Khulafâ-i Râşidîn'in biatında yaşananlar ve Sahabe'nin icmâından hareketle şu sonuca varılabilir: Hilafet biat ile akdedilir. Ebû Bekir'in biatında, Medine'deki Müslümanların önde gelen ileri gelenlerinin (Ehlü'l-Halli ve'l-Akd) biatı, hilafeti akdetmek için tek başına yeterli olmuştur. Mekke'deki Müslümanlara danışılmamış, Arap Yarımadası'nın diğer bölgelerinde yaşayanlara da bu konudaki görüşleri sorulmamıştır. Ömer'in biatında da durum aynıydı. Osman'ın biatına gelince, Abdurrahman İbn Avf Medine halkının görüşünü sormuş ve bununla yetinmeyip sadece ileri gelenlere değil, halkın geneline başvurmuştur. Ali için biat alındığında Medine ve Kûfe halkının çoğu ona biat etmiş ve biat yalnızca onun üzerinde toplanmıştır. Ali'ye karşı çıkan ve onunla savaşanların biatı da geçerliydi; çünkü onlar başka bir kişiye biat etmemiş ve Ali'nin biatına itiraz da etmemişlerdi. Onlar yalnızca Osman'ın kanının (öldürülmesinin) intikamını istiyorlardı. Bu nedenle onlar hakkındaki hüküm, tek bir konu yüzünden halifeden ayrılan isyancılar olmalarıydı. Bu durumda halifenin onlara durumu açıklaması ve onlarla savaşması gerekiyordu. Bu isyancılar başka bir hilafet kurmamışlardır.

From reviewing what took place in the Bay’ah of the Khulafaa’ Ar- Rashidoon and the consensus of the Sahabah (Ijmaa’), one can conclude that the Khilafah is contracted by the Bay’ah. In the Bay’ah to Abu Bakr, the Bay’ah from the influential figures amongst the Muslims, (Ahlul Hall Wal ‘Aqd) in Madina alone was enough to contract the Khilafah. The Muslims of Makkah were not consulted, nor were those living in other parts of the Arabian Peninsula, indeed they were not even asked about their opinion concerning the matter. This was also the case in the Bay’ah to ‘Umar. With regards the Bay’ah to ‘Uthman, ‘Abdul Rahman Ibnu ‘Awf asked the Muslims of Madina regarding their opinion and He did not merely content himself by asking the influential people. When the Oath was taken for ‘Ali, most of the people of Madina and Kufa gave him their Bay’ah, and He was singled out in the Bay’ah. His Bay’ah was valid even for those who opposed him and fought against him because they never actually gave their Bay’ah to another man nor did they object to his Bay’ah. They rather demanded revenge for the blood of ‘Uthman (for his killing). So the verdict regarding them was that they were rebels who withdrew from the Khaleefah over one particular issue. In this instance the Khaleefah had to explain the situation to them and fight against them. These rebels did not establish another Khilafah.

Bütün bunlar geçmişte gerçekleşti: Halife için başkent halkının, diğer bölgeleri dışarıda bırakarak yaptığı biat, Sahabe'nin huzurunda gerçekleşti. Bu eylemin yalnızca Medine halkıyla sınırlı kalmasına hiç kimse itiraz etmedi ve bunu kınamadı. Bu durum, yönetimle ilgili konularda Müslümanların görüşünü temsil edenlerin Halifeliği akdedebileceğine dair Sahabe'nin genel icmaı (İcmâ') olarak kabul edilmektedir. Bunun nedeni basittir: O dönemde nüfuz sahibi kişiler ve Medine halkının çoğunluğu, İslam Devleti'nin tüm topraklarında yönetim meselelerinde ümmetin görüşünü temsil eden kişilerin çoğunluğunu oluşturuyordu.

All of this occurred in the past - the Bay’ah for the Khaleefah by the people of the capital to the exclusion of the other regions - in the presence of the Sahabah. Nobody objected to or condemned that such action be confined to the people of Madina. This is considered to be a general consensus of the Sahabah (Ijmaa’) that states that those who represent the Muslims’ opinion in matters relating to ruling can contract the Khilafah. This is simply because the influential people and the majority of the people of Madina, were the majority of those who represented the opinion of the Ummah regarding the ruling matters, all over the territories of the Islamic State at the time.

