Ordu iki bölüme ayrılır:

The army is divided into two parts:

1) Yedekler: Askerî görevleri yerine getirebilecek durumda olan bütün Müslümanlardan oluşurlar.

1) The Reserves: They consist of all the Muslims who are able to perform the military tasks.

2) Düzenliler: Silahlı kuvvetlerde görev yapan, Devlet bütçesinden diğer memurlar gibi maaş alan daimi askerlerdir.

2) The Regulars: They are permanent conscripts in the armed forces who receive salaries from the State’s funds just like any other employees.

Bu, cihad farziyetinden türemektedir; çünkü her Müslüman cihad görevini yerine getirmekle emrolunmuş ve bunun için eğitim almakla yükümlü kılınmıştır. Dolayısıyla bütün Müslümanlar (askerî) yedek kuvveti temsil eder. Bunların bir kısmının orduya dönüştürülmesine gelince, bu, şer'î bir kaideye dayanır: "Bir farzın yerine getirilmesi için gerekli olan şey de farzdır." Çünkü cihad farziyeti sürekli olarak yerine getirilemez ve İslam ile Müslümanlar, daimî bir ordunun varlığı olmaksızın Kâfirlerden korunamaz. Bu sebeple İmam, emrinde düzenli bir ordu bulundurmakla yükümlüdür.

This is derived from the obligation of Jihad, for verily every Muslim is commanded to perform his duty of Jihad, and obliged to train for it. Therefore all the Muslims represent the (army) reserves. As for making part of them into the army, this is based on the Shar’ai principle that states: “That which is necessary to accomplish a duty is itself a duty”. This is because the duty of Jihad cannot be constantly carried out and Islam and Muslims cannot be protected from the Kuffar, except with the presence of a permanent army. The Imam is, therefore, obliged to have a regular army at his disposal.

Askerî kuvvetlere maaş tahsisine gelince, bu konuda da diğer çalışanlarda olduğu gibidir; bu husus açıktır. Müslüman olmayan bir kimseden cihat yapması istenmez; ancak yapması hâlinde bu kendisinden kabul edilir. Bu durumda ona ücret ödenmesi ve bunun için bütçeden pay ayrılması caiz olur. Bunun delili, et-Tirmizî'nin ez-Zührî'den rivayet ettiğine göre Allah'ın Resulü ﷺ'in kendisiyle birlikte savaşan bazı Yahudilere pay verdiği hadisidir. Ayrıca İbn Hişam, Safvan bin Ümeyye'nin henüz müşrik iken Allah'ın Resulü ﷺ ile birlikte Huneyn seferine çıktığını ve Peygamber ﷺ'in ona, Huneyn ganimetlerinden kalpleri ısındırılan yeni Müslümanlara verdiği gibi verdiğini rivayet etmiştir. Yine İbn Hişam'ın Sîre'sinde şu rivayet de yer almaktadır: "Aramızda kimsenin kim olduğunu bilmediği tuhaf bir adam vardı; Kuzman olduğu söylenir. Allah'ın Resulü ﷺ, adı kendisine anıldığında şöyle dedi:"

As for the allocation of salaries for the armed forces, it is just like other employees, which is evident. A non-Muslim is not required to perform Jihad, but if He did it would be acceptable from him, then it would be permitted to pay Him for it and to allocate funds for him. This is due to what At-Tirmithi narrated from Az-Zuhri that the Messenger of Allah (pbuh) allocated shares to some of the Jews who fought with him. Also Ibn Hisham narrated that Safwan bin Umayya went on an expedition with the Messenger of Allah (pbuh) to Hunain whilst He was still a mushrik, so the Prophet (pbuh) gave to Him like He gave to the Mu’allafati Qulubuhum (new Muslims) from the spoils of Hunain. It was also narrated in the Seerah of Ibn Hisham; “There was amongst us a strange man, nobody knew who He was, it is said that He was Kuzman. The Messenger of Allah (pbuh) said when his name was mentioned to him,

"Gerçekten o, ateş ehlindendir." dedi.

