İslam Devleti, Şeriat'ı uygulayan bir Halifeliktir. Hem siyasi hem de icrai bir yapıdır; İslam'ın hükümlerini ve genel kanunlarını uygulama ve yürütme, İslam Mesajını da davet ve cihad yoluyla dünyaya ulaştırma görevi üstlenmiştir. İslam'ın, sistemlerini ve genel kanunlarını hayata ve topluma uygulamak için belirlediği tek yöntem budur. Dünyevi hayatta İslam'ın varlığının ruhudur; çünkü o olmadan İslam tamamen bir ideoloji ve hayat sistemi olmaktan çıkar, yalnızca bir dizi manevi ibadet ve ahlaki değerler topluluğuna indirgenirdi. Bu nedenle devlet, geçici değil, kalıcı bir yapıdır.

The Islamic State is a Khaleefah implementing the Shar’a. It is a political and an executive body entrusted with the duty of implementing and executing the laws of Islam, and of conveying the Islamic Message to the world by means of da’wah and Jihad. It is the only method that Islam has laid down to implement its systems and general laws in life and society. It is the soul of the existence of Islam in temporal life, for without it, Islam would completely recede from being an ideology and a system of life and it would be confined to merely being a host of spiritual rites and moral values. Therefore the state is a permanent body and not a temporary one.

İslam Devleti yalnızca İslami akîde üzerine kurulur; dolayısıyla bu akîde onun temelidir ve Devleti bu akîdeden hiçbir yolla ayırmak haramdır. Allah Resulü ﷺ, Medine'de İslam'ın otoritesini kurup iktidarı ele aldığında, hükümranlığı ilk günden itibaren İslami akîdeye dayandırdı. Henüz hükümleri düzenleyen ayetler inmemişti; bu nedenle ﷺ, "Allah'tan başka ilah yoktur ve Muhammed Allah'ın Resulüdür" şehadetini Müslümanların hayatının ve insanlar arasındaki ilişkilerin temeli yaptı. ﷺ, şehadeti haksızlığın önlenmesinin, anlaşmazlıkların çözülmesinin, yani bütün hayatın, hükmün ve otoritenin temeli haline getirdi. ﷺ bununla da yetinmedi; bu akîdeyi insanlığa ulaştırmak için cihadı emretti ve Müslümanlara farz kıldı. Buhârî ve Müslim, Abdullah İbn Ömer'den rivayet etmişlerdir; o şöyle demiştir: Allah Resulü ﷺ şöyle buyurdu:

The Islamic State is only established on the Islamic ‘aqeedah; so this ‘aqeedah is its basis, and it is illegal to detach the State from it, by any means. When the Messenger of Allah (pbuh) established the authority of Islam in Madinah and took power, he based the ruling on the Islamic ‘aqeedah from the very first day. The verses of legislation had not been revealed yet, so (pbuh) he made the shahada “there is no God but Allah and Muhammad is the Messenger of Allah” as the basis of the Muslims life and of the relationships amongst people. He (pbuh) made the shahada the basis of averting injustice, settling disputes, that is, and the basis of the whole life, ruling and authority. He (pbuh) did not stop at that, but he decreed Jihad and made it an obligation on Muslims, so as to convey this ‘aqeedah to mankind. Al-Bukhari and Muslim both narrated from ‘Abdullah ibn ‘Umar, who said that the Messenger of Allah (pbuh) said:

“Bana, insanlarla, onların ‘Allah'tan başka ilah yoktur ve Muhammed Allah'ın Resulüdür’ demelerine, namazı kılmalarına ve zekâtı vermelerine kadar savaşmam emredildi; bunu yaptıklarında, kanları ve malları, hakkı dışında, benden korunmuş olur; hesapları ise Allah'a aittir.” ﷺ Müslümanlara, devletin temeli olarak İslami akideye sahip olmayı farz kılmıştır. Açık küfür ortaya çıktığında, yani yönetimin dayanağı olarak İslami akideden vazgeçildiğinde, Müslümanlara savaşmalarını emretmiştir. Resulullah ﷺ'a bir keresinde zalim yöneticiler hakkında, “Onlarla savaşalım mı?” diye sorulmuş; o da şöyle buyurmuştur: “Hayır, aranızda namazı kıldıkları sürece.” ﷺ Biat'ında, açık bir küfür müşahede edilmedikçe Müslümanların idarecilerle tartışmamalarını şart koşmuştur. Müslim, zalim imamlar hakkında Avf İbn Malik'ten şöyle rivayet etmiştir:

“I have been ordered to fight people until they profess that there is no God but Allah and that Muhammad is the Messenger of Allah, to establish the prayer and give the zakah; if they did so, their blood and their wealth would be inviolable to me, except by its right, and their account will be with Allah.” He (pbuh) made it obligatory on Muslims to have the Islamic ‘aqeedah as the basis for the state. He commanded Muslims to fight if the open disbelief emerged i.e. if the Islamic ‘aqeedah ceased to be the basis of ruling. The Messenger of Allah (pbuh) was asked once about the tyrant rulers, “Do we fight them?” He (pbuh) replied; “No, as long as they established the salah amongst you.” In his pledge, he stipulated that Muslims should not dispute with the people in authority, unless they witness (in their actions) an open disbelief. Muslim narrated from ‘Awf ibn Malik regarding the wicked Imams,

Denildi ki: "Ey Allah'ın Elçisi! Onlara karşı savaşalım mı?" Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Hayır, aranızda namazı kıldıkları sürece." Buhârî, Ubâde ibn es-Sâmit'ten rivayet etmiştir ki, Bey'at'te Peygamber ﷺ şunu söyledi:

it was said: “O Messenger of Allah! Do we fight them?’ He (pbuh) replied: “No as long as they established salah amongst you.” Al- Bukhari narrated from ‘Ubadah ibn al-Samit that in the Bay’ah he (pbuh) said:

“Ve yöneticilerle, açık bir küfür görmediğiniz ve bu konuda Allah'tan bir delilinizin bulunmadığı sürece, tartışmayın” ﷺ. Et-Taberânî, aynı hadisi “açık bir (suraah) küfür” ifadesiyle rivayet etmiştir. Tüm bunlar, devletin temelinin İslam akîdesi olduğunu göstermektedir; çünkü Allah'ın Resûlü ﷺ otoritesini bu temel üzerine kurmuş, bu temeli korumak için savaşmayı ve onu dünya çapında yaymak amacıyla cihad yapmayı Müslümanlara emretmiştir.