Bu nedenle, Hilafet, Bey'at, son Halife'nin (son) otoritesi altında yaşayan İslam Ümmeti'nin çoğunluğunu temsil edenlerden alındığında akdedilmiş olur; onun yerine yeni bir Halife atanmak istenir, tıpkı Hulefâ-i Râşidîn döneminde olduğu gibi. Bu kimselerin Bey'ati bir akit Bey'ati niteliği taşır; diğerleri için ise Hilafet akdedildikten sonra, onların Bey'ati itaat Bey'ati sayılır, yani Halife'ye bağlılık Bey'atidir, akit Bey'ati değildir.

Therefore, the Khilafah is contracted if the Bay’ah was taken from those who represent the majority of the Islamic Ummah that lives under the authority of the (last) Khaleefah, in whose place another Khaleefah is sought to be appointed, as it was the case at the time of the Khulafaa’ Ar- Rashidoon. Their Bay’ah would constitute a Bay’ah of contract, while for the others, once the Khilafah has been contracted; their Bay’ah would be classed as a Bay’ah of obedience, i.e. a Bay’ah of allegiance to the Khaleefah and not a Bay’ah of contract.

Bu, bir Halife ölmüş ya da görevden alınmış olsaydı ve yerine yeni bir Halife aransaydı geçerli olurdu. Ancak hiçbir Halife görevde değilse ve Müslümanlar, Şeriat'ın hükümlerini uygulamak ve İslam çağrısını dünyaya ulaştırmak için bir Halife atamakla yükümlü ise durum farklıdır. 1343 Hicri (1924) yılında İstanbul'daki İslam Hilafeti'nin yıkılmasından bu yana durum budur. İslam dünyasındaki her ülke bir Halife'ye Bey'at verme hakkına sahip olur ve Hilafet ona akdedilmiş olur. İslam dünyasında herhangi bir ülke bir Halife'ye Bey'at verir ve Hilafet ona akdedilirse, o zaman diğer tüm ülkelerde yaşayan tüm Müslümanlar için, ülkesindeki Müslümanların Bey'atıyla Hilafet kendisine akdedildikten sonra, ona itaat Bey'atini, yani bağlılık Bey'atini vermek farz olur. Bu, Mısır, Türkiye ve Endonezya gibi büyük ya da Ürdün, Tunus ve Lübnan gibi küçük olmasına bakılmaksızın geçerlidir. Ancak bu ülke dört şartı yerine getirmelidir.

This would be the case if there was a Khaleefah who died or was removed and a new Khaleefah was sought to replace him. However, if there was no Khaleefah at all in office, and the Muslims were under obligation to appoint a Khaleefah for them to implement the rules of the Shar’a and to convey the Islamic call to the world. This has been the case since the destruction of the Islamic Khilafah in Istanbul in the year 1343 Hijri (1924). Every country in the Islamic world would be eligible to give Bay’ah to a Khaleefah and thus the Khilafah would be contracted to him. If any country throughout the Islamic world gave Bay’ah to a Khaleefah and the Khilafah was contracted to him, then it would become an obligation on all the Muslims living in all the other countries to give him the Bay’ah of obedience, i.e. the Bay’ah of allegiance after the Khilafah was contracted to him by the Bay’ah of the Muslims in his country. This is regardless of the size of that country, big like Egypt, Turkey and Indonesia or small like Jordan, Tunisia and Lebanon. However, this country must fulfill four conditions:

Birincisi, o ülkedeki otorite yalnızca Müslümanlara dayanmalıdır ve İslam dışı bir ülkeye veya İslam dışı bir etkiye bağlı olmamalıdır.

Firstly. The authority in that country must depend on the Muslims only and should not depend on a non-Islamic country or a non-Islamic influence.

İkincisi. O ülkedeki Müslümanların güvenliği, küfür adına değil, İslam adına garanti altına alınmalıdır. Bu, ülkenin iç ya da dış tehdit karşısında korunmasının, yalnızca tamamen İslami bir güç olarak hareket eden Müslüman bir kuvvet tarafından İslam'ın korunması olması gerektiği anlamına gelir.

Secondly. The security of the Muslims in that country must be guaranteed in the name of Islam, not in the name of Kufr. This means that the protection of the country against domestic or foreign threat should be a protection of Islam solely by a Muslim force, in its capacity as a purely Islamic force.