‘Indeed He is of the people of fire.’ He said,

"Uhud gününde Kuzman o kadar cesurca savaştı ki, tek başına müşriklerden yedi ila sekiz kişiyi öldürdü…" Bu, Safvan hakkında rivayet edilenlere ek olarak. Bu deliller, bir kâfirin İslam ordusunda bulunabileceğini ve hizmeti karşılığında mal veya para verilebileceğini göstermektedir. "İcâre" (kiralama), bir faydanın karşılığında yapılan bir akittir; buna göre, kiralayanın kiralanan kişiden elde edebileceği her fayda için kiralama caizdir. Dolayısıyla bir kişinin orduya veya savaşa kiralanması, bir fayda olduğu için caizdir. Bu nedenle, bir fayda veya faydalar karşılığında kiralamaya dair genel delil, bir kâfirin orduya veya savaşa kiralanmasına caiz olduğunu göstermektedir. Bu, gayrimüslimler hakkındadır. Müslümanlara gelince, cihad bir ibadet olmasına rağmen, faydası yalnızca onu yapan kişiyle sınırlı kalmayan ibadetlerde kiralamanın caiz olduğuna dair genel delil gereğince, Müslümanların orduya ve savaşa kiralanması caizdir. Bunun delili, Peygamber (s.a.v.)'in şu sözüdür: "Ücret alınmaya en layık olan şey, Allah'ın Kitabını öğretmektir." [Buhârî, İbn Abbâs'tan rivayet etmiştir] Allah'ın Kitabını öğretmek bir ibadettir ve bir Müslümanın Kur'an öğretmek, namaz kıydırmak veya ezan okumak için kiralanmasının caiz olduğu gibi, bunların hepsi ibadet olmasına rağmen, bir Müslümanın cihad yapmak ve orduda bulunmak için kiralanması da caizdir. Ayrıca, Müslümanlara farz olmasına rağmen, cihad için Müslümanların kiralanmasına dair bir delil daha vardır. Ebû Dâvûd, Abdullah bin Ömer'in şöyle dediğini rivayet etmiştir: Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurdu: "Gazi'nin kendi sevabı vardır, Câ'il'in de kendi sevabı ve Gazi'nin sevabı vardır." Gazi, kendisi için savaşan kişidir. Câ'il ise, bir ücret karşılığında kendi adına savaşacak bir başkasını bulunduran ve ona ödeme yapan kişidir. El-Muhît sözlüğünde şöyle belirtilmektedir: Ce'âle, bir iş yapan kişiye verilen miktardır ve eğer bir mücahid (gazi) sizin adınıza ücret karşılığında cihad yaptıysa, ona ayrılan şeydir. "Ajr" hem ücret (ujrah) hem de sevap (thawab) anlamına gelir. İnsanlar arasında yaygın olan kanaat, "ajr" kelimesinin her zaman Allah'ın (swt) kulunun iyi bir amel işlemesi karşılığında ona verdiği sevabı ifade ettiği, "ijara" kelimesinin ise bir kişiden diğerine, işçilik (ajeer) dahil olmak üzere, bir fiil karşılığında verilen ücreti ifade ettiği yönündedir. Oysa bu ayrımı destekleyen hiçbir delil yoktur. Dil, aksine, ajr'ın bir fiil karşılığındaki ödül olduğunu göstermektedir. Al-Muheet sözlüğünde, al-'ajr'ın, ijara gibi, bir fiil üzerindeki karşılık olduğu belirtilmiştir. Hadisin anlamı şudur: El-Gazi (savaşçı) kendi sevabına sahiptir, el-Ja'il (savaş için ücret ödeyen) ise kendi sevabına ve adına savaşması için tuttuğu kişinin sevabına sahiptir. Burada "gazi" (savaşçı) kelimesi, "ajr"ın sevap (thawab) anlamında kullanıldığını göstermekte; "el-Ja'il" kelimesi de "ajr"ın yine sevap anlamına geldiğini belirtmektedir, çünkü bu iki kelime (gazi ve ja'il) de kastedilen anlamı belirleyen karine niteliğindedir. El-Beyhaki, Cubeyr bin Nufeyr'den rivayet etmiştir ki, o şöyle demiştir: "Resulullah ﷺ şöyle buyurdu,"

