Maslahatları yürütmek, işlerin idaresinin bir parçasıdır. Bu, Halife'nin görevidir ve dolayısıyla Halife, dilediği herhangi bir idari tarzı benimseme ve bunu bağlayıcı kılma hakkına sahiptir. Halife, idari kanun ve sistemleri çıkarma ve insanları bunları uygulamaya zorlama hakkına sahiptir. Bunlar fer'i (tali) hükümlerdir ve Halife, insanları bunlara uygun davranmaya zorlamasına izinlidir. İnsanlar onun emirlerine itaat etmek zorundadır, çünkü bu, benimsediği bir hükmün fer'ilerinin uygulanmasıdır. Bunlardan birinin uygulanması, diğerlerinin terk edilmesi anlamına gelir. Bu, tıpkı ilahi hükümlerin benimsenmesiyle aynıdır ve aynı şekilde ele alınmalıdır. Bu tarzların mubah olduğunu ve herhangi bir kişinin dilediği tarzı benimseme hakkına sahip olduğunu söylemek bir hatadır; zira Halife mubah bir tarzı emredip başka bir mubahı yasaklarsa, mubahı yasaklamış olur. Bu bir hatadır, çünkü Halife belirli bir tarzı benimsediğinde bir mubahı farz kılmış ve başka bir mubahı yasaklamış olmaz; yalnızca Şer'î hükümlerin kendisine verdiği haklar çerçevesinde hareket etmiş olur. Bu haklardan biri, ilahi hükümlerin ve bunların uygulanmasına yardımcı olan tarzların benimsenmesidir. Hükümleri benimsemesine imkân veren zorunlu yetkiler, bu hükümleri uygulamasına yardımcı olacak tarzları da benimsemesine imkân verir. Dolayısıyla bunları benimsemeye hakkı vardır ve tebaası, onun benimsediğine uymak zorundadır; kendisi bunu yasakladığında başka tarzları kullanmamalıdır. Bu tür mubah fiiller, insanların işlerini yürütmek için kullanılanlardır. Dolayısıyla halkın işlerini yürütmek için bu tarzları benimsemesi Halife için mubahtır, çünkü velayet (yöneticilik) onun görevidir. Bu tür tarzları benimsemek, velayet yetkisine sahip olmadıkları için genel olarak halk için mubah olmazdı. Dolayısıyla Halife'nin benimsediğine uymanın yükümlülüğü, mubahı farz kılmaktan değil, ona itaat yükümlülüğünden kaynaklanmaktadır.

Discharging the interests is part of running the affairs. This is the duty of the Khaleefah, who therefore reserves the right to adopt any administrative style He wishes and make it binding. The Khaleefah has the right to enact the administrative laws and systems and oblige people to implement them. These are subsidiary actions and the Khaleefah is allowed to oblige the people to act in accordance with them. The people must obey his orders, as this is an enforcement of the subsidiaries of a rule that He has adopted. Enforcement of one of them means abandoning others. This is exactly the same as the adoption of divine rules and should be treated in the same manner. It is an error to say that these styles are permitted (Mubah) and any person is entitled to adopt any style He wishes, so if the Khaleefah imposed a Mubah and prohibited another, He would be forbidding the Mubah. This is an error because, by adopting a certain style, the Khaleefah would not be making a Mubah compulsory and forbidding another Mubah, He would merely be acting within the rights given to Him by Shar’a. One of these rights is the adoption of divine rules and styles that help to perform them. The mandatory powers that allow Him to adopt the rules also allow Him to adopt the styles that would help Him to perform such rules. He is therefore entitled to adopt them, and his subjects must abide by what He has adopted and not use other styles if He prevented them from doing so. This type of Mubah action is that used to look after people’s affairs. It is therefore Mubah (permissible) for the Khaleefah to adopt it for running people’s affairs because the guardianship is his duty. Adopting such styles would not be Mubah for the people at large for they do not have the mandate of guardianship. Thus the obligation of abiding by what the Khaleefah has adopted is because of the obligation of obedience to Him and not because of making the Mubah compulsory.