Şer'i hüküm, Ümmet'e bir Halife atamayı farz kıldığında, onun için Halife'nin atanma yöntemini de belirlemiştir. Bu yöntem Kitap, Sünnet ve Sahabe'nin icmaıyla sabittir. Bu yöntem Bey'at'tir. Dolayısıyla Müslümanların Bey'atı, Allah'ın Kitabı ve Resulullah'ın ﷺ Sünneti'ne uygun olarak Halife'nin atanmasını ona bağlar. Bu yöntemin Bey'at olduğu, Müslümanların Peygamber ﷺ'e yaptıkları Bey'at ve Resul'ün ﷺ bize İmam'a Bey'at etmemizi emretmesiyle sabittir. Şunu vurgulamak önemlidir: Müslümanların Resul ﷺ'e yaptığı Bey'at, Peygamberlik üzerine bir Bey'at değil, yönetim üzerine bir Bey'attı. Çünkü bu, inanca değil, fiile dair bir konuydu. Dolayısıyla Resulullah ﷺ'e bir yönetici olarak Bey'at edilmiştir, bir Peygamber ya da Resul olarak değil. Bunun sebebi, Peygamberliğin ve Resulluğun kabulünün, zorunlu olarak Bey'at fiiline değil, imana bağlı olmasıdır. Ona ﷺ yapılan Bey'at yalnızca devletin başkanı sıfatıyla idi. Bey'at, Kur'an'da ve Hadis'te zikredilmiştir. Allah (swt) şöyle buyurur:

When Shar’a made it incumbent upon the Ummah to appoint a Khaleefah upon her, it determined for her the method by which the Khaleefah is appointed. This method is proved in the Kitab, the Sunnah and the ‘Ijmaa’ of the Sahabah. This method is the pledge of allegiance (Bay’ah). So the Bay’ah of the Muslims draws the appointing of the Khaleefah to him in accordance with the Kitab of Allah and the Sunnah of Rasul Allah (pbuh). The fact that this method is the Bay’ah is proved by the Bay’ah of the Muslims to the Prophet (pbuh), and from the order of the Messenger to us to pledge Bay’ah to the Imam. It is important to stress that the Bay’ah of Muslims to the Messenger (pbuh) was not a Bay’ah on Prophethood, but a Bay’ah over ruling. This is because it was regarding action not belief. Therefore, Rasul Allah (pbuh) was pledged an allegiance as a ruler, and not as a Prophet or a Messenger. This is due to the fact that acknowledgement of the Prophethood and Messengership is linked intrinsically to belief (Iman), and not the action of Bay’ah. The Bay’ah to him (pbuh) was only in his capacity as the head of the state. The Bay’ah was mentioned in the Qur’an and Hadith. Allah (swt) says:

“Ey Peygamber! Mü'min kadınlar sana gelip Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmayacaklarına, hırsızlık yapmayacaklarına, zina etmeyeceklerine, çocuklarını öldürmeyeceklerine, kendi ellerinde ve ayaklarında olan bir iftirayı uydurup söylemeyeceklerine ve sana iyi (ma'ruf) olan hiçbir emirde isyan etmeyeceklerine dair biat etmek üzere gelirlerse, onların biatini kabul et.” [TMQ: Mumtahinah: 12]

“O Prophet! If the (female) believers come to you to take the oath (Bay’ah) that they will not associate (in worship) anything whatever with Allah, that they will not steal, that they will not commit adultery, that they will not kill their children, that they will not utter slander, intentionally forging falsehood, and they will not disobey you in any just matter (Ma’roof), then receive their oath (Bay’ah).” [TMQ: Mumtahinah: 12]

Başka bir ayette Allah (SWT) şöyle buyurur:

In another verse, Allah (swt) says:

“Muhakkak ki sana bağlılık yemini edenler, ancak Allah'a bağlılık yemini etmiş olurlar. Allah'ın eli, onların ellerinin üstündedir.” {[TMQ] El-Feth: 10} Buhârî rivayet etmiştir: “İsmâil bize anlattı, Mâlik, Yahyâ bin Saîd'den rivayetle dedi ki: Übâde bin el-Velîd bana anlattı, babamın bana Übâde bin es-Sâmit'ten rivayetle anlattığına göre, o şöyle dedi:”

“Verily those who pledge their allegiance to you do no less than pledge their allegiance to Allah: The Hand of Allah is over their hands.” [TMQ Al-Fath: 10] Al-Bukhari narrated: “Ismail told us, Malek told on the authority of Yahya bin Sa’eed who said: Ubadah bin Alwaleed told me, that my father told me on the authority of Ubadah bin-us-Samit who said:

“Allah Resulü’ne, kolaylıkta ve zorlukta dinlemek ve itaat etmek, emir (yönetim) konusunda ehline karşı çekişmemek, nerede olursak olalım hakkı ayakta tutmak ya da hakkı söylemek ve Allah yolunda hiç kimsenin kınamasından korkmamak üzere biat ettik.” Buhârî ayrıca şunu rivayet etmiştir: “Ali bin Abdullah bize anlattı; Abdullah bin Yezid, Said bin Ebi Eyyub şöyle dedi: Ebu Akîl Zahra bin Ma’bed, dedesi Abdullah bin Hişam’dan rivayet etti – ki o Peygamber ﷺ’i görmüştür – annesi Zeynep bintü Humeyd onu Allah Resulü’ne ﷺ götürdü ve şöyle dedi: ‘Ey Allah’ın Resulü, onun biatını al.’ Peygamber ﷺ şöyle buyurdu:”

‘We have pledged allegiance to the Messenger of Allah to listen and obey in ease and in hardship and that we do not dispute the matter (authority) with its people and that we stand for or speak the truth wherever we were and that in the service of Allah we would fear the blame of no one.’” Al-Bukhari also narrated: “‘Ali bin ‘Abdullah told us, ‘Abdullah bin Yazid, Saeed bin Abi Ayyoub said: ‘Abu Aqeel Zahrah bin Ma’bad on the authority of his grandfather ‘Abdullah bin Hisham who has seen the Prophet, his mother Zainab daughter of Humaid took him to Rasul Allah and said: ‘O Messenger of Allah take his Bay’ah’, the Prophet (pbuh) said:

"Genç biridir" dedi; başını sıvazladı ve onun için dua etti." İmam el-Buhari ayrıca şöyle rivayet etmiştir: "Abdan bize, Ebu Hamza'dan, o A'meş'ten, o Ebu Salih'ten naklen anlattı ki Ebu Hureyre şöyle demiştir: Peygamber ﷺ şöyle buyurdu:

‘He is young’, and He stroked over his head and prayed for him.’” Al-Bukhari also narrated: “Abdan told us on the authority of Abi Hamza, from Ala’mash, from Abi Saleh, that Abu Hurayra said: The Prophet said:

Allah'ın Kendisiyle konuşmayacağı, Kıyamet Günü onları ne övüp ne de temize çıkaracağı ve onlara acı bir azap verileceği üç tür insan vardır: Fazla suyu olduğu halde onu yolcuya vermeyen bir adam; bir de dünyevi çıkarı için bir imama biat eden adam; eğer imam ona istediğini verirse ona bağlı kalır, vermezse bağlılık göstermez; ve bir de ikindi namazından sonra bir adama malını satan, Allah adına yemin ederek bu mal için şu kadar fiyat verildiğini söyleyen ve onun da kendisine inanıp malı alması, oysa o malın o fiyata verilmediği bir adam.” [Buhârî ve Müslim rivayet etmiştir] Bu üç hadis, biatın halifenin atanma yöntemi olduğunu açıkça göstermektedir. Ubade hadisinde Resûlullah ﷺ dinleme ve itaat etme üzere biat almıştır; bu da yöneticiye yöneliktir. Abdullah bin Hişam hadisinde ise çocuk olduğu için Resûlullah ﷺ onun biatını kabul etmemiştir; bu da biatın yönetim üzerine olduğunu doğrulamaktadır. Ebu Hureyre hadisi, bunun bir imama bağlılık yemini olduğunu açıkça belirtmekte ve kelime, herhangi bir imamı kastettiğini göstermek için "el" takısı olmadan zikredilmektedir. Bir imamın biatına atıfta bulunan başka hadisler de vardır. Müslim'de Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurmuştur:

‘There are three types of people whom Allah would not talk to nor would He praise or purify them on the Day of Judgement, and they will be subjected to severe punishment: A man who has water to spare and would not give it to the wayfarer, and a man who gives his Bay’ah to an Imam for his own good, if He gave him what He wanted He would be loyal to him, otherwise He would not, and a man who offers another man goods for sale after Asr prayer, swearing by Allah that He was given so much price for it, and so He believed him and took the goods, while He was not given that price for it.’” [Narrated by Bukhari and Muslim] These three Ahadith are explicit that the Bay’ah is the method of appointing the Khaleefah. In the Hadith of Ubadah, the Messenger (pbuh) took the Bay’ah to listen and obey; this is with respect to the ruler. In the Hadith of ‘Abdullah ibn Hisham He refused his Bay’ah because He was still a child, which confirms that it is a Bay’ah over ruling. The Hadith of Abu Hurayra is explicit that it was a pledge of allegiance to an Imam, and the word was mentioned without “The” to indicate any Imam. There are other Ahadith that refer to the Bay’ah of an Imam. In Muslim, the Messenger of Allah (pbuh) said:

“Kim bir İmama el sıkışarak ve kalbinin ürününü vererek biat ederse, gücü yettiği ölçüde ona itaat etsin; ama başka biri çıkıp onunla çekişirse, o diğerini öldürün.” Ayrıca Müslim'de Ebu Saîd el-Hudrî'nin rivayetine göre, Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

“Whosoever pledges allegiance to an Imam by giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart, let him obey him if He is able to do so, but if another comes along to dispute with him, then kill the other.” Also in Muslim, Abu Saeed Al-Khudri said: The Messenger of Allah (pbuh) said:

“Eğer iki halife için biat yapılırsa, sonuncusunu öldürün.” Müslim, Ebû Hâzım'dan rivayet etmiştir. Ebû Hâzım şöyle demiştir: “Ebû Hureyre ile beş yıl birlikte bulundum ve onun Peygamber ﷺ'den bahsederken şöyle dediğini işittim:

“If two Khulafaa’ were pledged allegiance, then kill the latter of them.” Muslim narrated on the authority of Abu Hazim who said: “I accompanied Abu Hurayra five years and I heard him talk about the Prophet (pbuh) saying:

"Benî İsrail, peygamberler tarafından yönetiliyordu; bir peygamber öldüğünde, onun yerine bir başkası geliyordu. Ancak benden sonra peygamber yoktur. Halifeler olacak ve sayıları çok olacak." Dediler ki: "Bize ne emredersin?" ﷺ buyurdu: "Onlara birer birer biat'a vefa gösterin ve onlara hak ettikleri hakkı verin. Şüphesiz Allah, onlara emanet ettiği şeylerden onları hesaba çekecektir." Kitap ve Sünnet'te, bir halifenin atanma yönteminin biat olduğu konusunda metinler açıktır. Bunu bütün Sahabe anlamış ve uygulamıştır. Ebu Bekir, Benî Saide sofasında özel bir biatle, sonra Mescid'de genel bir biatle biat edilmiştir. Ardından Ali İbn Ebi Talib gibi Mescid'de bulunmayanlar daha sonra ona biat etmişlerdir. Ömer'e de Müslümanlardan biat alınmış, Osman ve Ali de böyle biat edilmişlerdir. Dolayısıyla Müslümanlar için halife atamanın tek meşru yolu biattır.