Üçüncüsü: İslam'ın uygulanması derhal, kapsamlı ve kökten bir biçimde gerçekleştirilmeli ve o ülke, İslami Davet'in iletilmesinde yer almalıdır.

Thirdly. The implementation of Islam should take place with immediate effect in a comprehensive and radical manner, and that country must be involved in conveying the Islamic Call.

Dördüncüsü: Halife, akdin şartlarını yerine getirmelidir; ancak tercih şartlarını yerine getirmesi gerekmez, çünkü asıl önemli olan akdin şartlarıdır.

Fourthly. The Khaleefah must fulfil all the contractual conditions; although He needs not fulfil the conditions of preference, since what really matters are the conditions of the contract.

Eğer o ülke bu dört şartı sağlarsa, İslam Ümmeti içindeki etkili kişilerin çoğunluğunu temsil etmese bile, yalnızca o ülkenin Biat'ı Hilafet'i kurmuş olur. Çünkü Hilafet'in kurulması farz-ı kifayedir ve bu farzı meşru bir şekilde yerine getiren kişi, yükümlülüğü yerine getirmiş olur. Ancak Biat'ın etkili kişilerin çoğunluğu tarafından yapılmasını şart koşmak, yalnızca Hilafet mevcut olduğunda ve vefat etmiş ya da görevden alınmış bir Halife'nin yerine bir Halife aranıldığında geçerlidir. Fakat hiç Hilafet yokken ve onu kurmak istediğimizde, meşru bir şekilde kurulmuş olması hâlinde Hilafet, sözleşme şartlarını yerine getiren herhangi bir Halife'ye, ona biat eden Müslüman sayısı ne olursa olsun, akdedilir. Çünkü bu noktada önemli olan, Müslümanların üç günü aşan bir süredir ihmal ettikleri bir farzın yerine getirilmesidir. Bu farzı ihmal etmeleri, istedikleri kişiyi seçme haklarını elinden alır. Dolayısıyla bu koşullar altında, farzı yerine getiren kişi, Hilafet'in onlar tarafından akdedilmesi için yeterlidir. Hilafet o ülkede kurulduktan ve fiilen bir Halife'ye akdedildikten sonra, bütün Müslümanlar Hilafet'in sancağı altına girmek ve Halife'ye biat etmek zorunda olurlar; aksi halde Allah (swt) katında günahkâr olurlar. Halife, onları kendisine biat etmeye davet etmelidir. Eğer reddederlerse, onlara Bağiler (isyancılar) hükmü uygulanır ve Halife, itaati altına girinceye kadar onlarla savaşmalıdır. Eğer Bey'at, birinci Halife'ye verildikten ve Hilafet ona dört şartın yerine gelmesiyle meşru biçimde akdedildikten sonra, o ülkede veya başka herhangi bir ülkede başka bir Halife'ye verilseydi, Müslümanlar, ikinci 'Halife' birinci Halife'ye Bey'at verene kadar ona karşı savaşmakla yükümlü olurlardı. Abdullah İbnu Amr İbnu'l-As'tan rivayet edilmiştir ki, Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurduğunu işitmiştir:

Should that country satisfy these four conditions then the Bay’ah of that country alone would have established the Khilafah, even if it did not represent the majority of the influential people within the Islamic Ummah. This is because establishing the Khilafah is an obligation of sufficiency (Fard Kifayah), and whoever performs that duty legitimately would then have accomplished the obligation. However, stipulating that the Bay’ah should be by most of the influential people would only apply if the Khilafah existed and a Khaleefah was sought to succeed the deceased Khaleefah or one who had been removed. But if there was no Khilafah at all and we sought to establish one, then the fact that it was established legitimately, the Khilafah would be contracted to any Khaleefah who fulfilled the contractual conditions, regardless of the number of Muslims who had given him the Bay’ah. For what matters at that point in time is the establishment of a duty that Muslims have neglected for a period that has exceeded three days. Their neglect of that duty would strip them of their right to choose whom they want. Therefore, under these circumstances, whoever performs the duty would be enough for the Khilafah to be contracted by them. Once the Khilafah was established in that country, and the Khilafah was effectively contracted to a Khaleefah, all the Muslims would be obliged to come under the banner of the Khilafah and give their Bay’ah to the Khaleefah, otherwise they would be sinful before Allah (swt). The Khaleefah should invite them to give the Bay’ah to him. If they were to refuse then the verdict regarding the rebels (Bughat) would apply on them, and the Khaleefah should fight against them until they entered under his loyalty. If the Bay’ah were to be given to another Khaleefah in that country, or in any other country for that matter, once the Bay’ah had been given to the first Khaleefah, and the Khilafah had been legitimately contracted to him with the four conditions being fulfilled. The Muslims would then be obliged to fight against the second ‘Khaleefah’ until He had given his Bay’ah to the first Khaleefah. It has been narrated on the authority of ‘Abdullah Ibnu ‘Amru Ibn al-‘A‘as that He heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