‘At the day of Uhud, Kuzman fought so strongly that He alone killed seven to eight of the mushrikeen…’” This is in addition to what was reported about Safwan. These evidences indicate that a Kafir can be with the Islamic army and be given property or money for his service. The definition of ‘Ijara’ or hiring as being a contract over a benefit means that hiring is allowed for every benefit that the hiring person can receive from the hired person. So the hiring of a person for the army and fighting is allowed because it is a benefit. Thus, the general evidence of hiring over any benefit or benefits is valid for allowing hiring of a Kafir for the Army, or for fighting. This is with regards to non-Muslims. As for the Muslims, even though Jihad is an act of worship, it is allowed to hire Muslims for the army and to fight because of the general evidence of hiring where hiring is allowed for carrying out the Ibadah if its benefit extends to more than the one who carries it out. This is due to the saying of the Prophet (pbuh); “The most worthy thing to take a wage on is teaching the Book of Allah.” [Narrated by Bukhari on the authority of Ibn Abbaas] Teaching the book of Allah is a worship and since it is allowed to hire a Muslim to teach the Qur’an, lead the prayer, or give Azaan, which are all acts of worship, it is also allowed to hire a Muslim to do Jihad and be in the army. Moreover, there is evidence for the hiring of Muslims for Jihad even though it is a duty upon them. Abu Dawood narrated that ‘Abdullah bin ‘Umar said that the Prophet (pbuh) said; “Al-Ghazi has his own Ajr and Al-Ja’il has his own Ajr and the Ajr of the Al-Ghazi.” Al-Ghazi is a person who fights for him. Al-Ja’il is the one who has someone else to fight on his behalf in return for a wage He pays to him. It is indicated in the dictionary of Al-Muheet, that Al-Ja’ala is the amount given to someone doing an action and what is assigned to a Mujahid (Ghazi) if He made Jihad on your behalf with a wage. Ajr is both the wage (Ujrah) and reward (Thawab). As for what is well known among people that ‘Ajr always means the reward which comes from Allah (swt) to His servant for doing a good deed and that ‘Ijara’ is the reward for an action from one person to another which includes ‘Ajeer’ or labour. In fact, there is no support for this differentiation. Rather what the language indicated is that the Ajr is the reward for an action. It came in the dictionary Al-Muheet that Al-’ajr is the reward on the action, like the Ijara. The meaning of the Hadith is that Al-Ghazi (fighter) has his own reward while the Ja’il has his own reward and the reward of the one whom He hired to fight on his behalf. Here the word Ghazi, (the fighter) indicates that what is meant by Ajr is reward (Thawab), and the word Al-Ja’il indicates that Ajr means reward (Thawab) as well, because these two words (Ghazi and Ja’il) are both the indication (Qareena) that decides the intended meaning. Al-Bayhaqi narrated on the authority of Jubayr bin Nufayr who said; “The Messenger (pbuh) said,

“Ümmetimden savaşan, karşılık alan ve düşmanlarına karşı kendilerini güçlendiren kimseler, Musa'nın annesi gibidir; o, oğluna süt verdi ve karşılığını (Ecr) aldı.” Burada “Ecr” kelimesi ücret anlamındadır. Ayrıca cihad yapmak yalnızca Allah'a yakınlık arayanlara (Ehl-ul-Kurbe) mahsus değildir; bu nedenle cihad için insanları istihdam etmek ve diğer çalışanlar gibi onlara maaş ödemek caizdir.

‘Those of my Ummah who fight and take wages, and strengthen themselves against their enemy are like the mother of Musa who breastfed her son and got her reward (Ajr).’” Ajr here means the wage. Furthermore, performing Jihad is not limited to those who seek nearness to Allah (swt) (Ahl-ul-Qurba), so it is proper to employ people to do Jihad, and pay them salaries like other employees.

Silahlı kuvvetler tek bir bütündür, yani ordudur. Ordunun içinden özel olarak örgütlenmiş ve belirli bir kültür kazandırılmış özel birlikler seçilir ve bunlara polis gücü denir.

The armed forces are one entity that is the army. Special divisions that are specially organised and given a particular culture are selected from amongst the army, and they are called the police force.