‘Banu Israel used to be governed by Prophets, every time a Prophet died, another came after him, and there is not Prophet after me. There will be Khulafaa’ and they will number many.’ They said: ‘What would you order us to do?’ He (pbuh) said: ‘Fulfill the Bay’ah to them one after the other, and give them their due right, surely Allah will account them for that which He entrusted them with.’” The texts are explicit in the Book and Sunnah that the method of appointing a Khaleefah is by the Bay’ah. This was understood and practiced by all of the Sahabah. Abu Bakr was pledged a special Bay’ah in the hall of Bani Sa’idah, and a public Bay’ah in the Masjid. Then others who were absent from the Masjid like ‘Ali ibn Abu Talib gave him the Bay’ah later on. ‘Umar was also pledged a Bay’ah from the Muslims, as were ‘Uthman and ‘Ali. So the Bay’ah is the only legitimate method of appointing a Khaleefah for the Muslims.

Bu Bey'at prosedürünün pratik biçimleri, Peygamber (s.a.v.)'in vefatının ardından doğrudan yerine geçen dört Halife'nin atanmasından açıkça anlaşılmaktadır. Bunlar Ebu Bekir, Ömer, Osman ve Ali'dir; Allah (c.c.) onlardan razı olsun. Sahabenin tamamı buna sessiz kaldı ve kabul etti; eğer bu Şer'îat'a aykırı olsaydı kabul etmeleri düşünülemezdi. Çünkü bu, Müslümanların konumunu ve İslam'la yönetimin korunmasını ilgilendiren hayati bir meseleye dayanmaktadır. Bu Halifelerin atanma sürecini takip edersek, Benî Sâide salonunda bazı Müslümanların görüşmelerde bulunduğunu, yönetime önerilenlerin ise Sa'd, Ebû Ubeyde, Ömer ve Ebu Bekir olduğunu, bunların dışında kimsenin önerilmediğini görürüz. Tartışmanın sonucunda Bey'at Ebu Bekir'e verildi. Ertesi gün Müslümanlar Mescid'e çağrıldı ve onlar da sırayla Bey'atlarını verdiler. Dolayısıyla Sakife Bey'atı, bir atama (akit) Bey'atıydı; bununla Ebu Bekir Müslümanların Halifesi oldu. Ancak ertesi gün Mescid'deki ikinci Bey'at, bir itaat Bey'atıydı. Ebu Bekir hastalığının ölümle sonuçlanacağını hissedince Müslümanları çağırdı ve kendisinden sonra Müslümanların Halifesi olabilecek kişi hakkında onlara danıştı. Bu istişareler sırasında görüşler Ali ve Ömer üzerinde yoğunlaştı, başka kimse üzerinde değil. Üç ay boyunca bu istişareleri sürdürdü. Tamamlandığında ve Müslümanların çoğunluğunun görüşünü öğrendiğinde, kendisinden sonra Ömer'in Halife olacağını onlara bildirdi. Vefatının hemen ardından Müslümanlar Mescid'e geldiler ve Hilafet için Ömer'e Bey'at ettiler. Dolayısıyla Ömer, bu Bey'atla Müslümanların Halifesi oldu; istişarelerle ya da Ebu Bekir'in açıklamasıyla değil. Ömer bıçaklandığında Müslümanlar onu bir Halife belirlemeye çağırdılar, ancak o reddetti. Israrları sürünce, sonunda razı oldu ve altı kişiyi aday gösterdi. Ölümünden sonra, aday gösterilen kişiler içinden biri, yani Abdurrahman İbn Avf görevi üstlendi ve o da Müslümanlara danıştı. Müslümanlar Osman'ı seçtiler ve Halife o oldu; bu, Ömer'in tercihi ile ya da Abdurrahman'ın açıklamasıyla değil, Müslümanların seçimiyle gerçekleşti. Osman öldürüldüğünde, Müslümanların tamamı Medine ve Kûfe'de Ali'ye biat etti ve böylece Müslümanların biatiyle Halife oldu.

The practical forms of the procedure of this Bay’ah are clear from the appointment of the four Khulafaa’, who directly succeeded the Prophet (pbuh) after his death. They were, Abu Bakr, ‘Umar, ‘Uthman, and ‘Ali, may Allah (swt) be pleased with them. All of the Sahabah remained silent to thisand accepted it, it is inconceivable that they could have accepted it if it was against the Shar’a. This is because it is related to a vital matter, upon which rely the stature of the Muslims and the preservation of the rule by Islam. If we follow the development of the appointment of those Khulafaa’, we find that some Muslims had discussions in the hall of Banu Saidah, and those who were proposed to rule were Sa’d, Abu ‘Ubaydah, ‘Umar, Abu Bakr and none other. As a result of the debate, the Bay’ah was given to Abu Bakr. The next day the Muslims were called to the Masjid and in turn pledged their Bay’ah. So the Bay’ah of the Saqeefah was a Bay’ah of appointment (contract), by which He became Khaleefah for the Muslims. However, the second Bay’ah in the Masjid the following day was a Bay’ah of obedience. When Abu Bakr felt that his illness carried with it death, He invited the Muslims and consulted them with regards to who could be a Khaleefah for the Muslims after him. The opinion during these consultations was focused on ‘Ali and ‘Umar and no one else. He continued in making these consultations for three months. When they were complete and He knew the opinion of the majority of the Muslims, He announced to them that ‘Umar would be the Khaleefah to succeed him. Upon his death directly, the Muslims came to the Masjid and pledged their allegiance to ‘Umar for Khilafah. So with this Bay’ah ‘Umar became the Khaleefah for the Muslims, and not with the consultations, nor with the announcement of Abu Bakr. When ‘Umar was stabbed, the Muslims urged him to nominate a Khaleefah, but He refused. They were forceful in their insistence, so He relented and nominated six. After his death the nominees delegated one of them, namely ‘Abdul Rahman ibn ‘Awf and He in turn consulted the Muslims. They chose ‘Uthman and He became the new Khaleefah, not by the choice of ‘Umar or by the announcement of ‘Abdul Rahman. When ‘Uthman was murdered, the whole of the Muslims pledged allegiance to ‘Ali in Madina and Kufa, so He became Khaleefah with the Bay’ah of the Muslims.

Buradan anlaşılıyor ki İslam'ın halifenin atanması için belirlediği tek yöntem, Müslümanların rızası ve seçimiyle yapılan bey'attir.

So from this, it is clear that the only method, which Islam determined for the appointment of the Khaleefah, is the Bay’ah with the consent and selection of the Muslims.

Halifenin biat edilmeden önce sözleşmeye bağlanmasına ilişkin uygulamalı yöntemler konusunda farklı üsluplar benimsenebilir; nitekim Hulefâ-i Râşidîn döneminde de belirli bir üsluba bağlı kalınmamıştır. Her halife, diğerinden farklı bir yöntemle seçilmiştir. Bu durum, Allah onlardan razı olsun, Sahabe tarafından görülmüş ve onların rızasıyla gerçekleşmiştir; bu rıza da onların icmâını (fikir birliğini) temsil etmektedir. Bu, halife atama sürecinde belirli bir üsluba bağlı kalmanın zorunlu olmadığını, bunun aksine atama sürecinin aşağıda açıklanan çeşitli yöntemlerle tamamlanabileceğini göstermektedir:

In terms of the practical measures, by which the Khaleefah is contracted before He is pledged allegiance, they may take different styles, as was the case with the Khulafaa’ Ar-Rashidoon, where no particular style was adhered to. Each Khaleefah was chosen in a style different from the other. This was witnessed by the Sahabah, may Allah be pleased with them, and was by their consent, which represents their consensus Ijmaa’. It indicates that it is not incumbent to adhere to a specific style for the appointment process; rather the appointment process may be completed by various styles, as outlined below:

1. Halifelik devletinin merkezindeki (başkentteki) kalabalık bir topluluk, ya da oradaki etkili kişiler, ya da Müslümanların çoğunluğunu temsil eden kimseler, ya da halifelik makamı için nitelikli en seçkin ileri gelenler, halifenin ölümünden, istifasından ya da görevden alınmasından sonra bir araya gelebilirler ve yalnızca halifelik makamı için bir ya da birden fazla kişiyi aday gösterirler; ardından bunlardan birini, uygun gördükleri herhangi bir yöntemle seçerler. Daha sonra ona, Allah'ın (sübhanehu ve teâlâ) Kitabı ve Allah Resulü'nün (sallallahu aleyhi ve sellem) Sünneti doğrultusunda dinleyip itaat etme konusunda akdî bir biat verirler. Bu akdî biat tamamlandığında halife, ya da onu temsil eden kimse, Müslümanlardan itaat biatini almak üzere oturur. Bu, Ebu Bekir'in Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) vefatından sonra yaşananlara benzer. Ensar, liderleri Sa'd bin Ubade'ye biat etmek üzere Benî Sâide Sakîfesi'nde toplandı; ancak Sa'd'a biat tamamlanmadan Ebu Bekir, Ömer ve Ebu Ubeyde oraya vardılar. Aralarında, kızgın bir tartışma düzeyine varan ciddi görüşmeler yaşandı. Karşılıklı adil konuşmalardan sonra mesele Ebu Bekir'in lehine döndü ve Sakîfe'de bulunanların hepsi, çekimser kalan Sa'd bin Ubade hariç, oybirliğiyle ona biat etti. Sakîfe'deki bu Ebu Bekir biatı, onu halifelik makamına getirdi. Sakîfe'de yaşanan olaylar şunlardır:

1. A multitude from the people in the centre (capital) of the Khilafah state, or the influential people there, or those who represent the majority of the Muslims, or the best prominent people qualified for the post of the Khilafah. They may meet after the death of the Khaleefah or his resignation or dismissal, and nominate one or more persons exclusively for the position of Khaleefah, then they choose one of them, in any style they see fitting. Afterwards they give him a pledge of contract to listen and obey in accordance with the Book of Allah (swt) and the Sunnah of the Messenger of Allah (pbuh). Upon completion of this Bay’ah of contract, the Khaleefah, or whoever represents him, sits down to receive the Bay’ah of obedience from the Muslims. This is like what happened with Abu Bakr after the death of the Prophet (pbuh). Ansar met at the Saqeefah of Banu Sa’idah to pledge allegiance to their leader Sa’d ibn Ubadah, then Abu Bakr, ‘Umar, and Abu ‘Ubaydah arrived before the Bay’ah to Sa’d was concluded. Serious discussion took place between them and Shar’a, which reached the level of a heated debate. After fair exchanges, the matter turned towards Abu Bakr’s favour so He was pledged unanimously by all those in attendance at the Saqeefah, except Sa’d ibn Ubadah who abstained. This Bay’ah to Abu Bakr in the Saqeefah appointed him to the position of Khaleefah. The following are the events that took place in the Saqeefah:

İbn Hişam, Sîre kitabında, İbn İshak'ın, Ensar Saqeefah'ta toplandığında söylediğini rivayet etmiştir. Abdullah ibn Ebu Bekir, Abdullah ibn Abbas yoluyla rivayet etmiştir ki Ömer şöyle demiştir: "…Allah'ın Peygamberini (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat ettirdiğinde yaşananlardan haber verelim: Ensar bizimle ihtilafa düştü. Banu Saa'idah'ın saqeefah'ında liderleriyle toplandılar. Ali bin Ebi Talib, Zübeyir bin el-Avvam ve diğerleri bize katılmadı. Muhacirler Ebu Bekir'in etrafında toplandı. Ben de Ebu Bekir'e dedim ki: 'Hadi bu Ensar kardeşlerimizin yanına acele edelim.' Biz de onların yanına acele ettik…" Ömer devam etti: "…nihayet Banu Saa'idah'ın saqeefah'ında yanlarına vardık. Derken aralarında örtülü bir adam vardı. Sordum: 'Bu kimdir?' Dediler ki: 'Sa'd bin Ubade.' Sordum: 'Onun nesi var?' Dediler ki: 'Hasta.' Biz oturduğumuzda, konuşmacıları şehadet kelimesini getirdi, sonra Allah'a hamd etti ve dedi ki: 'Şunu bilin ki biz Allah'ın Ensarı ve İslam'ın ordusuyuz. Siz ey Muhacirler topluluğu da bizden bir parçasınız. Sizden bir grup ise (bizi dışlamak için) acele etti…' Sonra şöyle dedi: 'Birdenbire sizler bizi kendi kökümüzden uzaklaştırmak ve iktidarı elimizden almak istediniz.' Konuşmayı bitirdiğinde ben de konuşmak istedim. Zihnimde hoşuma giden bir söz hazırlamıştım ve onu Ebu Bekir'in önünde sunmak istiyordum. Öfkemi ondan gizliyordum. Ebu Bekir dedi ki: 'Ey Ömer, sabret.' Bu yüzden onu kızdırmaktan hoşlanmadım. O konuştu ve benden daha bilgili ve daha saygın biriydi. Allah'a yemin ederim ki hazırladığım hiçbir güzel sözü bırakmadı; ya onu söyledi, ya benzerini ya da ondan daha güzelini, doğal bir akıcılıkla, sonunda bitirinceye kadar. Dedi ki: 'Sizin bizde bulunan hayır hakkında söyledikleriniz, bunu hak ediyorsunuz. Araplar bu iktidarı, Kureyş'ten bu kabileden başkasına kabul etmezler. Onlar nesep ve yer bakımından Arapların kalbindedirler. Bu iki adamdan birini sizden kabul ediyorum; onlardan hangisini isterseniz ona biat edin.'" Bana elimi tuttu, Ebu Ubeyde bin el-Cerrah'ın elini de tuttu; O da aramızda oturuyordu. Söylediği şeyden nefret etmedim, ancak Allah'a yemin ederim ki, Ebu Bekir'in de içinde bulunduğu bir kavmin emiri olmaktansa, günaha girmeden öldürülmeyi tercih ederdim. Ömer devam etti: "Ensar'dan bir konuşmacı şöyle dedi: 'Bu iş için en layık ve en tecrübeli olan benim. Bir emir bizden, bir emir sizden olsun, ey Kureyş topluluğu.'" Devamla dedi ki: "Gürültü arttı, sesler yükseldi, öyle ki ihtilafın çıkacağından korktum. Bunun üzerine dedim ki: 'Elini uzat, ey Ebu Bekir!' O da elini uzattı, ben de ona bey'at ettim. Ardından Muhacirler ona bey'at etti, sonra Ensar da ona bey'at etti. Sa'd bin Ubade'nin üzerine atıldık. Onlardan biri dedi ki: 'Sa'd bin Ubade'yi öldürdünüz.' Ben de dedim ki: 'Allah Sa'd bin Ubade'yi öldürsün.'" İbn Kesir, Peygamber ﷺ'in Siyeri'nde buna benzer bir rivayeti nakletmiştir.

Ibn Hisham reported in his book of Seerah that Ibn Ishaq said that when the Ansar met in the Saqeefah, ‘Abdullah ibn Abu Bakr narrated from the way of ‘Abdullah ibn Abbas that He said that ‘Umar said, “…from our news when Allah took His prophet (pbuh) to death, the Ansar disagreed with us. They met with their leaders in the saqeefah of Banu Saa’idah. ‘Ali bin Aby Talib, Zubair bin al- Awwam and others did not join us. The Muhajiroon gathered with Abu Bakr, so I said to Abu Bakr; ‘Let us rush to these brothers from the Ansar.’ So we rushed to them…” Then ‘Umar continued; “…until we came to them in the Saqeefah of Banu Saa’idah. All of a sudden there was amongst them a cloaked man. I asked, ‘Who is this?’ They replied, ‘Sa’d bin ‘Ubadah.’ I then asked, ‘What is the matter with him?’ They said, ‘He is not well.’ When we sat down, their speaker said the Shahadah, then praised Allah and said, ‘After all, we are the Ansar of Allah, and the battalion of Islam, and you, the people of the Muhajiroon, are part of us. A group of your people rushed in…’ Then He said, ‘Suddenly they wanted to depose us from our origin and usurp the matter (power) from us.’ When He stopped speaking, I wanted to speak. I prepared in my mind a word that I liked, and wished to present it before Abu Bakr and I was hiding my anger from him. Abu Bakr said, ‘Oh ‘Umar, be patient’, so I hated to make him angry. He spoke and He was more knowledgeable and more respected than me. By Allah, He did not leave any good word I had prepared, save He said it or the like of it, or better than it, by his nature until He finished. He said, ‘As regards what you said of good (khair) in you, you are worthy of it. The Arabs would not acknowledge this matter (power) except to this tribe from Quraish. They are in the heart of the Arabs in terms of lineage and place. I accept from you one of these two men, so give Bay’ah to whom you like from them.’ He took my hand and the hand of Abu ‘Ubaydah bin al-Jarrah while He was sitting between us. I did not hate what He said except that, by Allah, I preferred that I be killed, without becoming sinful, rather than become an Ameer over a people whom Abu Bakr is part of.” ‘Umar continued, “Some speaker from the Ansar said, ‘I am the one who is most fit and most experienced for it. One Ameer is from us and one Ameer is from you, Oh people of Quraish.’” He continued; “Noise increased and voices rose until I feared that disagreement would occur. So I said, ‘Extend your hand O Abu Bakr.’ He extended his hand so I gave him the Bay’ah, then the Muhajiroon gave him the Bay’ah, then the Ansar gave him the Bay’ah. We leapt over Sa’d bin ‘Ubadah. One of them said, ‘You killed Sa’d ibn ‘Ubadah.’ I said, ‘May Allah kill Sa’d bin Ubadah.’” Ibn Katheer narrated in the prophetic Seerah similar to that.

At-Taberî rivayet etti: "Ebû Ubeyde bin el-Cerrâh, tartışmanın (görüşmenin) kritik anında araya girdi. Ayağa kalkıp Ensâr'a hitap etti ve şöyle dedi: 'Ey Ensâr topluluğu, ilk olarak değişen ve geri dönen siz oldunuz.'"

At-Tabari narrated: “That Abu ‘Ubaydah bin al-Jarrah had intervened in the matter (discussion) at the crucial moment. So He stood up and spoke to the Ansar and said: “O people of the Ansar, you were the first have changed and reverted”.