“Kim bir İmam'a el sıkarak ve kalbinin özüyle biat ederse, gücü yettiği sürece ona itaat etsin; eğer biri gelip onunla çekişmeye kalkarsa, o adamın boynunu vurun.” Halife aynı zamanda Müslümanları İslam'ın bayrağı altında birleştiren kişidir. Dolayısıyla Hilafet kurulduğunda Müslümanların bir Cemaati de var olmuş olacak ve Müslümanlara ona katılmak farz, ondan kopmak ise günah olacaktır. Buhari ve Müslim, İbn Abbas'tan rivayet ederler ki Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur:

“Whoever pledged allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as He can, and if another comes to dispute with him you must strike the neck of that man.” The Khaleefah is also the one who unites the Muslims under the banner of Islam. So once the Khilafah was established, the Jama’ah (community) of the Muslims would have existed, and it becomes an obligation upon the Muslims to join it, and it is a sin to alienate oneself from it. Al-Bukhari and Muslim narrated from Ibnu ‘Abbas that the Messenger of Allah (pbuh) said:

“Kim emirinde hoşuna gitmeyen bir şey görürse sabretsin; çünkü kim cemaatten bir karış bile ayrılır ve bu hâlde ölürse, cahiliye ölümüyle ölmüş olur.” Müslim, İbn Abbas'tan (radıyallahu anh) rivayet etmiştir ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

“If anyone sees in his Ameer something that displeases him, let him remain patient, for behold! He who separates himself from the Jama’ah (community) by even so much as a hand span and dies thereupon He has died the death of Jahiliyyah.” Muslim also reported on the authority of Ibnu ‘Abbas that the Messenger of Allah (pbuh) said:

“Kim emirinde hoşuna gitmeyen bir şey görürse sabretsin; zira kim sultandan (otoriteden) bir karış bile ayrılır ve bu hâlde ölürse, cahiliye ölümü ölmüş olur.” Bu iki hadisten, cemaate (topluluğa) ve sultana (otoriteye) bağlılığın farz olduğu anlaşılmaktadır.

“If anyone sees in his Ameer something that displeases him let him remain patient, for if anyone separates himself from the Sultan (authority) by even so much as a hand span and dies thereupon, He has died the death of Jahiliyyah.” We gather from these two Ahadith that adherence to the Jama’ah (the community) and to the Sultan (authority) is obligatory.

Gayrimüslimlerin Bey'at üzerinde hiçbir hakkı yoktur. Çünkü bu, İslam üzerine bir Bey'attir; yani Allah'ın Kitabı ve Elçisi'nin Sünnetine (Resulullah ﷺ'in Sünnetine) dayalı bir Bey'attir. Bu da İslam'a, Kitap'a ve Sünnet'e iman etmeyi gerektirir. Gayrimüslimler yönetici mevkilerinde bulunamaz ve yöneticiyi seçemezler, çünkü onların Müslümanlar üzerinde hiçbir yetkisi (nüfuz yolu) yoktur ve Bey'at konusunda söz hakları da yoktur.

The non-Muslims have no right in the Bay’ah. This is because it is a Bay’ah on Islam, i.e. on the Book of Allah (swt) and on the Sunnah of His Messenger (pbuh). It necessitates Iman (belief) in Islam, in the Book and the Sunnah. The non-Muslims can’t be in the ruling positions nor can they elect the ruler, because there is no way (power) for them over the Muslims, and they have no say in the Bay’ah.