Liderlik, başkanlık ve İmâre (emirlik) aynı anlama gelir. Lider, başkan ve Emîr de aynı anlamdadır. Ancak Hilafet, dünyadaki tüm Müslümanların genel liderliği olmakla birlikte, emirlikten (İmâre) daha özeldir ve Halife, Emîr'den daha özeldir. Bunun nedeni, emirliğin hilafet de olabilmesi ve hilafet dışında da olabilmesidir; örneğin bir ordunun emirliği, bir vilayetin emirliği ve bir grubun emirliği gibi. Dolayısıyla emirlik, hilafetten daha geneldir. Emîr; halife, bir vilayetin emîri, bir ordunun emîri, bir grubun emîri veya bir yolculuğun emîri olabilir. Bu nedenle Emîr, Halife'den daha geneldir. Böylece "hilafet" kelimesi bilinen belirli bir makama, "emirlik" kelimesi ise her emîr için geçerli genel bir karşılığa işaret eder.

Leadership, presidency and Imarah (emirate) are all of the same meaning. The leader, president and Ameer have the same meaning as well. However, the Khilafah, though it is a general leadership of all the Muslims in the world, is more specific than emirate (Imarah) and the Khaleefah is more specific than the Ameer. This is because the emirate can be the Khilafah and other than the Khilafah, like the emirate of an army and the emirate of the Wilayah and the emirate of the group. Thus the emirate is more general than the Khilafah. The Ameer could be the Khaleefah, the Ameer of a Wilayah, an Ameer of an army, an Ameer of a group, or an Ameer of travel. Hence, the Ameer is more general than the Khaleefah. Thus the word Khilafah is specific to the well-known post, while the word emirate is general for every Ameer.

İslam, lider, başkan ve emirin aynı kişi olmasını, aynı konu üzerinde ve aynı makamda birden fazla kişinin bulunmasına izin vermeyecek şekilde zorunlu kılar. Bu nedenle İslam, sözde kolektif liderliği tanımaz ve kolektif başkanlığı tanımaz; aksine İslam'daki liderlik yalnızca tekil olabilir. Dolayısıyla lider, başkan ve emir tekil olmalıdır ve birden fazla kişi olması caiz değildir. Bu konudaki delil, Peygamber'in ﷺ hadisleri ve uygulamalarıdır. Ahmed, Abdullah ibn Amr'dan rivayet etmiştir ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

Islam obliges that the leader, the president and the Ameer be one person, over the same matter and it does not allow that there should be more than one person in the same post. Therefore, Islam does not recognise what is called the collective leadership and does not recognise the collective presidency, rather the leadership in Islam is solely singular. So the leader, the president and the Ameer must be singular, and it is not allowed to be more than one person. The evidence on this matter is the traditions and actions of the Prophet (pbuh). Ahmad narrated on the authority of ‘Abdullah ibn ‘Umru that the Messenger of Allah (pbuh) said:

“Açık bir arazide üç kişinin, aralarından birini emir olarak atamadan bulunması caiz değildir.” Ebu Davud, Ebu Said'den rivayet etmiştir ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur:

“It is not allowed for three persons in an open land without appointing one of them as an Ameer over them.” Abu Dawood narrated from Abi Sa’id that the Messenger of Allah said:

“Eğer üç kişi bir yolculuğa çıkarsa, aralarından birini emir olarak seçsinler.” El-Bezzâr, Ömer ibnü’l-Hattâb’ın rivayetinden naklediyor ki Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: “Bir yolculukta üç kişi olursa, aralarından birini (Ahad) emir olarak seçsinler.” Bütün bu rivayetler, hadislerden anlaşıldığı üzere emirin tek kişi olması gerektiğini belirtmektedir. “…Aralarından birini emir seçmeden…” “Aralarından birini emir seçsinler.” “Birini” anlamına gelen “Ahad” kelimesi, bir sayısını gösteren ve daha fazlasını kapsamayan “vâhid” kelimesine denktir. Bu, muhalefet mefhumu (Mefhûmu’l-Muhâlefe) yoluyla anlaşılır. Sayılar ve sıfatlar için muhalefet mefhumu, nass’a ihtiyaç duyulmaksızın uygulanabilir. Nitekim Allah (SWT) şöyle buyurmaktadır:

“If three people went out on a journey, let them appoint one of them as an Ameer.” Al-Bazzaar narrated from the tradition of ‘Umar ibn Al-Khattab that the Prophet (pbuh) said: “If there are three persons in a journey, let them appoint one (Ahad) of them as an Ameer.” All these traditions state that the Ameer should be one, as understood from the Ahadith. “...Without appointing one (Ahad) of them as an Ameer.” “Let them appoint one of them as an Ameer.” The word one ‘Ahad’ is equivalent to the word ‘wahid’ which indicates the number one and not more. This is understood from the opposite meaning (Mafhoom ul- Mukhalafah). The Mafhoom ul-Mukhalafah for numbers and description (Wasf) can be acted upon without the need of text. As Allah (swt) says:

"De ki: Allah birdir." [TMQ Al-Ikhlas: 1]

“Say: Allah is One.” [TMQ Al-Ikhlas: 1]

Bu, Ona eş olmadığı anlamına gelir. Mafhûmu'l-Muhâlefe (zıt kavram), onu iptal eden bir nas bulunmadıkça geçersiz kılınmaz. Şöyle ki Allah'ın (SWT) buyruğu gibi:

which means that there is not a second to him. Mafhoomul-Mukhalafah (the opposite concept) is not annulled unless there is a text that does so. Like the saying of Allah (swt):