Ensar, Ebu Ubeyde'nin bu sözlerini duyunca duygulandı. Bunun üzerine Hazreç liderlerinden Beşir İbn Sa'd ayağa kalktı ve şöyle dedi: "Allah'a yemin ederim ki, müşriklere karşı cihadda büyük bir üstünlüğümüz ve bu dinde öncülüğümüz olsa bile, bütün bunlardan yalnızca Rabbimizin rızasını, Peygamberimizin ﷺ itaatini ve kendimiz için çalışmayı istedik. Bu konuda halkın üzerine böbürlenmemiz uygun değildir; biz bu dünyanın menfaatini aramıyoruz, çünkü bu onurlandırmayı bize veren Allah'tır. Yine de Muhammed ﷺ Kureyş'tendir ve kabilesi bu konuda daha layık ve daha hak sahibidir. Allah'a yemin ederim ki, Allah'ın bu konuda onlarla tartışmama halimi görmesini istemem. O halde Allah'tan korkun ve onlarla ihtilaf etmeyin, onlara karşı çıkmayın." Beşir'in bu sözleri gönülleri yatıştırdı ve Hazreç halkı bu sözlere ikna oldu.

When Al-Ansar heard these words from Abu ‘Ubaydah they were moved. So Bashir ibn Sa’d from the leaders of Al-Khazraj stood up and said: “By Allah, even if we were of great advantage in the Jihad against the Mushrikeen, and the precedent in this Deen, all we only wanted from that was the pleasure of our Lord, the obedience of our Prophet, and to strive for ourselves. It is not fitting that we be insolent in this over the people, and we do not seek the pleasure of this world, for Allah is the Provider of this honour to us. Nonetheless, Muhammad (pbuh) is from Quraysh, and his tribe are more appropriate and deserving, and by Allah, I do not want Allah to see me ever dispute with them in this matter. So fear Allah, and do not disagree or contest with them.” This word of Bashir was comforting, and the people of Al-Khazraj were convinced by it.

O sırada Ebu Bekr, Ömer ile Ebu Ubeyde'nin ellerinden tuttu; kendisi de ikisinin arasında oturuyordu. Ensar'a dönerek şöyle dedi: "İşte bu Ömer, bu da Ebu Ubeyde. Bunlardan hangisine dilerseniz biat edebilirsiniz." Ardından onları birlik olmaya çağırdı ve ayrılığa düşmelerinden sakındırdı.

At this moment, Abu Bakr took by the hands of ‘Umar and Abu ‘Ubaydah, as He was sitting between them, and said to the Ansar: “This is ‘Umar, and this is Abu ‘Ubaydah, you can pledge allegiance to whoever one of them you wish,” and He called them to stick together, and warned them against dissent.

Ömer, tartışmayı görüp ihtilaftan endişe ederek sesini yükseltti ve bağırdı: “Elini uzat, ey Ebu Bekir.” Ebu Bekir elini uzattı ve Ömer ona biat etti, şöyle diyerek: “Peygamber sana, ey Ebu Bekir, Müslümanlara namazda imamlık etmeni emretmedi mi? Sen Resulullah'ın halifesisin. Biz, Resulullah'ın aramızdaki en sevdiği kişiye biat edelim diye sana biat ediyoruz.” Ardından Ebu Ubeyde elini uzattı ve Ebu Bekir'e biat etti, şöyle diyerek: “Sen Muhacirlerin en hayırlısısın, mağarada ikinci olan tek arkadaşsın ve Resulullah'ın namazdaki halifesisin; dinde Müslümanların en hayırlısısın. Senin önüne geçecek ya da bu konuda senin üstüne çıkacak kim olabilir?” Beşir İbn Sa'd acele etti ve Ebu Bekir'e biat etti. Hazrec'in ileri gelen kişisi Useyd İbn Hudayr, Beşir İbn Sa'd'ın yaptığını gören kavmine baktı ve onlara şöyle dedi: “Allah'a yemin ederim ki, eğer Hazreclilere bir kez bile bu görev verilseydi, yine de bu konuda sizin üstünüzde bir avantajları olurdu ve size bu işte hiçbir pay vermezlerdi. O halde kalkın ve Ebu Bekir'e biat edin.” Evsliler kalkıp öyle yaptılar. Sonra insanlar acele edip Ebu Bekir'e biat ettiler, öyle ki Sakife mekânı kalabalıktan taşıyordu.

Umar here, witnessing the argument and fearing of the disagreement, raised his voice and shouted: “Stretch out your hand Abu Bakr.” Abu Bakr stretched out his hand, and ‘Umar pledged allegiance to him, saying: “Did not the Prophet order that you lead, O Abu Bakr, the Muslims in prayer, so you are the Khaleefah of Rasoolullah. We are pledging allegiance to you so as to pledge allegiance to the best beloved person by Rasoolullah of us all.” Then Abu ‘Ubaydah stretched out his hand and pledged allegiance to Abu Bakr, saying: “You are the best of Al-Muhajireen, and the only and second companion in the cave, and the Khaleefah of Rasoolullah in prayer, the best of the Muslims in Deen. Who else is supposed to come before you, or take care of this matter over you?” Al-Bashir ibn Sa’d rushed and pledged his allegiance to Abu Bakr. Usaid ibn Hudhayr, head of Al-Aws, looked up to his people who witnessed what Bashir ibn Sa’d had done, and said to them: “By Allah if Al-Khazraj were to be appointed once, they will still have with this the advantage over you, and they would not make to you any share in it with them at all. So stand up and pledge allegiance to Abu Bakr.” The Al-Aws stood up and did so. Then people rushed and pledged allegiance to Abu Bakr, until the place of the Saqeefah was overflowing with the crowds.

Saqīfe (salon) Biatı böylece tamamlandı; Allah'ın Resûlü'nün ﷺ cenazesi ise hâlâ yatağında, defnedilmemiş bir hâlde duruyordu. Biat tamamlanınca insanlar toplantı salonundan dağıldı. Ertesi gün Ebû Bekir mescitte oturdu. Ömer kalkıp insanlara hitap etti; Resûlullah'ın ﷺ öldüğünü değil de ölmediğini söylemiş olmasından dolayı özür diledi ve şunları söyledi: "Şüphesiz Allah, Resûlü'nü hidayete erdirdiği Kitabı size bırakmıştır. Ona sımsıkı sarılırsanız, Allah da Resûlü'ne yaptığı gibi sizi hidayete erdirir. Şüphesiz Allah, işlerinizi (yönetimi) aranızdaki en hayırlı kişinin, Allah'ın Resûlü'nün ﷺ arkadaşının ve mağarada ikinci olan kişinin velayetinde birleştirmiştir. Kalkın ve biatinizi verin." Bunun üzerine bütün insanlar biat etti ve biat tamamlandı. Ardından Ebû Bekir kalkıp insanlara hitap etti; bu, halife olarak yaptığı ilk hutbeydi. Şöyle dedi: "Ey insanlar! Aranızdaki en hayırlı kişi olmadığım hâlde size yönetici olarak atandım. Doğru davranırsam bana yardım edin, yanlış yaparsam beni doğrultun. Doğruluk bir emanettir, yalan ise hıyanettir. Aranızdaki zayıf kişi, Allah dilerse hakkını ona geri verinceye kadar bana göre güçlüdür. Aranızdaki güçlü kişi ise, Allah dilerse hakkı ondan alıncaya kadar bana göre zayıftır. Allah yolunda cihadı terk eden her topluluğu Allah zillete uğratır. Herhangi bir toplumda fuhuş yayılırsa, Allah onları büyük fitnelere maruz bırakır. Ben Allah'a ve Resûlü'ne ﷺ itaat ettiğim sürece bana itaat edin. Eğer Allah'a ve Resûlü'ne ﷺ isyan edersem, bana itaat etmeniz hakkım değildir. Namaza kalkın, Allah size rahmet etsin."

The Bay’ah of the Saqeefah (hall) was thus concluded, and the body of Allah’s Messenger (pbuh) was still laid on his bed unburied. Once the Bay’ah was concluded, people dispersed from the hall. The next day, Abu Bakr sat in the Masjid, and ‘Umar stood up and addressed the people, apologising for what He uttered that the Messenger of Allah (pbuh) had not died, then He went on to say “And verily Allah has left you His Book by which He guided His Messenger, so if you held on to it, Allah would guide you as He did with His Messenger, and verily Allah has united your affairs (authority) over the guardianship of the best man amongst you, the companion of Allah’s Messenger (pbuh) and the second man in the cave, so get up and give your Bay’ah.” Then all the people did so, and the Bay’ah was concluded. Abu Bakr then stood up and addressed the people; it was his first Khutba as Khaleefah, He said: “O people, I have been appointed upon you as your leader even though I am not the best amongst you, so if I do right help me, and if do wrong correct me. Truth is a trust and lying is treason, the weak amongst you is strong before me till I return to him his right, Allah willing, and the strong amongst you is weak before me till I take the right from him Allah willing. Any people who abandon Jihad in the way of Allah, Allah will strike them with humiliation. If indecency spread amongst any people, Allah would subject them to great tribulations. Do obey me as long as I obey Allah and His Messenger. If I ever disobeyed Allah and His Messenger, I am not entitled to your obedience to me. Get up for prayer, may Allah send His mercy upon you”.

Özetle Ebu Bekir'in hilafete nasıl seçildiği ve kendisine nasıl biat edildiği şöyledir: Ensar ile Muhacirler arasında hilafet makamı konusunda ortaya çıkan ayrılık, iki taraftan da hilafet makamına aday gösterme türünden bir süreçti. Ebu Ubeyde ile Beşir İbnu Sa'd konuşmalarını yaptıktan sonra terazinin kefesi Muhacirlerden yana ağır bastı; ardından Ebu Bekir öne çıktı ve Sa'd İbn Ubade dışında Saqeefah'ta bulunanlar tarafından kendisine biat edildi. Böylece Saqeefah'taki ilk biat akit biatı, ertesi gün Mescid'deki biat ise itaat biatı oldu.

This is briefly how Abu Bakr was elected for the Khilafah, and how the Bay’ah was given to him. The difference that occurred between the Ansar and the Muhajireen over the Khilafah post was a type of nominating process regarding the post of Khilafah from both sides. After Abu ‘Ubaydah and Bashir Ibnu Sa’d gave their speeches, the scale of the Muhajireen tipped over, then Abu Bakr emerged as favourite and was given the Bay’ah by those present in the Saqeefah except Sa’d ibn Ubadah. Thus the first Bay’ah of the Saqeefah was the Bay’ah of contract, while the Bay’ah of the Masjid, in the next day, was that of obedience.