“And do not dispute with the people in authority, unless you see (in their actions) an open disbelief upon which you have a proof from Allah”. Al-Tabarani extracted the same hadith but with the wording “a clear (suraah) disbelief ”. All this demonstrates that the basis of the state is the Islamic ‘aqeedah, for the Messenger of Allah (pbuh) established his authority on that basis and ordered the Muslims to fight in order to preserve it as such, and to perform Jihad in order to spread it worldwide.

Bu nedenle, İslam Devleti'nin İslami akideden kaynaklanmayan hiçbir düşünce, kavram, kural veya ölçüye sahip olması yasaktır. Devletin temelinin akide olduğunu yalnızca isimde kabul etmek boş olurdur; aksine, akide Devletin varlığıyla ilgili her alanda, tüm işlerinde temsil edilmelidir. Dolayısıyla Devletin, hayat ve otorite hakkında İslami akideden kaynaklanmayan hiçbir kavrama sahip olması caiz değildir. Buna göre demokrasi kavramı Devlet tarafından benimsenmemelidir; çünkü o akideden türetilmemiştir ve bunun ötesinde, akideden türetilen kavramlarla çelişmektedir. Milliyetçilik ve vatanseverlik hiçbir değer taşımamalıdır; çünkü bunlar İslami akideden türetilmemiştir ve akideden doğan kavramlar bu tür kavramlardan nefret eder, onları yasaklar ve tehlikelerine karşı uyarır. İslam'ın yönetim sistemi, demokratik yönetim biçiminde işleyen bakanlık dairelerini içermez; çünkü bu kavram İslami akideden türetilmemiştir. Ayrıca emperyal, krallık veya cumhuriyet kavramlarına da sahip değildir; çünkü bunlar İslami akideden türetilmemiştir ve ondan doğan kavramlarla uyuşmamaktadır. Ayrıca Devletin, bireyler, partiler veya gruplar tarafından İslami akideden başka bir temele dayandırılması da caiz değildir. İslami akideden başka bir temele dayalı hiçbir hareket, grup veya parti kurulması yasaktır. İslami akidenin Devletin temeli olması, tüm bunları zorunlu kılar ve Devletin bu hükümlere uymasını, hem devlet başkanı hem de Devletin yönettiği tebaa için zorunlu kılar.

Therefore, it is forbidden for the Islamic State to have any thought, concept, rule or criterion not emanating from the Islamic ‘aqeedah. It would be futile to have the ‘aqeedah as a basis for the State only in name; rather it should be represented in every single area related to the existence of the State in all of its affairs. So, it is not allowed that the State has any concept about life and authority unless it emanates from the Islamic ‘aqeedah. Accordingly, the concept of democracy should not be adopted by the State for it is not derived from the aqeedah, and besides that, it contravenes the concepts that are derived from it. Nationalism and patriotism should not hold any value whatsoever, for these are not derived from the Islamic ‘aqeedah, and concepts originating from the ‘aqeedah abhor, forbid and warn of the dangers of such concepts. The ruling system of Islam does not contain the ministerial departments, which operate in the democratic system of government, for this concept is not derived from the Islamic ‘aqeedah. It also does not have any imperial, royal or republican concepts, because they are not derived from the Islamic ‘aqeedah, and disagree with the concepts that emanate from it. It is also not allowed to account the State on other than the basis of the Islamic ‘aqeedah, whether by individuals, parties or groups. It is forbidden to establish any movements, groups or parties based on other than the basis of the Islamic ‘aqeedah. The fact that the Islamic ‘aqeedah is the basis of the State obliges all that, and makes it obligatory for the State to abide by such rulings, being obligatory on the head of State and on the subjects ruled by the State.

İslam Devleti'nin temelinin İslami akide olması zorunluluğu, devletin anayasasının ve kurallarının Kur'an'dan ve Allah'ın Resulü'nün (sav) Sünnet'inden türetilmesini gerektirir. Allah (cc), İmam'a ve yöneticiye, Allah'ın Resulü'ne indirdiği ile hükmetmelerini emretmiştir. O (sav), Allah'ın indirdiği dışındaki ile hükmedeni, buna inanıyorsa veya Allah'ın indirdiğinin uygun olmadığına inanıyorsa kâfir saymıştır. Allah'ın indirdiği dışında hükmeden, ama buna inanmadan hükmeden kişi ise itaatsiz, zalim ve isyankâr olur. Emredilen bu hüküm, Kur'an'da ve Sünnet'te sabittir. Allah (cc) şöyle buyurur:

The obligation of having the Islamic ‘aqeedah as the basis of the Islamic State necessitates that the State’s constitution and rules are derived from the Qur’an and the Sunnah of the Messenger of Allah (pbuh). Allah (swt) has ordered the Imam and the ruler to rule by that which Allah (swt) has revealed to His Messenger. He (pbuh) considered whoever ruled by other than that which Allah (swt) had revealed to be a disbeliever if he believed in it or believed that which Allah (swt) revealed is not suitable. He would be disobedient, a wrong doer, and a rebel if he ruled by other than that which Allah (swt) had revealed, but without believing in it. The command revealed is proved in the Qur’an and in the Sunnah. Allah (swt) says:

Hayır, Rabbinin adına andolsun ki, aralarında çıkan her anlaşmazlıkta seni hakem kılmadıkça ve verdiğin hükümlere karşı nefislerinde hiçbir direnç bulmayıp tam bir teslimiyetle kabul etmedikçe, onlar gerçek bir iman sahibi olamazlar. [TMQ An-Nisa: 65]

“But no, by Your Lord, they can have no (real) faith until they make you judge in all disputes between them and find in their souls no resistance against your decisions, but accept them with the fullest submission.” [TMQ An-Nisa: 65]

Allah (SWT) şöyle buyurur:

Allah (swt) says:

"Ve aralarında Allah'ın indirdiği ile hükmet." [TMQ Al-Ma’idah: 49]

“And rule between them by that which Allah has revealed.” [TMQ Al-Ma’idah: 49]

Devletin yasama faaliyeti, Allah'ın (swt) indirdiği ile sınırlandırılmıştır. O (swt), Allah'ın indirdiğinden başka bir şeyle hükmetmeye, yani küfürle hükmetmeye karşı uyarmaktadır. Allah (swt) şöyle buyurur:

The legislation of the State has been restricted to that which Allah (swt) has revealed. He (swt) warns against ruling by other than that which He (swt) revealed i.e. ruling by Kufr. Allah (swt) says:

“Allah'ın indirdiği ile hükmetmeyenler, işte onlar kâfirlerdir.” [TMQ Al-Mâ'ide: 44] Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurmuştur: “Bizim emrimize uygun olmayan her amel reddedilir.” Bütün bunlar, Devletin kanunlarının, ister anayasa ister yasa olsun, İslâmî akîdeden doğan, ilâhî hükümler biçiminde ortaya çıkana sınırlı olduğunu gösterir. Başka bir ifadeyle, Kitap ve Sünnet'te Allah (swt) tarafından indirilen hükümlere, Kitap ve Sünnet'in işaret ettiği kıyas ve Sahâbe İcmâı'na sınırlıdır. Bunun sebebi, Şâri'in sözünün insanların fiillerine ilişkin gelmiş olması ve insanları bütün fiillerinde buna bağlı kalmaya yükümlü kılmasıdır; dolayısıyla fiillerin düzenlenmesi Allah (swt)'dandır. İslâm Şeriatı, insanların bütün fiillerine ve bütün ilişkilerine, ister Allah (swt) ile, ister kendileriyle, ister başkalarıyla olsun, dair gelmiştir. Dolayısıyla İslâm'da insanların ilişkilerini düzenlemek için Devlete kanun önermelerine yer yoktur, çünkü onlar Ahkâm-ı Şer'iyye ile sınırlıdır. Allah (swt) şöyle buyurur:

“And those who do not rule by that which Allah has revealed are the disbelievers.” [TMQ Al-Ma’idah: 44] The Messenger of Allah (pbuh) said; “Any action which is not according to our matter is rejected.” All this indicates that the State’s legislations, whether the constitution or laws, are restricted to what emanates from the Islamic ‘aqeedah in the form of divine laws. In other terms, it is restricted to that which has been revealed by Allah (swt) of rules in the Book and the Sunnah, and in whatever the Book and the Sunnah directed to of Qiyas (analogy) and Ijmaa’ al-Sahabah (general consensus of the companions). This is because the speech of the Legislator came related to the actions of the humans, and obliged the people to restrict themselves to it in all their actions, thus the organisation of actions comes from Allah (swt). The Islamic Shari’ah came in relation to all the actions of people, and all their relationships, whether the relationship was with Allah (swt), with themselves or with others. So there is no place in Islam for the people to put forward canons to the State for organising their relationships, because they are restricted to the Ahkam Shari’ah. And Allah (swt) says:

"Peygamberin size getirdiğini alın, sizi neden men ettiyse ondan da kaçının." [TMQ Al-Hashr: 7] Yüce Allah ayrıca şöyle buyurmuştur:

“Whatever the Messenger brings you take it, and whatever he forbids you leave it.” [TMQ Al-Hashr: 7] He (swt) also said:

"Allah ve Resûlü bir işe hükmettiğinde, mümin bir erkek veya kadın için kendi işlerinde bir seçim hakkı olması uygun değildir." (SWT) [TMQ Al-Ahzab: 36]

“It is not fitting for a Muslim, man or woman, when Allah and His Messenger (swt) have decreed a matter that they have a choice in their matter.” [TMQ Al-Ahzab: 36]

Peygamber ﷺ şöyle buyurdu,

The Prophet (pbuh) said,

"Şüphesiz Allah farzları koymuştur, öyleyse onları ihmal etmeyin; sınırlar koymuştur, öyleyse onları aşmayın; bazı şeyleri yasaklamıştır, öyleyse onlara dalmayın; ve bazı şeyler hakkında unutkanlıktan dolayı değil, size bir rahmet olarak sessiz kalmıştır, öyleyse onlar hakkında soru sormayın." Müslim, Ömer'den rivayet etmiştir ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Kim bizim bu işimize, onun içinden olmayan bir şeyi sokarsa, o red edilmiştir." Böylece Allah (SWT) kuralları koymuştur, İmam değil. Ve O, insanları ve yöneticileri, ilişkilerinde ve davranışlarında bu kurallara uymaya zorlamış, onları bu kurallarla sınırlandırmış ve bunların dışındakini takip etmelerini engellemiştir.

“Verily Allah puts down obligations so do not neglect them, and puts down limits so do not transgress them, and forbade some things so do not indulge in them, and remained silent about some things, as permitted to you not out of forgetfulness, so do not ask about them.” Muslim narrated from ‘Umar that the Messenger of Allah (pbuh) said; “whoever introduced into our matter that which is not from it, it is rejected.” So Allah (swt) put down the rules, and not the Imam, and He (pbuh) compelled the people and the rulers to follow them in their relationships and their actions, and He (pbuh) restricted them to these rules, and prevented them from following other than them.

