Muhtesib, suçu öğrendiği anda suç hakkında hüküm verme yetkisine sahiptir; bu, yerinde ve herhangi bir yerde gerçekleşebilir. Bunun için bir mahkemede bulunmasına gerek yoktur. Emirlerini yerine getirmek ve cezayı yerinde uygulamak üzere emrinde bir dizi polis personeli bulunacaktır.

The Muhtasib has the power to judge on the offence as soon as He learns about it, and this could take place on the spot and at any location. He does not need to be in a judicial court. He will have at his disposal a number of police staff to execute his orders and to apply the sentence on the spot.

Muhtesib'in davayı görmek için bir mahkemeye ihtiyacı olmaz; suçun işlendiğinden emin olduğu anda hükmünü verir ve her yerde, zamanda yargılama yetkisine sahiptir; çarşıda, evde, binekte veya gündüz ya da gece arabada olsun. Bir davanın görülmesi için mahkemeye ihtiyaç duyulduğunu gösteren deliller Muhtesib hakkında geçerli değildir; çünkü bu şartı ortaya koyan hadis şöyledir: "İki davacı taraf önünüze oturduğunda..." Bu durum Hisba hakiminin yargılaması için geçerli değildir, zira burada ne davacı ne de davalı vardır; bilakis ihlal edilmiş bir kamu hakkı veya Şer'in ihlali söz konusudur. Ayrıca Allah'ın Elçisi (ﷺ), yiyecek yığını olayını incelediğinde çarşıda yürüyordu ve yiyecek satış için sergileniyordu. Satıcıyı yanına çağırmadı, bilakis suçu fark eder etmez orada hemen müdahale etti. Bu da Hisba davalarının bir mahkemeye ihtiyaç duymadığını göstermektedir.

A judicial court would not be required for the Muhtasib to look into the case at hand, He passes the judgement the moment He is sure that the offence took place, and He has the power to judge at any place and at anytime, whether in the market, in the house, while riding or in the car during the day or night. The evidence that confirms the need to have a judicial court in order to deal with a case does not apply to the Muhtasib, because the Hadith that confirmed this condition states; “If the two disputing parties sat before you.” This is not applicable to the judge of Hisba, as there is no plaintiff and no defendant, rather, there is a public right that has been violated, or a violation of the Shar’a. Besides, when the Messenger of Allah (pbuh) looked into the case of the heap of food, He was walking in the market at the time and the food was displayed for sale. He (pbuh) did not summon the vendor to him, but as soon as He detected the offence He dealt with it on the spot. This indicates that the cases of Hisba do not require a judicial court.

Muhtesib, kendisi için naipler seçme hakkına sahiptir. Bunların Muhtesibin şartlarını taşımaları gerekir ve kendisi onları farklı yerlere tayin edebilir. Bu naipler, tayin edildikleri bölgelerde ve kendilerine devredilen konularda Hisba görevlerini yerine getirme yetkisine sahip olacaklardır.

The Muhtasib has the right to select deputies for him. They should fulfil the requirements of the Muhtasib, and He is allowed to assign them to different places. Those deputies would have the power to carry out the duties of the Hisba in the areas to which they have been assigned, and in the cases for which they have been delegated.