Bu şekilde Ebu Bekir'in halife olarak atanmasında, devlet merkezi olan Kutsal Medine halkından çok sayıda kişinin bir araya geldiği, görüşüp sert biçimde tartıştığı görülmektedir. Halifelik makamı için Sa'd, Ebu Bekir, Ömer ve Ebu Ubeyde ile sınırlı olmak üzere bazı kişiler aday gösterilmiştir. Ardından görüş Ebu Bekir'in lehine dönmüş ve kendisine biat edilmiştir.

In this style of appointing Abu Bakr, it is noticed that a multitude of the people of the Noble Madinah, which is the state capital, met and discussed and debated harshly. Some people were nominated for the Khilafah post, limited to Sa’d, Abu Bakr, ‘Umar and Abu ‘Ubaydah. Then the opinion turned to the advantage of Abu Bakr so He was given the Bay’ah.

2. Halife, kendi inisiyatifiyle ya da halkın talebi üzerine, hayatının yakında sona ereceğini hissettiğinde, halka ya da nüfuzlu kişilere veya onların önderleri ve ileri gelenlerine, kendilerinden sonra kimin üzerlerinde halife olmasını istediklerini danışmaya karar verir. Ardından halife, kendi ölümünden sonra onların üzerinde halife olması için birini kendilerine tavsiye eder. Halifenin vefatından sonra Müslümanlar, onların üzerinde halife olması için, önerilen kişiye biat ederler. Onlara yapılan biat, hilafeti ona akdeder. Böylece o, önceki halifenin onu atamasıyla değil, bu biatla onların üzerinde halife olur.

2. That the Khaleefah by his own initiative or by the people’s request, resolves to consult the people or the influential people or their leaders and chiefs, when He feels that his life will shortly end, as to whom they want to be a Khaleefah over them after him. Then, the Khaleefah, recommends to them a person to be Khaleefah over them after his death. After the death of the Khaleefah, the Muslims give their Bay’ah to the nominated person, so as to be Khaleefah over them. Their Bay’ah to him contracts the Khilafah to him. Thus He becomes Khaleefah over them with this Bay’ah and not through the nomination of him by the previous Khaleefah.

Bu, Ebu Bekir'in ağır hastalandığı ve öleceğini düşündüğü zaman Ömer'i halife tayin etmesine benzer bir durumdur. Ebu Bekir, insanlara hitap ederek şöyle dedi: "Doğrusu Allah üzerime, sizin de (ölümden) algıladığınız şeyi gönderdi. Hastalığım yüzünden bana yaklaşan şeyin ölümden başkası olmadığını görüyorum. Bu yüzden Allah sizi bana verdiğiniz biat yeminlerinden azat etti ve üzerinize bağladığım bağı çözdü. O (c.c.), liderlik işini size geri verdi; öyleyse kendi aranızdan dilediğiniz kişiyi tayin edin. Çünkü ben hayattayken birini tayin etseniz daha uygun olur, böylece ben öldükten sonra ayrılığa düşmezsiniz."

This is like what happened with Abu Bakr when He nominated ‘Umar. When Abu Bakr was seriously ill and He thought He was going to die, He spoke to all the people and said: “Verily Allah has sent upon me what you yourselves can perceive (of death), and I do not see anything other than death approaching me because of my disease. So Allah has freed you from your oaths which you gave in the pledge to me, and dissolved my knot binded upon you. He (swt) has returned the matter of your leadership to you, so appoint over yourselves whichever person you like. This is because if you appointed (somebody) while I am alive it would be more appropriate, so that you do not differ after me.

İnsanlar, Ebu Bekir'in ardından kimin halife olacağı konusunda anlaşamadılar. Ebu Bekir'e dönüp dediler ki: "Ey Allah Resûlü'nün halifesi, görüşümüz sizin görüşünüzdür." Ebu Bekir: "Belki de (kararıma) karşı çıkarsınız?" dedi. Dediler ki: "Hayır (çıkmayacağız)." Bunun üzerine şöyle dedi: "O halde, kararımı kabul edeceğinize dair Allah adına yemin eder misiniz?" Cevap verdiler: "Evet." Bunun ardından dedi ki: "Allah'ın, dininin ve kullarının hakkında en hayırlı olanı görmem için bana zaman verin." Bu, Müslümanların Ebu Bekir'e kendileri için bir halife seçmesi konusunda açık bir yetki vermesi anlamına geliyordu. En kıdemli sahabilerin zihninden geçenleri anlayan da Ebu Bekir'di; her birinin halife olmayı arzuladığını hissettiği için onlardan yemin almıştır.

The people could not agree as to who should succeed Abu Bakr. They returned to him and said: “Our opinion, O Successor to the Messenger of Allah (pbuh), is your opinion.” Abu Bakr said: “Perhaps you will disagree (with my decision)?” They said: “No (we will not)”. So He said: “Then will you swear by Allah to accept my decision?” They replied: “Yes.” Then He said: “Give me time to see what is best for Allah, His Deen, and His servants.” This was a clear authorisation from the Muslims for Abu Bakr to select a Khaleefah for them. It was Abu Bakr who understood what was circulating in the minds of the most senior companions, and because He felt that it was the wish of every one of them to be Khaleefah, He took the oath from them.

Bu yetkiyle Ebu Bekir, kıdemli sahabilerle sayısız istişarede bulundu. Abdurrahman bin Avf, Osman bin Affan, Saîd bin Zeyd ve Useyd bin Hudayr ile gizlice istişare etti. Zihninde dönüp duran tercih Ömer ya da Ali arasındaydı. Ancak daha sonra kanaati Ömer üzerinde karar kıldı ve halka açık bir istişare yaptı. Evinden insanlara baktı; karısı ve kızı onu tutuyordu. Halka şöyle seslendi: "Sizin için atadığım kişiyi kabul ediyor musunuz? Allah'a yemin ederim ki görüşüm konusunda hiçbir çaba esirgemedim ve bir yakınımı da atamadım." Halk: "Evet" dedi. Devamla şöyle dedi: "Yerime Ömer bin Hattab'ı tayin ediyorum; onu dinleyin ve ona itaat edin." Bunun üzerine halk: "Dinledik ve itaat edeceğiz" dedi. Ebu Bekir bunu işitince ellerini göğe kaldırdı ve şöyle dedi: "Ey Rabbim! Bu tercihle onlara hayırdan başka bir şey istemedim; fitneye düşmelerinden korktum. Onlar hakkında yaptığım şeyi Sen daha iyi bilirsin. Onlar için görüşümü en iyi şekilde kullandım ve içlerinde onların iyiliğini en çok gözeten ve en güçlü olanı üzerlerine tayin ettim." Halk onun duasını işitti ve kararına güvenle doldu. Ebu Bekir'in vefatından sonra Ömer mescide gitti; insanlar büyük bir kalabalık halinde ona biat etmek için geldiler ve Talha dışında kimse geri kalmadı. Ömer sabahtan öğle vaktine kadar mescidde kaldı, biat etmeye gelenlerin sayısı arttı ve öğle vaktinde mescid tamamen doldu. Ömer, Ebu Bekir'in üzerinde durduğu minberin bir basamak altındaki minbere çıktı, Allah'a hamdetti, Peygamber'ine salat ve selam getirdi, Ebu Bekir'i ve onun üstün vasıflarını andı. Sonra şöyle dedi: "Ey insanlar, ben de aranızdan bir insanım. Eğer Allah Resulü'nün halifesinin (Ebu Bekir'in) isteğine karşı gelmeyi hoş görmeseydim, sizin üzerinizde yönetimi üstlenmezdim." Sonra gözlerini göğe çevirdi ve şöyle dedi: "Ey Rabbim! Ben serttim, beni yumuşat. Ey Rabbim! Ben zayıfım, beni güçlendir. Ey Rabbim! Ben cimriyim, beni cömert kıl." Sonra bir süre durdu ve şöyle dedi: "Gerçekten Allah sizi benimle, beni de sizinle imtihan ediyor ve arkadaşlarımı benden aldıktan sonra beni sizinle baş başa bıraktı. Allah (swt) adına söylüyorum, işlerinizden bana ulaşan hiçbirinin yönetimini kimseye bırakmayacağım ve bana uzak olan herhangi bir işte yetkili ve güvenilir kimseleri görevlendirmekten de geri durmayacağım. Eğer (görevlendirilenler) iyi davranırlarsa ben de onlarla iyi olurum, kötü davranırlarsa onları cezalandırırım." Sonra kalkıp halka namaz kıldırdı. Mescitteki halkın Ömer ibn el-Hattab'a verdiği biat budur; Halifeliğin ona verilmesi ve halkın ona itaat etmesini zorunlu kılan biat de budur.

With this authorisation, Abu Bakr made numerous consultations with the senior companions. He consulted in confidence with ‘Abdul Rahman ibn Awf, ‘Uthman ibn Affan, Saeed ibn Zayd, Usayd bin Hudhyr. The choice that revolved in his mind was for either ‘Umar or ‘Ali. However, later on his opinion settled on ‘Umar and He consulted the people in an open consultation. He looked over to the people from his house, while his wife and daughter held him and He addressed the people saying: “Do you accept whom I appoint for you? For by Allah, I have not spared any effort regarding my opinion, nor have I appointed a relation.” They said: “Yes.” He continued saying: “I appoint ‘Umar ibn al-Khattab to succeed me, so listen to him and obey him.” Then the people replied, “We heard and we will obey”. Upon hearing that Abu Bakr raised his hands to the sky and said “O my Lord! I did not want by that choice except their interest, and I feared that they might fall in Fitna, so You know better about what I have done to them. I have exerted my opinion for them and appointed upon them the strongest and most concerned of them about what is best for them.” The people heard his prayer, and were filled with confidence about his decision. After the death of Abu Bakr, ‘Umar went to the Masjid and the people came to him in large numbers to give their Bay’ah, and no one stayed back except Talha. ‘Umar remained in the Masjid from the morning until Zuhr time, and the number of people who came to give their Bay’ah increased, until at Zuhr time the Masjid was completely full. ‘Umar stepped up onto the Minbar, one step below the one which Abu Bakr used to stand on, praised Allah, sent blessings to His Prophet, and mentioned Abu Bakr and his points of excellence. He then said: “O people, I am but a man from amongst you, and if it wasn’t because I disliked disobeying the request of the successor of the Messenger of Allah (Abu Bakr), I would not have taken charge over you.” He then turned his eyes to the sky and said: “O my Lord!, I am harsh, so make me soft. O my Lord! I am weak so make me strong. O Lord, I am miserly so make me generous.” Then He stopped for a while and said: “Verily Allah is testing you with me, and testing me with you, and He has left me with you after taking away my companions. By Allah (swt) I will not authorise anybody (to dispose) of any of your affairs that reaches to me nor will spare any effort to authorise the efficient and the reliable in any affair that is far from me. If they (the authorised people) did well I would do well with them, and if they did bad I would punish them. Then He rose up, and led the people in prayer. This was the Bay’ah for ‘Umar ibn al-Khattab from the people in the Masjid, and it was this that contracted the Khilafah to him, and it was this Bay’ah that made it obligatory upon the people to obey him.