Buna göre, İslam Devleti'nde insanların, ilişkilerini düzenlemek için kural koymasına, ne anayasa ne de kanun yasama konusunda bir yer yoktur. Ayrıca İmam'ın insanları, ilişkilerini düzenlemek üzere insan tarafından konulmuş kurallara veya kanunlara uymaya zorlaması ya da buna izin vermesi için de bir yer yoktur.

Thus, there is no place for humans, in the Islamic State, to put down the rules for organising their relationships, nor in legislating the constitution or canons. There is also no place for the Imam to compel the people or to permit them to follow rules or canons introduced by man to organise their relationships.

Peygamber (ﷺ), Medine-i Münevvere'de İslam Devleti'ni, onun dayandığı temelleri, direklerini, kurumlarını, ordusunu ve iç ve dış ilişkilerini kurdu. Medine'ye vardığı andan itibaren Müslümanlar üzerinde hükmetti, işlerini yürüttü, meselelerini idare etti ve İslam toplumunu oluşturdu. Ayrıca Yahudilerle, Banu Damra ve Banu Mudlic ile, ardından Kureyş ile, Eyle, Cerba ve Ezruh halkıyla antlaşma yaptı. İnsanlara, hiç kimsenin Hac ibadetinden alıkonulmayacağına ve Haram ayında hiç kimsenin korkmayacağına dair bir ahid verdi. Kureyş'le savaşmak için Hamza ibn Abdulmuttalib, Ubeyde ibn Haris ve Sa'd ibn Ebi Vakkas'ı seferlere gönderdi. Rumlarla savaşmak için Zeyd ibn Harise, Ca'fer ibn Ebi Talib ve Abdullah ibn Revaha'yı gönderdi. Cendel'deki Duma halkıyla savaşmak için Halid ibn Velid'i gönderdi; kendisi de (ﷺ) birçok savaşta ordunun başında bizzat bulundu ve şiddetli muharebelere katıldı. Eyaletlere valiler (vali), şehirlere ise memurlar (amil) atadı. Mekke'nin fethinden sonra Attab ibn Useyd'i Mekke'ye, Müslüman olduktan sonra Bazan ibn Sasan'ı Yemen'e vali olarak atadı. Hazrec kabilesinden Muaz ibn Cebel'i Cund'a, Halid ibn Said ibn el-As'ı Sen'a'ya amil olarak, Zeyd ibn Lebid ibn Sa'laba el-Ensari'yi Hadramut'a atadı. Ebu Musa el-Eş'ari'yi Zebid ve Aden'e atadı. Amr ibn el-As'ı Umman'a atadı. Ebu Dücane ise Medine'de Peygamber (ﷺ) adına amil idi. Peygamber (ﷺ) valileri atarken, onları yükledikleri göreve uygun olanlar arasından seçerdi; bunlar da tebalarının kalbine iman aşılarlardı ve Peygamber (ﷺ) onlara yönetimlerinde nasıl davranacaklarını sorardı. Bu hadisi el-Beyhaki, Ahmed ve Ebu Davud rivayet etmiştir.

The Prophet (pbuh) established the Islamic State in Madinah al- Munawwarah, together with the basis it was built on, its foundations, pillars, institutions, army and it’s domestic and foreign relationships. From the moment he arrived at Madinah he ruled over the Muslims, looked after their affairs, managed their matters and created the Islamic society. He also made a treaty with the Jews, Banu Dhamra and Banu Madlij, then with the Quraysh, with the people of Elat, Girba and Azrah. He gave the people a covenant that no one will be prevented from perfoming Hajj, and that no one is to be afraid in the month of Haram. He sent Hamza ibn ‘Abdul-Muttalib, ‘Ubaydah ibn Harith, and Sa’d ibn Abi Waqqas in expeditions to fight the Quraysh. He sent Zayd ibn Harithah, Ja’far ibn Abi Talib, ‘Abdullah ibn Ruwahah to fight the Romans. He sent Khalid ibn al-Walid to fight the Domma of Jandal, and he (pbuh) himself led the army in numerous battles, where he engaged in severe fighting. He appointed wulah (governors) for the provinces, and ‘ummaal (mayors) for the cities. He appointed ‘Attab ibn Aseed over Makkah after its opening, and Bazan ibn Sasan as wali (governor) over Yemen, after he became Muslim. He appointed Mu’az ibn Jabal for the khazraj over Jund, and he appointed Khalid ibn Sa’id ibn al-’Aas as ‘amil (mayor) over San’aa, and Zayd ibn Labeed ibn Tha’laba al-Ansari over Hadramut. He appointed Abu Musa al-Ash’ari over Zabeed and Aden. He appointed ‘Amr ibn al- ’Aas over Oman. Abu Dujana was ‘amil for the Messenger (pbuh) over Madinah. When he (pbuh) would appoint governors he would choose them from those who were suitable for the job they were responsible for, and they would infuse the hearts of their subjects with Iman, and he (pbuh) used to ask them about the way they would act in their ruling. Al-Baihaqi, Ahmad and Abu Dawood narrated,

“Allah Resulü ﷺ Muaz'ı Yemen'e gönderdiğinde ona şöyle demişti: 'Sana bir mesele arz edildiğinde nasıl hükmedersin?' O dedi ki: 'Allah'ın Kitabı ile hükmederim.' Dedi ki: 'Allah'ın Kitabında bulamazsan?' Dedi ki: 'Allah Resulü'nün ﷺ Sünneti ile hükmederim.' Dedi ki: 'Allah Resulü'nün ﷺ Sünnetinde de bulamazsan?' Dedi ki: 'Kendi içtihadımla hüküm veririm ve bunda hiçbir çaba esirgemem.' Bunun üzerine (Allah Resulü ﷺ) elini göğsüme vurdu ve şöyle dedi: 'Allah Resulü'nün elçisine, Allah Resulü'nün hoşnut olacağı şeyde yardım eden Allah'a hamdolsun.'” Sa'id'den, Amr ibn Avf'tan rivayet edilmiştir: Resulullah ﷺ, İban ibn Sa'id ibn el-As'ı Bahreyn'in başına atamış ve ona şöyle demiştir:

“That when the Messenger of Allah (pbuh) sent Mu’az to Yemen he (pbuh) said to him, ‘How would you judge if a matter was raised to you?’ He said, ‘By the Book of Allah.’ He (pbuh) said, ‘If you do not find it in the Book of Allah?’ He said, ‘I would judge by the Sunnah of the Messenger of Allah (pbuh).’ He (pbuh) said, ‘If you did not find it in the Sunnah of the Messenger of Allah?’ He said, ‘I would perform my own ijtihad, sparing no effort in doing that.’ He said, ‘He (the Messenger of Allah (pbuh)) hit his hand on my chest and said: Praise be to Allah who helped the messenger of the Messenger of Allah in that which pleases the Messenger of Allah’”. It was narrated from Sa’id from ‘Amr ibn Awf that the Messenger (pbuh) appointed Iban ibn Sa’id ibn al-’Aas over Bahrain and he (pbuh) said to him,

"Abdu Qais'a iyi davran ve onların liderlerine saygı göster." Peygamber (ﷺ), en iyi İslam'a girenler arasından valiler gönderirdi. Valilere, İslam'ı kabul edenlere İslam'ı öğretmelerini ve insanlardan sadaka almalarını emrederdi. Pek çok defasında, Peygamber (ﷺ), vergi toplama görevini valiye verir ve ona insanlara iyilikle öğüt vermesini, onlara Kur'an öğretmesini, onları dinî konularda eğitmesini emrederdi; hakkın gerektirdiği durumlarda insanlara karşı yumuşak, haksızlık durumlarında ise sert olmasını tavsiye ederdi. Ayrıca valilere, insanlar arasında huzursuzluk olduğunda kendi kabilelerine çağrıda bulunmalarını yasaklamasını emrederdi; böylece çağrıları yalnızca ortağı olmayan Allah'a (SWT) olsun diye. Valilere, ganimetin beşte birini ve Müslümanlar üzerine farz olan sadakaları almalarını söylerdi. Yahudilerden veya Hristiyanlardan samimiyetle İslam'ı kabul edip İslam dinine teslim olan kimsenin, haklarının onların hakları gibi, yükümlülüklerinin de onların yükümlülükleri gibi olan bir mümin olacağını; Yahudi ya da Hristiyan olarak kalan kimsenin ise dininden döndürülmemesi gerektiğini bildirirdi.

“Take care of Abdu Qais and respect their leaders.” He (pbuh) used to send governors from the best of those who embraced Islam. He used to order the governors to teach Islam to those who had accepted Islam, and to take sadaqah from the people. On many occasions, he (pbuh) would delegate the governor the job of levying of taxes, and He (pbuh) would command him to exhort the people with good, teach them the Qur’an, educate them in the deen, and he (pbuh) advised him to be lenient with the people in the truth and be hard against them in situations of injustice. He (pbuh) also ordered the governors to forbid the people from calling to their tribes when there was agitation between the people, so that their call be to Allah (swt) alone without partner. He (pbuh) told the governors to take a fifth of the wealth and what was obliged upon the Muslims of sadaqah. And that whoever accepted Islam sincerely from the Jews or the Christians and submitted to the deen of Islam, he would be a believer whose rights are like their rights and his obligations are like their obligations; and whoever remained a Jew or a Christian, he should not be tempted from his deen.

Müslim ve el-Buhârî, İbn Abbas'tan rivayet etmişlerdir: Allah'ın Elçisi ﷺ, Muâz'ı Yemen'e gönderdiğinde şöyle buyurdu: "Sen Kitap ehlinden olan kabilelerin üzerine tayin edileceksin. Onları çağırdığın ilk şey, Allah'a (SWT) ibadet olsun. Eğer Allah'ı (SWT) tanırlarsa, onlara Allah'ın (SWT) gece ve gündüz için beş vakit namazı kendilerine farz kıldığını bildir. Bunu yaparlarsa, onlara Allah'ın (SWT) kendilerine zekâtı farz kıldığını, bunun zenginlerinden alınıp fakirlerine verileceğini söyle. Eğer itaat ederlerse, onlardan zekâtı al ve en değerli mallarından uzak dur." Başka bir rivayette, şu ifadeler de eklenmiştir:

Muslim and al-Bukhari narrated from Ibn ‘Abbas that when the Messenger of Allah (pbuh) sent Mu’az to Yemen he (pbuh) said; “You will be appointed over tribes from the People of the Book so let the first matter you call them to be the worship of Allah (swt). If they recognised Allah (swt) then inform them that Allah (swt) has obliged on them five prayers in the day and night. If they did that tell them that Allah (swt) obliged on them zakat which is taken from their wealthy people and paid to their poor people. If they obeyed, take (zakat) from them and stay away from their best property.” In another narration, they added,

"Ve sana mazlumun duasından sakınmanı tavsiye ederim; çünkü onunla Allah (swt) arasında bir engel yoktur." Peygamber (s.a.v.) bazı zamanlarda mali işlerle ilgilenmesi için belirli kişileri görevlendirirdi. Her yıl, Hayber'deki Yahudilerin hurmalarını değerlendirmek üzere Abdullah İbn Ravaha'yı gönderirdi. Muvatta'da şöyle zikredilmiştir:

“And protect you of the prayer (du’a) of the wronged (person), for there is no barrier between it and Allah (swt).” On some occasions he (pbuh) appointed specific people to deal with financial matters. Every year, he (pbuh) would send ‘Abdullah ibn Ruwahah to the Jews of Khayber to assess their fruits. Al-Muwatta mentioned,

Elçi (sallallahu aleyhi ve sellem) ‘Abdullah ibn Ruwahah’ı, aralarındaki hurmaların ürününü tahmin etmesi için gönderirdi. Sonra şöyle derdi: İsterseniz bu sizin, isterseniz bu benim olsun. Onlar da bunu alırlardı.