Allah Resulü'nün (sav) ordusunu kendi silahlı kuvvetleri olarak kullandığı ve polis görevlerini yerine getirmek üzere ordunun bir bölümünü veya birliğini seçtiği kesindir. Nitekim o, orduyu hazırlamış, onun başında bizzat bulunmuş ve ordunun komutanı olarak bir Emir (amir) atamıştır. Buhârî, Enes'ten şöyle rivayet etmiştir: "Kays İbnu Sa'd, Allah Resulü'ne (sav) karşı, Emir'e karşı Şurta (polis) adamı gibiydi." Bu sözle kastedilen, Sa'd İbnu Ubâde el-Ensârî el-Hazrecî'dir. Tirmizî ise hadisi şu şekilde nakletmiştir: "Kays İbnu Sa'd, Allah Resulü'ne (sav) karşı, Emir'e karşı Şurta adamı gibiydi." el-Ensârî şöyle demiştir: "Bu, onun Emir'in işlerini üstlendiği anlamına gelir." İbnu Hayyân bu hadisi şöyle yorumlamıştır: "Bu, Resulullah'ın (sav) müşriklerin mahkemesine girmeleri ihtimaline karşı aldığı bir tedbirdi." Şurta, aynı zamanda ordunun önünde yer alan birliktir. el-Ezherî şöyle demiştir: "Bir şeyin Şurtası, onun en iyi kısmıdır; Şurta da ordunun seçkinleridir. Ayrıca onların ordunun önüne geçen topluluk olduğu, kendilerine ayırt edici işaretleri ve giydikleri üniformalar sebebiyle Şurta denildiği de söylenmiştir." Bu anlamı el-Esma'î tercih etmiştir. Bütün bunlar, Şurtanın (polisin) silahlı kuvvetlerin bir parçası olduğunun, polis şefini de ordunun Emirini atadığı gibi Halifenin atadığının ve polisin ordunun bir parçası olduğunun delilidir. Polisin orduya bağlı olması ya da bağımsız bırakılması meselesi, Halifenin karar vermesine bırakılmış bir konudur. Bununla birlikte hadisten anlaşılan şudur ki, polis şefi, hükümdarın durumuna benzer şekilde, İmam'a gelen meselelerle ilgilenmek üzere atanır. O, İmam'ın veya hükümdarın emirlerinin, hangi konuda yerine getirilmesi gerekirse gereksin, uygulanması için hazır bir silahlı kuvvet oluşturmakla ve İmam'ın güvenliğini etkileyecek ya da zayıflatacak herhangi bir tehlikeyi önlemekle sorumludur. Dilbilimsel olarak da anlaşılmaktadır ki Şurta (polis), ordunun önünde yer alan, kendine özgü bir amblemi olan bir askeri birimdir. Ordunun önünde yer alan Şurta ise askeri polis olarak bilinir ve kuşkusuz ordunun bir parçasıdır. Hükümdarın emrinde bulunan polise gelince, bunların ordunun bir parçası olmaları gerektiğine dair bir gösterge yoktur, çünkü görevleri hükümdarın emrinde bulunmaktır. Bununla birlikte, bunların Devletin silahlı kuvvetlerinin bir parçası olduklarını gösteren başka göstergeler vardır. Bu nedenle Halife, polisi orduya dahil edebilir ya da ondan ayrı bir kuvvet olarak tutabilir. Yine de silahlı kuvvetler, Halife tarafından atanmaları, Halife ile bağları ve emirlerin alınması bakımından tek bir bütün olarak değerlendirildiğinden, bunların bir orduya ve bir polis gücüne bölünmesi, polisin hükümdarın karşılaştığı olağan işlerle sürekli meşgul edilmesi yoluyla aynı silah ve askeri teçhizata erişimlerini zayıflatır. Bu nedenle, silahlı kuvvetlerin tek bir bütün olması daha iyidir; böylece tüm silahlı kuvvetler için aynı silaha erişim güçlü kalır ve Cihad hazırlığına ilişkin aynı düzenlemeleri izlerler. Dolayısıyla silahlı kuvvetler, polislik görevini yerine getirmek üzere bazı birliklerin seçileceği, ancak yine de ordunun bir parçası olarak kalacağı ordudur. Bu birliklerin yerini bir süre sonra diğer birlikler alır. Böylece tüm silahlı kuvvetlerin Cihad yapabilme yeteneği aynı kalır ve her zaman hazır bulunur.

Şurta, düzeni sağlamakla, iç güvenliği denetlemekle ve tüm yürütme görevlerini yerine getirmekle yükümlüdür. Bu, Peygamber'in ﷺ Kays bin Sa'd'ı şurta lideri sıfatıyla huzuruna getirdiğini belirten, daha önce anılan Enes hadisine dayanmaktadır. Bu durum, şurtanın genellikle yöneticinin önünde çalıştığını, yani yöneticinin istediklerini uyguladığını, örneğin Şeriat'ı uygulamak, düzeni sağlamak, güvenlik temin etmek, hırsızları kovmak için geceleri devriye gezmek ve toplumdaki yolsuzluk yapan ve kötü niyetli kişileri yakalamak gibi görevleri yerine getirdiğini göstermektedir. Ebu Bekir'in halifeliği döneminde Abdullah bin Mesud geceleri yapılan devriyelerin emiriydi. Ömer bin el-Hattab geceleri bizzat devriye gezerdi; yanında hizmetçisi ve bazen de Abdurrahman bin Avf olurdu. Bu nedenle, bazı İslam ülkelerinde insanların gece evlerini ve dükkanlarını korumak için bekçi tutmak zorunda kalması ya da Devletin bekçileri halkın masrafına atamasının yanlış olduğu sonucu çıkar. Çünkü temelde gece devriyesi Devletin görevi ve polisin işlevidir; dolayısıyla halkın bu işi üstlenmesi ya da masraflarını yüklenmesi doğru değildir.