Ebu Bekir'in seçimine gelince, bu yalnızca onun Halifelik makamına aday gösterilmesiydi; ve bu aday gösterme Ömer'in aday gösterilmesiyle sınırlıydı. Bu aday gösterme ile Halifelik Ömer'e geçmiş olmuyordu, ona itaat de farz kılınmış değildi. Halife, ancak halkın kendisine Mescid'de biat etmesinden sonra olmuştur.

As for the choice of Abu Bakr it was only a nomination for him to the Khilafah post, and a limitation to the nomination of ‘Umar alone. Khilafah was not convened to ‘Umar by this nomination, nor was obedience obliged to him. He did not become Khaleefah except after the Bay’ah of the people was given to him in the Masjid.

Bu usulün, yani Ömer ibn el-Hattab'ın Müslümanların halifesi olmasını sağlayan uygulamanın izlediği yolun, Ebu Bekir'in Allah'ın Elçisi (ﷺ) den sonra Müslümanlar üzerine halef olarak atanmasında izlenen yoldan farklı olduğunu görüyoruz. Halife, ölüm döşeğindeyken, kendi isteğiyle ya da Müslümanların talebi üzerine, kendisinden sonra hilafet makamına layık görülen bazı kişileri tavsiye eder. Bu kişiler, üç günü geçmeyecek belirlenmiş bir süre içinde, kendi aralarından istişare yoluyla birini seçerek ölümünden sonra Müslümanların halifesi olur. Bundan sonra grup, kabul ettiği bir yöntemle kendi aralarından bir kişiyi halife olarak seçer. Halifenin adı Müslümanlara ilan edilir ve onlardan biat alınır. Bu kişi, önceki halifenin tavsiye ettiği bu küçük grubun seçimiyle değil, bu biatla Müslümanların halifesi olur.

Following up the proceedings of this style, by which ‘Umar ibn Al–Khattab became Khaleefah to the Muslims, we see that it is different from the style by which Abu Bakr was appointed as a successor to the Messenger of Allah (pbuh) over the Muslims 3. While He is dying, by his own initiative or by request from the Muslims, the Khaleefah recommends some people, who are qualified for the position of Khilafah, to select after his death, one from amongst themselves by consultation, to be Khaleefah over the Muslims after him, within an assigned period of time that does not exceed three days. After this, the group selects one man from amongst themselves to be Khaleefah, by the style they agree upon. The name of the Khaleefah then is declared to the Muslims, and the Bay’ah is taken for him from them, this person becomes Khaleefah of the Muslims by this Bay’ah, and not by the selection of that small group, which was recommended by the previous Khaleefah.

Bu, Ömer ibn el-Hattab'ın hançerlendiği ve bu yaradan sonra vefat ettiği zaman yaşananlara benzemektedir. Müslümanlar yanına gelip, kendisinden sonra bir halife tayin etmesini istediler. Dedi ki: "Kimi halife yapayım? Eğer Ebu Ubeyde ibnu'l-Cerrah hayatta olsaydı, onu halife olarak tavsiye ederdim. Rabbim bana neden diye sorarsa derdim ki: Peygamberinin şöyle dediğini işittim:

This is similar to what happened with ‘Umar ibn al-Khattab when He was stabbed, and later died from that wound. The Muslims came to him and requested him to assign a Khaleefah after him. He said: “Whom should I make Khaleefah? If Abu ‘Ubaydah ibn Al-Jarrah were alive I would have recommended him to be Khaleefah. If my Lord asked me why, I would say: I heard your prophet say:

‘O (Ebu Ubeyde), bu ümmetin emini’dir. Eğer Ebu Huzeyfe'nin azatlısı Salim hayatta olsaydı, onu tavsiye ederdim. Rabbim bana neden diye sorarsa, derdim ki: Ben Peygamberinin ﷺ şöyle dediğini işittim:

‘He (Abu ‘Ubaydah) is the secretary of this Ummah.’ If Salim, servant of Abu Huzayfah was alive, I would have recommended him. If my Lord asked me why, I would say: I heard Your prophet say:

“Salim’un Allah’a olan sevgisi büyüktür.” Müslümanlardan biri ona şöyle dedi: “Oğlun ‘Abdullah’ı tavsiye et.” O da dedi ki: “Allah sizi kahretsin! Allah’a andolsun ki bu görüşünüzle Allah’ın rızasını gözetmediniz. Yazıklar olsun size! Karısını boşayamayan bir adamı nasıl tavsiye edebilirim? İşlerinizde bizim (Âl-i Hattab’ın) bir arzusu yoktur. Hilafeti, ailemden birinin ona sahip olmasını istediğim için övmedim. Eğer bu iş (hilafet) iyi olsaydı, payımızı almış olurduk. Kötü olsaydı, Âl-i Ömer’den birinin Ümmet-i Muhammed’in işlerinden sorguya çekilmesi ve hesap sorulması yeterli olurdu. Gerçekten çabaladım ve ailemi mahrum bıraktım. Eğer kendimi günah ve sevap olmaksızın yeterince kurtarabilirsem, mutlu olurum.” Müslümanlar onun odasından çıktılar ve onu düşünmeye bıraktılar. Sonra tekrar yanına gelip Müslümanların menfaati gözetilerek birini tavsiye etmesini istediler. Onlara dedi ki: “Sizin için Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) vefat ettiğinde kendisinden razı olduğu ve cennet ehli olduklarını söylediği bir grup var: ‘Ali İbn Ebî Tâlib, Osman İbn Affân, Sa‘d İbn Ebî Vakkâs, Abdurrahman İbn Avf, Zübeyr İbn Avvâm ve Talha İbn Ubeydullah. ‘Abdullah İbn Ömer de onlarla birlikte olsun, ancak hilafet konusunda hiçbir söz hakkı olmaksızın yalnızca bir görüşü olsun.” Ömer, bu altı kişiye bir halife seçmelerini tavsiye etti ve onlara üç günlük bir süre belirledi. Onlarla uzun bir konuşmadan sonra dedi ki: “Öldüğüm zaman üç gün istişare edin ve bu günlerde Suheyb namazda Müslümanlara imamlık etsin. Dördüncü gün, üzerinizde bir emir olmadan gelmesin.” Ayrıca toplantıyı korumak ve görevlerinde onları teşvik etmek üzere Ebû Talha el-Ensârî’yi görevlendirdi ve ona dedi ki: “Ey Ebû Talha, Allah (c.c.) İslam’a sizin (yani Ensar’ın) aracılığıyla yardım etti. Ensar’dan elli adam seç ve bu (altı) kişiyi onlardan birini seçmeleri konusunda teşvik et.” Ölmeden önce, Ebu Talha'yı... — no, let me translate faithfully: O, Al-Miqdad ibn Al-Aswad'a toplantının yerini seçmesini emretti ve ona şöyle dedi: "Beni kabrime koyduktan sonra, bu (altı) kişiyi, aralarından bir adamı seçinceye kadar bir evde topla." Sonra Suheyb'i toplantıyı gözetlemekle görevlendirdi ve ona şöyle dedi: "Üç gün boyunca insanlara namaz kıdır ve eğer (yolculuğundan) dönerse, Ali, Osman, Ez-Zübeyr, Sa'd, Abdurrahman ibn Avf ve Talha'nın toplantıya katılmasına izin ver ve Abdullah ibn Ömer'i de getir; ama bu konuda ona herhangi bir kişisel çıkar payı verme. Ve onların başlarında dur (yani onları denetle). Eğer beş kişi anlaşıp bir adamı kabul eder, bir kişi reddederse, o zaman onun kafasına kılıçla vur (onu öldür). Eğer dört kişi razı olup bir adam üzerinde anlaşır, iki kişi ise karşı çıkarsa, muhalifleri kılıçla öldürün. Eğer üç kişi bir adam üzerinde anlaşır, üç kişi de karşı çıkarsa, Abdullah ibn Ömer hakemlik etsin. Abdullah ibn Ömer'in lehine hükmettiği grup, aralarından birini seçsin. Eğer Abdullah ibn Ömer'in hükmünü kabul etmezlerse, Abdurrahman ibn Avf'ın bulunduğu grupla birlikte olun ve insanların üzerinde anlaştığı şeyi kabul etmeyenleri öldürün." Sonra onlara, o ölene kadar Halifelik hakkındaki tartışmayı bırakmalarını emretti.