“The Messenger (pbuh) used to send ‘Abdullah ibn Ruwahah to assess their fruits between him and them. Then he would say: if you would like, this is for you, or if you like it is for me. They used to take it”.

Selman ibn Yesar dedi ki: “Kadınlarının mücevherlerinden bir kısmını topladılar. Sonra şöyle dediler: ‘Bu sizin içindir; bizden indirin ve taksimde hoşgörü gösterin.’ Abdullah ibn Ruvaha şöyle dedi: ‘Ey Yahudi topluluğu! Allah’a yemin olsun ki, Allah’ın (swt) yarattıkları arasında sizden en çok nefret ettiğim kimse sizsiniz; ama bu, sizlere zulmetmeme engel olmaz. Bana teklif ettiğiniz rüşvete gelince, o haram bir maldır ve biz onu yemeyiz (almayız).’ Onlar dediler ki: ‘Bu adaletle gökler ve yer ayakta durmaktadır.’” Peygamber ﷺ, valilerin ve görevlilerin durumunu araştırır, onlarla ilgili kendisine ulaştırılan haberleri dinlerdi. Bahreyn’de kendi âmili olan Ala ibn el-Hadremi’yi, Abdulkays heyetinden biri onun hakkında şikâyette bulunduğu için görevden aldı. İbn Sa’d şöyle dedi: Muhammed ibn Ömer dedi ki: “Bana, Beni Âmir ibn Lüey’in müttefiki Amr ibn Avf tarafından şu bilgi aktarıldı: Allah’ın Elçisi ﷺ, Ala ibn el-Hadremi’yi Bahreyn’e gönderdi, sonra onu görevden alıp yerine İban ibn Sa’id’i Bahreyn’e âmil olarak gönderdi.” Muhammed ibn Ömer dedi ki: “Allah’ın Elçisi ﷺ, Ala ibn el-Hadremi’ye, Abdulkays’tan yirmi adamla birlikte kendisine gelmesini yazmıştı. Ala onlarla birlikte geldi. Heyetin başında Abdullah ibn Avf el-Eşecc vardı. Ala, ondan sonra Bahreyn’e Munzir ibn Sâve’yi atadı. Heyet, Ala ibn el-Hadremi hakkında şikâyette bulundu. Bunun üzerine Allah’ın Elçisi ﷺ onu görevden aldı, yerine İban ibn Sa’id el-Âs’ı atadı ve ona şöyle dedi: ‘Abdulkays’a iyi bak ve onların önderlerine saygı göster.’” Peygamber ﷺ, valilerin tam mali hesaplarını alır, gelirleri ve giderleri hakkında sorular sorardı.

Salman ibn Yassar said, “They gathered some of their women’s jewelry. Then they said, ‘This is for you and reduce from us and tolerate in the division’. ‘Abdullah ibn Ruwahah said ‘O people of the Jews! By Allah, from amongst the creatures of Allah (swt) I hate you most, but this will not drive me to oppress you. As for the bribe you offered me it is illegal property and we do not eat (take) it’. They said, ‘By this (justice) the heavens and the earth stand’.” He (pbuh) used to inquire about the situation of the governors and mayors and he used to listen to what is reported to him of their news. He removed ‘Ala ibn al-Hadhrami who was his ‘amil over Bahrain because a delegate from ‘Abdu Qais complained about him. Ibn Sa’id said that Muhammad ibn ‘Umar said, “I was told from ‘Amr ibn ‘Awf, the ally of Bani ‘Aamer ibn Luai that the Messenger of Allah (pbuh) sent ‘Ala ibn al-Hadhrami to Bahrain, then he removed him from it, and sent Iban ibn Sa’id as an ‘amil over it.” Muhammad ibn ‘Umar said, “The Messenger of Allah (pbuh) had written to ‘Ala ibn al-Hadhrami to come to him together with twenty men of ‘Abdu Qais, so he came to him with them. Their leader was ‘Abdullah ibn ‘Awf al-Ashajj and ‘Ala appointed al-Munzir ibn Sawa over Bahrain after him. The delegation complained of ‘Ala ibn al-Hadhrami. So the Messenger of Allah (pbuh) removed him and appointed Iban ibn Sa’id al-’Aas and said to him; “Take care of ‘Abdu Qais and respect their leaders”. He (pbuh) used to receive the full (financial) accounts of the mayors and would enquire about their revenues and expenses.

Buhârî ve Müslim, Ebû Humeyd es-Saidî'den şöyle rivayet etmişlerdir:

Al-Bukhari and Muslim narrated from Abu Hammeed al-Saidi that,

Peygamber ﷺ, İbnü'l-Lutbiyye'yi Beni Süleym'in sadakasının toplanmasına görevlendirdi. "Görevinden dönüp Allah'ın Resulü ﷺ ile hesaplaşmaya geldiğinde şöyle dedi: 'Bu sizin hakkınızdır, bu da bana hediye edilmiştir.' Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: 'Doğru söylüyorsan, anne babanın evinde oturup hediyenin sana gelip gelmeyeceğini görmez misin?' Sonra Allah'ın Resulü ﷺ halka hitap etmek üzere ayağa kalktı. Allah'a hamd edip O'nu yücelttikten sonra şöyle buyurdu: 'Ammâ ba'du. Size Allah'ın bana verdiği yetki dahilinde bazı işleri yürütmeleri için bazılarınızı görevlendiriyorum. Sonra içinizden biri gelip, 'Bu sizin hakkınızdır, bu da bana hediye edilmiştir' diyor. Doğru söylüyorsa, babasının ve annesinin evinde oturup hediyesinin kendisine gelip gelmeyeceğine bakmaz mı? Allah'a yemin ederim ki, sizden hiçbiriniz (sadakadan) haksız yere bir şey alırsa, Kıyamet Günü onu sırtında taşıyarak Allah'ın huzuruna gelecektir. Dikkat edin, Allah'a böyle bir kişi bağıran bir deve, möletmek üzere olan bir inek veya meleyen bir koyun sırtında gelirse, onu tanırım.'" Sonra ellerini o kadar kaldırdı ki koltuk altlarının beyazlığını gördüm. "Tebliğ etmedim mi?" Ebu Davud, Büreyde'den rivayet etti ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: "Bir işe görevlendirdiğimiz ve kendisine (bazı mali imkânlar) sağladığımız kimse, haksız yere ne alırsa, o ğulûldür (zimmet ihlalidir)." Yemen halkı, Muâz'ın namazını uzun tutmasından şikâyet etti. Bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ onu (uzatmaktan) men etti. Buhârî ve Müslim, Ebu Mes'ud el-Ensârî'den rivayet ettiler ki şöyle demiştir: "Bir adam, 'Ey Allah'ın Resulü ﷺ! Falanca kişi namazı uzattığı için cemaat namazına neredeyse hiç katılamıyorum' dedi. Ben Peygamber ﷺ'i o gün vaazında olduğu kadar öfkeli görmemiştim. Şöyle buyurdu: 'Ey insanlar! Siz insanları (cemaatten) uzaklaştırıyorsunuz. Kim insanlara imamlık yaparsa namazı hafif tutsun, çünkü aralarında hasta, zayıf ve ihtiyacı olan kimseler vardır.'" Müslim'in Cabir'den gelen başka bir rivayetinde ise Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "... Ey Muâz!" "Sen bir baştan çıkarıcı mısın (fattan)?" Peygamber (ﷺ), insanlar arasında hüküm vermeleri için kadılar atardı. 'Ali ibn Ebu Talib'i Yemen'e kadı olarak atadı. Ayrıca Muaz ibn Cebel ve Ebu Musa el-Eş'ari'yi de Yemen'e kadı olarak gönderdi. İkisine şunu sordu:

The Prophet (pbuh) appointed Ibn al-Lutbiyyah over the sadaqah of Bani Saleem, “When he returned back to the Messenger of Allah (pbuh) and he revised accounts with him, he said, ‘This is what is yours, and this is a gift to me.’ The Messenger of Allah (pbuh) said, ‘Won’t you stay in your parents home and see if you get your present, if you say the truth?’ Then the Messenger of Allah (pbuh) stood preaching to the people. So he praised Allah and glorified Him and said, ‘after all, I appoint some men of you over some affairs in which Allah (swt) gave me authority. Then someone amongst you comes and says: This is for you and this is a gift given to me. Had he not sat in his fathers’s and mother’s home so as his gift comes to him if he says the truth. By Allah, no one of you would take of them (the sadaqah) anything unduly but comes to Allah (pbuh) carrying it on the Day of Judgement. Beware, I will know any man who comes to Allah with a camel that brays and a cow that is mooing and a sheep that bleats.’ Then he raised his hands till I could see the whiteness of his armpits. ‘Didn’t I convey’.” Abu Dawood narrated from Bareeda that the Messenger of Allah (pbuh) said, “Whomever we appointed in his job and we provided him (some funds), so whatever he took unduly would be ghalool (misappropriation).” The people of Yemen complained of the length of Mu’az’s prayer, so the Messenger of Allah (pbuh) restrained him. Al-Bukhari and Muslim narrated from Abu Mas’ud al- Ansari, who said, “ A man said, ‘O Messenger of Allah (pbuh) I hardly attend the (jama’a) prayer, because so and so person makes it long.’ As a response I have never seen the Prophet (pbuh) in any preaching angrier than he was then. He said, ‘O people! You drive the people away. So whoever becomes Imam to the people let him lighten (the prayer), for there are amongst them the sick, the weak and the one who has a pressing need’.” In another narration by Muslim from Jabir, he (pbuh) said, “… O Mu’az! Are you a seducer (fattan).” He (pbuh) used to appoint judges to judge between the people. He appointed ‘Ali ibn Abu Talib as a judge over Yemen. He also dispatched Mu’az ibn Jabal and Abu Musa al-Ash’ari as judges to Yemen. He asked the two of them:

Onlar neye göre hükmedecekti? Cevap olarak, eğer hükmü Kitap'ta ve Sünnet'te bulamazlarsa, meseleyi başka bir şeyle ölçeceklerini ve gerçeğe en yakın olanla hareket edeceklerini söylediler. Allah'ın Elçisi ﷺ bunu onayladı; bu da onun hakimleri seçtiğini ve hüküm verme yöntemlerini denetlediğini gösterir. Halkın işlerini gözetir ve dairelerin başkanları olarak sekreterler atardı. ‘Ali ibn Ebu Talib anlaşmalar ve barış antlaşmaları sekreteriydi. Mu’ayqeeb ibn Ebu Fatıma, Peygamber ﷺ'in resmi mührünün sorumluluğunu taşıyor ve ganimet sekreterliğini yapıyordu. Huzeyfe ibn el-Yeman Hicaz'ın meyvelerini değerlendirir, Zübeyr ibn el-Avvam sadaka fonlarının kaydını tutar, el-Mugire ibn Şu'be borçları ve işlemleri kaydeder, Şurahbil ibn Hasene ise diğer devletlerin liderlerine mektupları yazardı. Peygamber ﷺ her bir işe, bunlar ne kadar çok olursa olsun, bir sekreter atadı. Ashabıyla çok istişare yapar, görüş ve basiret sahibi olanlara, akıl ve onur bakımından tanık olduğu kimselere ve İslam'a davet etmedeki sağlam imanlarını ve fedakârlıklarını gösterenlere danışmaktan kaçınmazdı. Görüş almak için başvurduğu on dört kişiyi Şura için görevlendirdi. Bu kişileri, kendi kavimlerinin ileri gelenleri, yani temsilcileri oldukları için seçti. Yedisi Muhacirlerden, yedisi Ensar'dandı. Aralarında Ebu Bekir, Hamza, Ömer, Ali, Cafer, Bilal, İbn Mesud, Selman, Ammar ve Ebu Zer vardı. Peygamber ﷺ bunların dışındaki kişilerden de görüş alırdı, ancak adı geçen bu kişilerden özellikle çokça görüş alırdı. Gerçekte bu kişiler Meclisi Şura'yı oluşturuyorlardı. Peygamber ﷺ, Müslümanların ve gayrimüslimlerin, arazilerden, meyvelerden ve hayvanlardan üzerlerine düşen vergileri topladı. Bunlar şunlardı: zekât, öşür, fey, harac ve cizye. Ganimet ve ganimet malları Beytülmal'e aittir. Zekât, Kur'an'da zikredilen sekiz sınıf insana dağıtılırdı; bunların dışındakilere verilmez ve devletin işlerini yürütmek için kullanılmazdı. İnsanların işlerine bakmak için gerekli olan fonlar, devleti yönetmeye ve orduyu hazırlamaya yetecek düzeydeki fey, harāc, cizye ve ganimet gelirlerinden karşılanırdı; bu yüzden devlet kaynak yetersizliği hissetmezdi. Böylece Peygamber ﷺ İslam Devleti'nin yapısını kurdu ve hayatı boyunca onu tamamladı. Devletin başkanıydı; yardımcıları, valileri, kadıları, ordusu, dairelerin müdürleri ve istişare için başvurduğu bir meclisi vardı. Bu çerçeve, yapısı ve işleviyle şer'î metinlerde zikredilmiştir. Allah'ın Resulü ﷺ, Medine'ye vardığı andan vefatına kadar devlet başkanının görevlerini yerine getirdi; Ebu Bekir ve Ömer de onun yardımcılarıydı. Sahabe, Allah'ın Resulü ﷺ'den sonra yalnızca devlet başkanlığında onun yerine geçecek bir liderin atanması konusunda icma etti; ancak bu, peygamberlikte ya da risalette değildi, çünkü o ﷺ peygamberlerin sonuncusuydu. Böylece Resul ﷺ, devletin bütün yapısını hayatı boyunca kurdu ve yönetim biçimini ve devletin yapısını tamamen bilinir ve açık halde geride bıraktı.

By what would they judge? They replied that if they did not find the rule in the Book or the Sunnah then they would measure the matter with another, and they would act with that which is closer to the truth. The Messenger of Allah (pbuh) consented with that, which indicates that he (pbuh) chose the judges and checked their method of judging. He (pbuh) used to look after the affairs of the people and he appointed secretaries as heads of the departments. ‘Ali ibn Abu Talib was the secretary of agreements and peace treaties. Mu’ayqeeb ibn Abu Fatimah was in charge of the Prophet’s official seal and he was the secretary for booty. Huzayfah ibn al-Yaman used to assess the fruits of the Hijaz and Zubair ibn al-’Awaam used to record the funds of the sadaqah, and al- Mughira ibn Shu’abah used to record the debts and transactions, and Shurahbeel ibn Hasanah used to write the letters to the leaders of other states. He (pbuh) appointed a secretary for each of the interests, however numerous these were. He (pbuh) used to make many consultations with his companions and he (pbuh) did not prevent himself from consulting the people of opinion and vision and those whom he (pbuh) witnessed of their intellect and honour, and showed their strong Iman and sacrifice in calling for Islam. He (pbuh) assigned fourteen men for Shura to whom he used to refer to for seeking an opinion. He (pbuh) chose them because they were the chiefs of their people, i.e. their representatives. They were seven from the muhajiroon and seven from the Ansar. Amongst them were Abu Bakr, Hamza, ‘Umar, ‘Ali, Ja’far, Bilal, Ibn Mas’ud, Salman, ‘Ammar and Abu Dharr. He (pbuh) also used to seek advice from other than these people, but these people mentioned are the ones he sought opinion from extensively. In reality these people constituted the Majlis al-Shura. He (pbuh) collected funds that were due on the Muslims and non-Muslims, and on lands, fruits and livestock. These were: zakat, ‘ushr, fai, kharaj and jizyahh. The funds of spoils and booties were due to Bait al-Maal. Zakat was distributed on the eight types of people mentioned in the Qur’an and it was not given to other than them nor was it used to manage the affairs of the State. Funds for looking after the affairs of the people used to be from the revenues of fai, kharaj, jizyah and booty, which were sufficient for running the State and preparing the army, thus the State did not feel that it had a shortage of funds. In this way the Prophet (pbuh) established the structure of the Islamic State and he completed it in his life. He (pbuh) was the leader of the State and had assistants, governors, judges, army, directors of departments, and a majlis he used to refer to for Shura. This framework in its structure and functions has been mentioned in the Shari’ah texts. The Messenger of Allah (pbuh) performed the actions of the leader of the State from the moment he (pbuh) arrived in Madinah until his (pbuh) death, and Abu Bakr and ‘Umar were his assistants. The Sahabah consented after him on establishing a leader for the State who would succeed the Messenger of Allah (pbuh) in the leadership of the State only, and not in Messengership or Prophethood because he (pbuh) was the seal of the Prophets. Thus the Messenger (pbuh) established the whole structure of the State in his life, and he left behind the shape of ruling, and structure of the State completely known and clear.