Bu, Muhtesib'in atanma akdinde kendisine naib (vekil) tayin etme yetkisi verilip verilmemesine bağlıdır. Eğer atama Halife tarafından yapılmışsa, Muhtesib'in naib tayin edebilmesi için atama akdinde bu yetkinin yer alması gerekir. Atama Kadıl-kudat (baş kadı) tarafından yapılmışsa, o takdirde önceki şarta ek olarak, Kadıl-kudat'ın atama akdinde, atadığı kadılara kendi adlarına vekil tayin etme, yani naib sahibi olma hakkını verme yetkisinin bulunması gerekir. Eğer Kadıl-kudat'ın böyle bir yetkisi yoksa, bu tür bir vekâleti onaylayamaz; dolayısıyla Muhtesib'in naib tayin etmesine izin verilmez, yani vekil tayin etme hakkı olmaz. Kadının kendi yerine vekil tayin etme yetkisi, ister Muhtesib, ister Kadı, ister Kadıl-mezalim olsun, Halife'nin izin vermesi olmadıkça kadının elinde değildir; ya da Kadıl-kudat'a yargı alanındaki kadıları atama ve atananlara vekil tayin etme izni verme yetkisi verilmiş olmalıdır. Bunun nedeni, kadının belirli bir yargı türü olan Hisba'ya atanmış olmasıdır. Dolayısıyla kendisine vekil tayin etme hakkı, yani kendi yerine naib atama hakkı verilmemişse, herhangi birini atamak için gerekli yetkiye de sahip olmaz. Bu durum hem Kadı hem de Kadıl-mezalim için geçerlidir, çünkü her biri atama akdine göre yargıya atanmış olur. Bu yüzden atama akdinde yer almadıkça, ekstra bir yetkileri yoktur; yani kadı atama yetkisine sahip değildir. Ayrıca, akdinde yer almadıkça, Hisba görevlerini yerine getirmek üzere kendi adına naib tayin etme hakkı da bulunmaz. Aynı durum Kadıl-kudat için de geçerlidir. Vekil tayin etmenin caiz oluşu, Allah Resulü'nün (sav) uygulamasından çıkarılmaktadır; çünkü kendisinden bir davaya bakması istenmiş ve o da yerine bir kişiyi görevlendirmiştir. Bu durum, çölde yaşayan bir Arap'ın Allah Resulü'ne (sav) gelip oğlunun bir adamın yanında çalıştığını, bu adamın karısıyla zina ettiğini bildirdiği ve Resulullah'tan hüküm istediği olayda gerçekleşmiştir. Allah Resulü (sav) bu olayda şöyle buyurmuştur:

This depends on whether the appointment of the Muhtasib includes a clause that gives Him power to appoint deputies, i.e. to delegate deputies who would act on his behalf, in case the Khaleefah made his appointment. If the appointment was however made by the Qadhi al- Qudhah (Supreme judge), then beside the previous condition the appointment of the Qadhi al-Qudhah must include a clause that gives Him power to allow the judges that He appoints to delegate others to act on their behalf, i.e to give them the right to have deputies. If the Qadhi al- Qudhah did not have such power, then He would not be in a position to approve such a delegation, thus the Muhtasib would not be allowed to have deputies, i.e. He would not have the right to delegate. The power of the judge to delegate on his behalf, whether it be the Muhtasib, the Qadhi (judge) or the Qadhi al-Mazaalim, is not in the hands of the judge unless the Khaleefah allows Him to do so; or if the permission to recruit judges and to allow those appointed to delegate were given to the Waali of the judiciary, i.e. the Qadhi al-Qudhah. This is because the judge is appointed to the judiciary, i.e. a specific type of judiciary, which is the Hisba. Therefore, if He were not given the right to delegate, i.e. the right to appoint a deputy for himself, He would not then possess the mandatory power to appoint anyone. This applies to both the Qadhi and the Qadhi al-Mazaalim, for each of them would be appointed to the judiciary according to the appointment clause. Thus they do not possess any extra power, i.e. they would have no right to appoint judges, unless this formed part of the appointment contract. He would not also have the right to appoint deputies to perform the duties of Hisba on his behalf, unless this was part of his contract. The same applies to the Qadhi al-Qudhah. As for the permissibility of appointing deputies, this is derived from the Messenger of Allah’s action, for He (pbuh) was called upon to look into a case, and He appointed someone to act on his behalf. This was what happened in the incident of the desert Arab who came to the Messenger of Allah (pbuh) and informed Him that his son was working for a man and He committed adultery with the man’s wife, so He asked Him for the verdict. The Messenger of Allah (pbuh) said at that incident:

"Ey Üneys (Eslem kabilesinden bir adam), bu adamın karısına git; eğer suçunu itiraf ederse onu recmet (taşlayarak öldür)." [Narrated by Bukhari and Muslim by way of Abi Hurayrah, Zayd bin Khalid al Juhani]

“Go O Unays (a man from Aslam) to this man’s wife, if she admitted guilt then stone her.” [Narrated by Bukhari and Muslim by way of Abi Hurayrah, Zayd bin Khalid al Juhani]

Bu, kadının kendisine atadığı bir davada, kadının yerine hüküm vermesi için bir naibi (vekilini) gönderebileceğini gösterir. Muhtesib için de aynı hüküm geçerlidir, çünkü o da bir kadıdır. Ancak kadı, naibine davayı bütün olarak ele alma yetkisi vermelidir; yani naip, şikâyeti inceleyebilmeli ve atama geçerli olsaydı kendisi hüküm verebilmelidir. Çünkü kadılık, hükmün zorlayıcı yolla yürütülmesidir ve bu bağlamda bölünemez; dolayısıyla kadı, naibini yalnızca inceleme yapması için, hüküm vermeden atayamaz. Atama tam olmalıdır ki naip kadı olsun ve verdiği hüküm geçerli olsun. Bununla birlikte, naip bazen fiilen hüküm vermese bile işi geçerli olur, çünkü hüküm vermek onun için bir şart değildir. Bir kadı bir davaya bakabilir, işini tamamlayıp hüküm vermeden önce görevinden azledilebilir ve dava başka bir kadıya havale edilerek o hüküm verir. Naip için de durum aynıdır. Hüküm vermek onun için şart değildir; ancak atandığında inceleme yapma ve hüküm verme hakkı verilmelidir, yani kadılığa ait bütün zorunlu yetkilerle tam bir kadı olarak atanmalıdır. Muhtesipler için de durum aynıdır: Muhtesip, kendisinin belirlediği davalarda veya yerlerde inceleme ve hüküm verme yetkisi olan naipler atayabilir; yeter ki ona naip atama yetkisi verilmiş olsun. Kadının atadığı naiplerin yasal şartları şunlardır: Müslüman, hür erkek, adil, ergen ve üstlendikleri konularda fakih (ilim sahibi) olmalıdırlar; yani muhtesibin sahip olması gereken şartlara sahip olmalıdırlar, çünkü onlar da tıpkı muhtesip gibi birer kadıdırlar.

This indicates that the judge could send a deputy to judge on his behalf in a case He assigns to him. The same applies to the Muhtasib, as He is also a judge. However, the judge must allow his deputy to deal with the case as a whole, i.e. He must be allowed to look into the complaint and pronounce judgement himself if the appointment to deputise were valid. This is because the judiciary is the conveying of the rule by way of compulsion, so in this context it cannot be partitioned, and therefore He cannot appoint Him to merely investigate without judging. The appointment must be complete so that He becomes a judge and his judgement becomes valid. However, even if He sometimes did not actually pronounce a judgement, his work would still be valid, for it is not a condition for Him to act as a judge. A judge could look into a case, and before completing his work and pronouncing his judgement, He could be relieved of his duties, and then the case would be referred to another judge who would pass judgement. The same applies to the judge’s deputy. It is not a condition for Him to pass judgement, but He must be given the right to investigate and pass judgement when appointed, i.e. He must be appointed as a full judge, holding all the mandatory powers given to a judge. The same applies to the Muhtasibin He appoints deputies with powers to investigate and judge in the cases He assigns for them, or in the areas in which He places them, that is if He has been given the power to appoint deputies. The legal requirements for those whom the judge appoints as his deputies are: They must be Muslim, free men, just, mature and Fuqaha (learned scholars) in the matters they are assigned to deal with, i.e. they must have the same requirements as the Muhtasib, because they are also judges like him.