Ömer'in vefatı ve defnedilmesinin ardından, Ömer'in tayin ettiği heyet, seyahatte olan Talha hariç bir araya geldi. Rivayet edildiğine göre bu toplantı Ömer'in evinde gerçekleşti ve Abdullah ibn Ömer de onlarla birlikteydi. Ensârî Ebû Talha'dan kendilerini korumasını istediler. Yerleşip oturduklarında Abdurrahman ibn Avf şöyle dedi: "Kim kendini (hilafetten) çekip, aranızdaki en hayırlıya vermek şartıyla toplantıya başkanlık eder?" Yani, herkesin kendisini hakem (hakem olarak) kabul etmesi şartıyla, hilafet hakkından vazgeçip aralarından uygun gördüğü bir halife seçmesini kim kabul eder? Bunu söyledikten sonra Abdurrahman ibn Avf bir cevap bekledi, ancak kimse cevap vermedi. Bunun üzerine kendisi şöyle devam etti: "Ben hilafet hakkımdan vazgeçiyorum." Bunun üzerine Osman şöyle dedi: "Bunu kabul eden ilk kişi benim, çünkü Allah'ın Resulü ﷺ'in şöyle buyurduğunu işittim:"

After ‘Umar’s death and his burial, the group that ‘Umar had nominated gathered except for Talha who was in travel. It is reported that their meeting took place in ‘Umar’s house, and ‘Abdullah ibn ‘Umar was with them. They asked Abu Talha Al Ansari to shield them. Once they settled, ‘Abdul-Rahman ibn Awf said: “Who would take himself out of it (the Khilafah) and preside over the meeting on condition that He gives it to the best among you?” That is, who would renounce his right to the Khilafah, on condition that everyone makes him judge (arbitrator), to choose by himself a Khaleefah from amongst them as He deemed fit.” Having said this, ‘Abdul-Rahman ibn Awf waited for an answer but no one answered him, so He went on saying: I myself renounce my right to the Khilafah. Upon this ‘Uthman said: “I am the first to accept, for I heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

“Yeryüzündeki bir emanet sahibi, göklerde de emanet sahibidir.” Zübeyr ve Sa‘d da şöyle dediler: “Kabul ediyoruz.” Ali sustu. Bunun üzerine Abdurrahman ona sordu: “Ne dersin ey Ebu’l-Hasan!” Ali şöyle cevap verdi: “Bana şu yemini ver: Hakkı tercih edeceksin, hevaya uymayacaksın, ailenden hiçbir kimseyi kayırmayacaksın ve Ümmetin menfaatini ihmal etmeyeceksin.” Abdurrahman şöyle karşılık verdi: “Bana (hepiniz) şu yemini verin: Değiştirmeye kalkana karşı benimle birlikte duracaksınız ve sizin adınıza seçtiğim kişiyi kabul edeceksiniz. Ben de size şunu yemin ederim: Vallahi, akrabamı kayırmayacağım ve Ümmetin menfaatini ihmal etmeyeceğim.” Böylece onlardan yemin aldı ve kendisi de onlara yemin verdi. Sonra her birine tek tek danışmaya başladı: “Bu grup içinde, kendinizden başka, bu yönetime kimin layık olduğunu düşünüyorsunuz?” ya da buna benzer sözlerle. Ali, “Osman” dedi. Osman, “Ali” dedi. Sa‘d, “Osman” dedi, Zübeyr de öyle dedi. Sonra Abdurrahman Medine’nin önde gelenlerinin görüşlerini aldı ve Medine’deki bütün Müslümanlara, erkek ve kadın, tek tek sordu. Hiç kimseyi, bu grup içinden halife olmasını istediği kişiyi sormadan bırakmadı. Bir grup Osman’ı, başka bir grup Ali’yi seçti. Abdurrahman, görüşün Osman ile Ali arasında bölündüğünü ve Kureyş’in Osman’ın tarafında olduğunu gördü.

“A trustee on earth is a trustee in the heavens,” Al-Zubayr and Sa’d also said: “We agree”. ‘Ali kept silent; so ‘Abdul-Rahman asked him: “What do you say O Abul Hassan!” ‘Ali replied: “Give me an Oath that you would prefer the truth and not to follow the whims and not to favour any member of your family and not neglect the interest of the Ummah”. ‘Abdul-Rahman replied: “Give me (all of you) your Oaths that you would stand with me against whoever changes, and that you would accept whoever I choose for you (on your behalf) and I give you my Oath that By Allah, I shall not favour a relative nor shall I neglect the interest of the Ummah.” He took an Oath from them and gave them an Oath himself. Then He started to consult each one of them individually saying: “Apart from yourself, who do you think is worthy of this authority from among this group?” or words to that effect. ‘Ali said: “Uthman.” ‘Uthman said: “‘Ali.” Sa’d said: “Uthman,” so did Al-Zubayr. Then ‘Abdul-Rahman sought the opinion of the prominent figures in Madina, and asked all the Muslims in Madina one by one, men and women. He left no one without asking him about whom, He or she, would like to be the Khaleefah from amongst that group. A group of them chose ‘Uthman and another group chose ‘Ali. ‘Abdul-Rahman found that opinion was split between ‘Uthman and ‘Ali, and that the Qurayshis sided with ‘Uthman.

Abdurrahman, gerçeği araştırma görevini tamamlayıp erkek ve kadın herkese danıştıktan sonra, Müslümanları mescide çağırdı. Kılıcını kuşanmış ve Allah Resulü'nün ﷺ kendisine verdiği sarığı sarmış halde minbere (kürsüye) çıktı. Uzun bir süre ayakta durduktan sonra konuştu: "Ey insanlar! Imamınız hakkında sizlere gizlice ve açıktan sordum; ve bu iki kişi, yani Ali ve Osman ile aynı düzeyde tutabileceğiniz hiç kimse olmadığını gördüm." Sonra Ali'ye döndü ve ona şöyle dedi.

Once ‘Abdul-Rahman completed his fact finding mission and consulted all the people, men and women, He summoned the Muslims to the Masjid and stood upon the Minbar (podium) with his sword on donning the “Amama” (head-dress) which the Messenger of Allah (pbuh) gave to him: He stood for a long while then spoke: “O people! I have asked you openly and secretly about your Imam, and I found that you cannot place anyone on the same level as these two men: ‘Ali and ‘Uthman.” Then He turned to ‘Ali and said to him.

“Ey ‘Ali, bana gel!” ‘Ali kalkıp Minber’e doğru yürüdü ve altına gelene kadar ilerledi. ‘Abdurrahman onun elini tutarak şöyle dedi: “Allah’ın Kitabı, Resulü’nün Sünnet’i ve Ebu Bekr ile ‘Ömer’in uygulamaları üzerine bana biat eder misin?” ‘Ali cevap verdi: “Hayır, Allah’a yemin olsun ki, ancak kendi içtihadım ve bilgim doğrultusunda.” Yani, Allah’ın Kitabı ve Resulü’nün Sünnet’i üzerine, bunları kendi içtihadım ve bu konudaki bilgim doğrultusunda uygulamak üzere sana biat ederim. Ebu Bekr ve ‘Ömer’in uygulamalarına gelince, ben kendimi onlara bağlı saymam, kendi görüşümü ortaya koyarım.” Bunun üzerine ‘Abdurrahman onun elini bıraktı ve seslendi: “Ey ‘Osman, bana gel!” ‘Osman da kalkıp daha önce ‘Ali’nin durduğu yere geldi. ‘Abdurrahman onun elini tutarak şöyle dedi: “Allah’ın Kitabı, Resulü’nün Sünnet’i ve Ebu Bekr ile ‘Ömer’in uygulamaları üzerine bana biat eder misin?” ‘Osman, “Evet, Allah’a yemin olsun ki ederim” diye cevap verdi. Bunun üzerine ‘Abdurrahman, elini ‘Osman’ın eline kenetlemiş olarak Mescid’in tavanına baktı ve şöyle dedi: “Ey Allah’ım! Duy ve şahit ol; Ey Allah’ım, bu konudaki boynumdaki sorumluluğu ‘Osman’ın boynuna yükledim.” Bunun üzerine insanlar ‘Osman’a biat etmek için koştular, nihayet onu sıkıştırdılar. Ardından ‘Ali, ‘Osman’a ulaşmak için insanları iterek ilerledi ve ona biat etti. Böylece ‘Osman’a biat tamamlanmış oldu.

“Come to me O ‘Ali!” ‘Ali stood and walked to the Minbar until He came underneath it. ‘Abdul-Rahman took his hand and said: “Would you give me your Bay’ah according to the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger and the (actions) of Abu Bakr and ‘Umar?” ‘Ali replied: “By Allah no, but on my own exertion of that and my knowledge” - i.e. I would give you my Bay’ah according to the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger according to my own exertion of that and my knowledge of them. As for the actions of Abu Bakr and ‘Umar, I do not adhere myself to them but exert my own opinion.” ‘Abdul-Rahman then released his hand and called: “Come to me O ‘Uthman!” He took his hand as He stood on the spot where ‘Ali stood earlier and said to him: “Would you give me your Bay’ah according to the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger as well as the actions of Abu Bakr and ‘Umar?” ‘Uthman replied, “By Allah yes.” Upon this ‘Abdul- Rahman looked up to the roof of the Masjid with his hand clutching that of ‘Uthman and said: “O Allah! Hear and witness; O Allah, I have put what was in my neck of that (matter) in the neck of ‘Uthman.” Then people rushed to give their Bay’ah to ‘Uthman until they overwhelmed him. Then ‘Ali came pushing his way through to reach ‘Uthman and gave him his Bay’ah. Thus Bay’ah was concluded to ‘Uthman.

Bu hilafete Osman'ın atanma biçimini yakından incelersek, bu biçimin Ebu Bekir ve Ömer'in atanma biçimlerinden olan iki önceki yöntemden farklı olduğunu görürüz.

If we examine closely this style by which ‘Uthman was appointed to the post of Khilafah, we can realise that it differs from the two previous styles by which Abu Bakr and ‘Umar were appointed.

4. Halife vefat ettikten sonra, çok sayıda Müslüman veya onların arasındaki etkili kişiler (Ehlü'l-Halli ve'l-Akd) ya da güç sahibi kesimlerden (örneğin silahlı kuvvetler) bir grup, Hilafet makamına layık olan bir kişiye yaklaşır. Ona bu makamı üstlenmesini isterler. O da Müslümanların çoğunluğunun rızasını anladıktan sonra kabul eder ve onlardan açıkça biat alır. Böylece Müslümanlardan alınan bu açık biat ile halife olur ve bunun sonucunda Müslümanlar ona itaat etmekle yükümlü hale gelirler.

