the nature of accounting is that it reveals information about the opinion, and clarifies it. It also warns the public opinion and arouses it, for the public opinion is more powerful than the armies, and the rulers everywhere fear it. Therefore, accounting is of great value.

Hesap verenler yöneticilerle hukuki açıdan herhangi bir konuda ihtilaf ederlerse, bu mesele Meclis'in talebiyle Mezalim Mahkemesi'ne (Mezalim) havale edilir; çünkü Allah (SWT) şöyle buyurmuştur: "Ey iman edenler! Allah'a itaat edin, Peygamber'e ve aranızdan olan yöneticilere itaat edin. Eğer bir konuda anlaşmazlığa düşerseniz, onu Allah'a ve Peygamber'e götürün." [TMQ An-Nisa’a: 59]

If those who account differed with the rulers over any matter from the legal point of view, the matter is referred to the court of unjust acts (Al- Mazaalim) by a request from the Council, due to what Allah (swt) says; “O you who believe obey Allah and obey the Messenger and those in authority from amongst you. If you disputed over a matter refer it to Allah and the Messenger.” [TMQ An-Nisa’a: 59]

Bu, Müslümanlar yöneticilerle bir konuda ihtilafa düştüklerinde, meseleyi Allah'a ve Peygambere havale etmeleri, yani Şeriat'a göre hakem kılmaları gerektiği anlamına gelir. Bu, yargıya, yani haksızlıkları görüp karara bağlayan mahkemeye başvurmak anlamına gelir ve onun görüşü bağlayıcıdır.

This means that if the Muslims dispute with the people of authority over a matter, they should refer it to Allah and to the Messenger, that is to arbitrate with the Shar’a. This means to refer to Judiciary, that is to the court of unjust acts and its opinion is binding.

Dördüncü bölümün delili şudur: Allah'ın Elçisi ﷺ, Bahreyn'deki âmili el-'Alâ' bin el-Hadremî'yi, 'Abdülkays heyetinin kendisine onun hakkında şikâyette bulunması üzerine görevinden almıştır. İbnu Sa'd, Muhammed bin 'Umer'den rivayet etmiştir:

With regards to the fourth section, its evidence is that the Messenger of Allah (pbuh) removed al-’Ala’a bin Al-Hadhrami, his ‘Aamil over Bahrain, because the delegate of ‘Abd Qais complained about Him to the Messenger (pbuh). Ibnu Sa’d narrated on the authority of Muhammad bin ‘Umar:

“Allah'ın Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) el-Ala bin el-Hadrami'ye, Abd Kays'tan yirmi adamla birlikte kendisine gelmesi için yazdı. O da Abdullah bin Avf el-Eşecc'in başkanlığındaki yirmi adamla ona ulaştı ve kendisinden sonra el-Munzir bin Sâve'yi görevlendirdi. Heyet, el-Ala el-Hadrami hakkında şikâyette bulunduğunda Allah'ın Resulü ﷺ onu görevden aldı, yerine İban bin Said bin el-As'ı atadı ve ona şöyle dedi: 'Abd Kays'a özen göster ve onların ileri gelenlerine saygı göster.'” Ayrıca Ömer bin el-Hattab, Sa'd bin Ebi Vakkas'ı yalnızca halkın kendisine yönelik şikâyeti üzerine vilayet görevinden almıştır ve şöyle demiştir: “Onu eksiklik veya ihanet yüzünden görevden almadım.” Bu, vilayet halkının valilerinin ve emirlerinin uygulamalarından duydukları öfkeyi ve hoşnutsuzluğu dile getirme hakkına sahip olduğunu, dolayısıyla halifenin onları görevden alması gerektiğini göstermektedir. Aynı şekilde, Devletteki bütün Müslümanların temsilcisi olarak Ümmet Meclisi'nin de vali ve amillerin uygulamalarından duyduğu öfkeyi ve hoşnutsuzluğu dile getirmesi caizdir ve halifenin bunları derhal görevden alması gerekir.

“That the Messenger of Allah (pbuh) wrote to al-Ala’a bin Al-Hadhrami to come to Him with twenty men from ‘Abd Qais. He reached Him with twenty men headed by ‘Abdullah bin Awf al-Ashajj, and appointed after Him Al-Munthir bin Sawa. The delegate complained of al-Ala’a Al-Hadhrami so the Messenger of Allah (pbuh) removed Him and appointed Iban bin Said bin Al-’Aass and said to him: ‘Take care of ‘Abd Qais and respect their chiefs.’” Also ‘Umar bin Al-Khattab removed Sa’d bin Abi Waqqas from the Wilayah just because of the complaint of the people against him, and He said; “I did not remove Him because of deficiency or treason”, This indicates that the people of the Wilayah have the right to express their anger and discontent of their Wulah and Ameers, and the Khaleefah thus has to remove them. Likewise, the Council of the Ummah is allowed, as a representative of all Muslims in the State, to express its anger and discontent of the Wulah and ‘Aamils and the Khaleefah has to remove them immediately.

Beşinci bölümle ilgili delil şudur: Müslümanlar, Ömer yaralanıp ölümün eşiğindeyken, kendisinden sonra birini atamasını istediler, ancak O bu talebi reddetti. Talebi tekrarlayınca altı kişiyi aday gösterdi. Bu, Ijma’a Sakooti (sessizlik yoluyla icma) niteliğindedir ve Ümmet Şurası'nın Müslüman üyelerinin Halifelik makamı için adayları belirleme hakkına sahip olduğuna, ve bu konudaki görüşlerinin bağlayıcı olduğuna delildir. Ömer'in, aday gösterdiği altı kişiyi izlemek üzere elli adam görevlendirdiği ve seçilen halefe karşı çıkan herhangi birini öldürmelerini emrettiği sabittir. Ayrıca altı kişiye üç gün süre tanımış, bu da bir yükümlülüğü gösteren bir husustur. Gayrimüslim üyelere gelince, Biat yalnızca Müslümanlara özgü olduğu için, adayları belirleme konusunda bir hakları yoktur.

With regards to the fifth section, the proof is that the Muslims asked ‘Umar, when He was stabbed and was close to death, to appoint somebody after him, but He rejected their request. They repeated the request, so He nominated six persons. This was an Ijma’a Sakooti (consent by silence), which is evidence that Muslim members of the Council of the Ummah have the right to shortlist the nominees for the post of Khilafah, and their opinion in this matter is binding. It was proved that ‘Umar assigned fifty men to watch the six men He nominated, and He ordered them to kill anyone of them who opposed the chosen successor. He also assigned to the six, three days, a matter which indicates obligation. As for non-Muslim members, they have no right in shortlisting the nominees, because the Bay’ah is specific to Muslims.