The Shurta are charged to keep order, supervise internal security and carry out all executive matters. This is due to the Hadith of Anas mentioned before saying that the Messenger (pbuh) had taken Qays bin Sa’d before Him in his capacity as the leader of the police. This indicates that the Shurta or the Police usually work before the ruler i.e., they carry out or implement what the ruler requires, e.g., implementing Shari’ah, maintaining order, providing security, carrying out patrols at night to chase away thieves, arrest corrupt people and those with evil intentions in society. ‘Abdullah bin Mas’ood used to be the Ameer of the patrols by night at the time of Abu Bakr. ‘Umar bin al-Khattab used to carry night patrols by himself, and He used to have in his company his servant and sometimes ‘Abdul Rahman bin ‘Awf. Therefore, what is done in some Islamic countries where people have to appoint guards for their homes and shops to guard them at night, or when the State appoints guards at the cost of the people is wrong. This is because it is basically night patrol that is the duty of the State and the function of the police, so the people should not take charge of that nor bear its expenses.

İslam ordusu tek bir ordudur; birinci, ikinci gibi numaralandırılabilen veya il ya da ilçelerin adıyla anılan birçok birlikten oluşur; örneğin Şam ordusu, Mısır ordusu veya San'a ordusu gibi.

The Islamic army is one army, consisting of many contingents which can be given numbers such as the first, second etc, or they can be named after the name of provinces or the districts, for example the army of Ash-Sham, the army of Egypt or the army of Sana’a.

İslam ordusu özel kamplarda konuşlandırılır; her kampta tam bir birlik veya bir birliğin bir parçası ya da birçok birlik halinde bir asker grubu bulunur. Bu kampların tüm vilayetlerde kurulması gerekir, bazılarının da askeri üslerde kurulması gerekir. Bunlardan bazıları sürekli hareket halinde olan ve büyük kuvvetlerden oluşan seyyar kamplar olacaktır. Bu kamplardan her birine "Habbaniyah kampı" gibi bir ad verilir ve her kamp için özel bir sancak bulunur.

The Islamic army is stationed in special camps, and in every camp there is placed a group of soldiers in one complete unit or part of a unit, or many units. These camps have to be put in all provinces and some of them have to be put in military bases. Some of them would be mobile camps that would be in constant movement and would be massive forces. A name is given to each of these camps like the camp of Habbaniyah and for each camp there is a special banner.

Bu düzenlemeler mubah olanlardan olabilir; örneğin ordulara vilayetlerin adlarını vermek veya onlara özel numaralar tahsis etmek gibi. Bu konu halifenin görüşüne ve içtihadına bırakılmıştır. Ayrıca ülkeyi korumak ve orduyu güçlendirmek için gerekli olan hususlar da olabilir; örneğin orduları kamplara yerleştirmek, bu kampların bir kısmını bütün vilayetlerde kurmak ve ülkeyi korumak amacıyla bunları stratejik yerlere konuşlandırmak gibi.

These arrangements may be of the Mubah such as naming the armies after the names of the Wilayaat or giving them special numbers, so it is left to the opinion of the Khaleefah and his Ijtihad. There may also be matters that are necessary to protect the country and to strengthen the army such as placing the armies in camps, putting some of these camps in all the Wilayaat and placing them in strategic places to protect the country.

‘Ömer bin el-Hattab, ordu kamplarını tüm vilayetlere dağıttı; Filistin'i bir birim, el-Musul'u da bir birim olarak oluşturdu. Devletin merkezinde bir ordu birliği bulundururdu ve bir an önce savaşa hazır olacak şekilde bir ordu birliğini de hazır tutardı.

‘Umar bin Al-Khattab distributed the camps of the army over all the Wilayaat so He made Palestine as one unit and Al-Mosul as one unit. He used to keep one army unit in the centre of the State and He used to keep one army unit ready to fight at a moment’s notice.