4. Once the Khaleefah dies, a multitude of Muslims or the influential people (Ahlul Hall Wal ‘Aqd) amongst them, or a group from the people of power (e.g. armed forces) approach a person, who is qualified for the post of Khilafah. They ask him to take over the post so He agrees to them once He realised the consent of the majority of the Muslims, and takes the Bay’ah openly from them. He then becomes Khaleefah through this open Bay’ah from the Muslims and accordingly they become obliged to obey him.

Onu halife olmaya davet edenler, sadece onu Hilafet makamı için tek aday olarak öne sürmektedirler. Ancak Hilafet, bu talep sebebiyle ona akdedilmez; ona verilen insanların biatı ile akdedilir.

Those who request him to become Khaleefah are merely putting him forward as a sole candidate for the Khilafah post. However, Khilafah is not contracted to him based on this request, but by the Bay’ah of the people, given to him.

Bu, ‘Ali ibn Abi Talib’in başına gelen şeyle tam olarak aynısıdır; asiler Halife ‘Uthman ibn Affan’ı öldürdüğünde yaşananlar. Ondan sonra Medine beş gün halifesiz kaldı. Bu süre zarfında emiri, asilerin liderlerinden biri olan Al-Ghafiqi ibn Harb’di. O liderler ‘Ali ibn Abi Talib’den halifelik makamını üstlenmesini istediler. O da onlardan kaçınıyordu; sonra Resulullah ﷺ’in sahabileri yanına gelerek dediler ki: “Bu adam - yani ‘Uthman - öldürüldü, insanların bir imama ihtiyacı var ve bu dönemde bu makama senden daha layık birini görmüyoruz; senden daha önde olan kimse yok, Resulullah ﷺ’e senden daha yakın olan da yok.” Dedi ki: “Beni bu makama aday göstermeyin, çünkü bir emirden ziyade bir yardımcı olarak daha iyi olurum.” Bunun üzerine dediler ki: “Hayır, Allah’a yemin olsun ki sana biatimizi verene kadar bunu yapmayacağız.” Dedi ki: “O zaman bu, mescidde olmalı, çünkü biatimin gizli olmasını istemiyorum ve Müslümanların rızası dışında alınmasını da istemiyorum.” Abdullah ibn Abbas daha sonra şöyle dedi: “Onun mescide gelmesinden endişe duyuyordum, çünkü bazı insanların fitne çıkaracağından korkuyordum; ama o mescide gitmekte ısrar etti. Mescide girdiğinde Muhacirler ve Ensar da onu takip edip ona biat ettiler. Ardından halk da ona biat etti, Benu Ümeyye ve bazı sahabenin yokluğuna rağmen Müslümanların çoğunluğu da biat etti.”

This is exactly what happened with ‘Ali ibn Abi Talib, when the rebels killed Khaleefah ‘Uthman ibn Affan. Madina remained without a Khaleefah for five days after him. Its Ameer during that time was Al-Ghafiqi ibn Harb, one of the rebel leaders. Those leaders requested ‘Ali ibn Abi Talib to take over the post of Khilafah. He used to avoid them, then the companions of the Messenger of Allah (pbuh) came to him and said: “This man - meaning ‘Uthman - has been killed and people must have an Imam and in this time we do not see anybody more worthy of the post than yourself, no one is of more precedence than you and no one is nearer than you to the Messenger of Allah”. He said, “Do not put me forward for this post, for I would be a better assistant than an Ameer”. So they said, “No, by Allah we should not do this until we give you our Bay’ah”. He said, “Then this has to take place in the Masjid, for I do not wish for my Bay’ah to be secret, nor to be taken except with the consent of the Muslims”. ‘Abdullah ibn Abbas later commented: “I was apprehensive about him coming to the Masjid for I feared that some people would stir up trouble, but He insisted to go to the Masjid. When He entered the Masjid, the Muhajiroon and the Ansar followed him in and gave him their Bay’ah. Then the people gave him also their Bay’ah as well as the majority of the Muslims despite the absence of Banu Umayyah and some of the Sahabah.

Böylece hilafet, Sahabenin ve Müslümanların bu açık biatıyla Ali bin Ebi Talib'e akdedilmiş oldu ve bu biat ile Müslümanlara onu itaat etmek farz kılındı.

Thus the Khilafah was contracted to ‘Ali ibn Abi Talib through this open Bay’ah of the Sahabah and the Muslims, and it became obligatory upon the Muslims to obey him by this Bay’ah.

Bu tarzın işleyişini yakından incelersek, Ali bin Ebi Talib'in halifelik makamına atanmasının nasıl gerçekleştiği, önceki üç halifenin atanmalarına yol açan üç tarzdan açıkça farklı olduğunu görebiliriz.

If we examine closely the proceedings of this style by which the appointment of ‘Ali ibn Abi Talib was concluded to the post of Khilafah, we can clearly see that it differs from the previous three styles by which the three previous Khulafaa’ had been appointed.

5. Bir Hilafet devleti bulunduğunda ve Ümmeti şûrâ (danışma) ve yöneticileri hesaba çekme konusunda temsil eden bir meclis mevcut olduğunda, meclisin Müslüman üyeleri, bu makama uygun olan ve Hilafet akdi için gerekli tüm şartları taşıyan kişiler arasından Hilafet için münhasır adaylar gösterebilirler.

5. When there is a Khilafah state and there is a council representing the Ummah in Shura (consultation) and in accounting the rulers, the Muslim members of the council can nominate exclusive candidates for the Khilafah from among the persons who are qualified for the post and who satisfy all the conditions necessary for contracting the Khilafah.

Bu adaylar meclis üyeleri tarafından kısa listeye alındıktan sonra, isimleri Müslümanlara duyurulacaktır. Ardından, onlardan birini Halife olarak seçmek için bir tarih belirlenecektir. Seçim, Hilafet devletinin anayasasında benimsenen esasa göre, ya Ümmet tarafından ya da Ümmet meclisinin Müslüman üyeleri tarafından yapılacaktır. Seçim Ümmet tarafından yapılmışsa Ümmetten, meclis tarafından yapılmışsa meclisten en fazla oyu alan aday, en yüksek oyu aldığı ilan edilecek; ardından Ümmet meclisinden akit biatı, sonra da itaat biatı olarak Ümmetten genel biat alacaktır.

Once those candidates have been short listed by the council’s members, their names would be announced to the Muslims. A date would then be set to elect one of them to become the Khaleefah. The election would be either carried out by the Ummah or by the Muslim members of the Ummah’s council, according to what is adopted in the constitution of the the Khilafah state. The candidate who gets the largest number of votes, whether from the Ummah, if voting was carried by the Ummah, or from the council, if the voting was carried by the council, his name would then be announced that He got the higest votes, and would then get the Bay’ah of contract from the Ummah’s council, followed by the general Bay’ah from the Ummah, as a Bay’ah of obedience.

Müslümanların, kendileri üzerine halife atamak için yukarıda sayılan beş yöntemi kullanmalarına izin verilmiştir. Bu, yalnızca halifenin vefatından sonra, Müslümanların bir Hilafet devletine sahip olduğu ve üzerlerinde yalnızca İslam'ın uygulandığı durumda gerçekleşebilir.

The Muslims are permitted to use the five styles listed above for appointing the Khaleefah over them. This can only take place after the death of the Khaleefah, when the Muslims have a Khilafah state, and when Islam is the only system implemented upon them.

Eğer Müslümanların bir Hilafet devleti yoksa ve bir Halife de yoksa, üzerlerinde küfür sistemleri ve kuralları uygulanıyorsa — 1924'te Hilafet devletinin yıkılmasından bu yana bugün Müslümanların durumu da böyledir — Müslümanlar, ya da onlardan bir grup, ya da onlar arasındaki güç sahibi kişiler, Müslüman ülkelerden birinde veya birkaçında iktidarı ele geçirebilir ve küfür sistemleri ve kurallarıyla yönetenleri iktidardan uzaklaştırabilir; amaçları İslami yaşam tarzını yeniden başlatmak ve Allah'ın indirdiğiyle (yani İslam'la) hükmetmeyi geri getirmektir. Bu durumda, iktidarı ele geçirenlerin, Müslümanlar arasından Hilafet makamına layık olan ve bu makam için gereken tüm şartları taşıyan bir kişiyi önermeleri caizdir. Bu kişiyi Halife olarak önerdikleri kişiye biat etmesi için, o ülkedeki etkili kişileri veya çoğunluğunu toplayıp onlardan bu biatı istemeleri gerekir. Etkili kişiler de Allah'ın Kitabı ve Resulü'nün Sünnetine göre, rızaya ve seçime dayanarak ona biat ederler. Böyle bir biat, bu kişiye Hilafeti verir. Sonra o ülkedeki Müslümanlar, rıza ve itaat üzere ona genel bir biat verirler. Bundan sonra da İslam'ın tamamen ve hiçbir gecikme olmaksızın uygulanmasına derhal başlar.

If however the Muslims do not have a Khilafah state, nor a Khaleefah, and Kufr systems and rules are implemented on them - as is the case with the Muslims today since the Khilafah state was destroyed in 1924 TheMuslims, or a group from amongst them, or the people of power from amongst them, in one or more of the Muslims countries, can seize power in that country and remove the ruler who governs by the systems and rules of kufr, for the purpose of resuming the Islamic way of life and restoring the ruling by that which Allah brought down (ie. Islam). In this case, it is allowed for those who seized power to recommend one man from the Muslims who is qualified to hold authority and who meets all the conditions required for the Khilafah post. They would gather the influential people in that country or the majority of them, and request of them to give their pledge (Bay’ah) to that person whom they recommended to be a Khaleefah. The influential people would then give him the Bay’ah with consent and selection, on the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger. Such a Bay’ah would convene this Khilafah to him. Then the Muslims in that country would give him a general Bay’ah of consent and obedience. After that He embarks immediately on the implementation of Islam completely and without any delay.

Böylece Hilafet devleti yeniden hayata döner, kuralların ve sistemlerin uygulanması yeniden başlar ve o ülkedeki hane, İslami bir yurda (Dârü'l-İslâm) dönüşür.

Thus, the Khilafah state would return back to life, and the implementation of the rules and systems would start again, and the household in that country would be transformed into an Islamic one (Dar ul-Islam).