"Eğer iffetli kalmak isterlerse, cariyelerinizi fahişeliğe zorlamayın." [TMQ An-Nur: 33]

“Don’t force your (servant) girls on prostitution if they (wanted) marriage.” [TMQ An-Nur: 33]

Bu ayetin Mefhûm-ı Muhalefeti, eğer onlar evlenmek istemiyorlarsa fuhşa zorlandıkları anlamına gelir. Ancak Allah'ın şu sözü bu Mefhûm-ı Muhalefeti ortadan kaldırmaktadır:

The Mafhoom ul-Mukhalafah of this verse (Ayah) means that if they did not want marriage then they are forced into prostitution. But the saying of Allah annuls this Mafhoom ul-Mukhalafah:

"Zinaya yaklaşmayın, çünkü o bir çirkinliktir ve kötü bir yoldur." [TMQ Al- Isra: 32]

“Don’t come close to adultery, it is an abomination and an evil way.” [TMQ Al- Isra: 32]

Bu nedenle, Mafhûm al-Muhâlefe'yi iptal eden bir metin yoksa, o mafhûm üzerinde amel edilmesi gerekir. Aynı şekilde Allah'ın (SWT) şu sözü de:

Hence, if there is no text to nullify the Mafhoom al-Mukhalafah then it has to be acted upon. Similarly, the saying of Allah (swt):

Zina eden erkek ve kadın, bunların her birine yüz sopa vurun. [TMQ An-Nur: 2]

“The adulterer, male and female, strike every one of them with one hundred lashes” [TMQ An-Nur: 2]

Bu ayetteki kamçılama belirli bir sayıyla, yani yüz kamçıyla sınırlandırılmıştır. Allah'ın bu belirli sayıyı koymuş olması, yüz kamçının üzerine çıkarılmasının caiz olmadığı anlamına gelir. Bu nedenle, Peygamber ﷺ'in bu hadislerdeki, "Aralarından biri (Ahadahum) emir olarak tayin edilsin" sözü, mefhum-u muhalefet yoluyla, birden fazla emir tayin etmenin caiz olmadığını göstermektedir. Buna göre emirlik (imâre), liderlik ve başkanlık yalnızca bir kişiye aittir ve bu hadislerin metninden ve manasından, birden fazla kişi için olmasının kesinlikle caiz olmadığı anlaşılmaktadır. Bunu, Peygamber ﷺ'in fiili de desteklemektedir; zira emir tayin ettiği bütün durumlarda yalnızca tek bir kişiyi tayin etmiş, birden fazla kişiyi tayin etmemiştir. Ayrıca aynı yerde birden fazla kişiyi kesinlikle tayin etmemiştir.

The lashing in this verse is limited to a certain number, which is one hundred lashes. The fact that it has given this specific number means that it is not allowed to increase over the hundred lashes. Therefore, the saying of the Messenger (pbuh) in these Ahadith; “Let them appoint one from them (Ahadahum) as an Ameer”, indicates by use of Mafhoom ul-Mukhalafah, that it is not allowed to appoint more than one Ameer. Thereupon the emirate (Imarah), leadership and presidency is for one person only, and it is not allowed absolutely, from the text and meaning of these Ahadith, to be for more than one person. This is also supported by the action of the Prophet (pbuh), as he, in all the situations in which He appointed an Ameer; He appointed only one person and no more. And He absolutely did not appoint more than one person in the same place.

Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) nakledilen, onun Muâz ve Ebû Mûsâ'yı Yemen'e gönderdiği ve onlara şöyle buyurduğu hadisle ilgili olarak: Hadis metninde "the Messenger (pbuh)" ifadesi geçtiği için ve kurallara göre Peygamber Efendimiz'in her anılışından sonra ﷺ yazılması gerektiğinden, çevirinin doğru biçimi şöyledir: Peygamber'den ﷺ nakledilen, onun Muâz ve Ebû Mûsâ'yı Yemen'e gönderdiği ve onlara şöyle buyurduğu hadisle ilgili olarak:

With regards to the Hadith narrated from the Messenger (pbuh) that He sent Mu’az and Abu Musa to Yemen, and He said to them:

"Kolaylaştırın, zorlaştırmayın; müjdeleyin, nefret ettirmeyin ve birbirinizle iş birliği yapın." Bu olayda Peygamber ﷺ, ikisini de aynı yere değil, Yemen'in farklı bölgelerine gönderdi. Bu hadisi Buhârî, iki farklı metinle rivayet etmiştir. Bunlardan birinde, ikisinin iki ayrı yere gönderildiği belirtilmekte ve şöyle denilmektedir:

“Make it easy and not difficult, give good tidings and not bad news, and co-operate with eachother.” In this incident the Prophet (pbuh) sent each one of them to a different part of the Yemen and not to the same place. This Hadith was narrated by Al-Bukhari in two different texts. In one of them He states that they were sent to two places, where He said:

“Musa bize rivayet etti ki Ebu ‘Ovane rivayet etti ki ‘Abdulmelik, Ebi Burde’den rivayet etti; o şöyle dedi: Allah’ın Resulü ﷺ, Ebu Musa ile Muaz b. Cebel’i Yemen’e gönderdi ve her birini bir bölgeye gönderip şöyle buyurdu: ‘Yemen iki yerden oluşmaktadır.’ Sonra şöyle buyurdu: ‘Kolaylaştırın, zorlaştırmayın. Müjdeleyin, nefret ettirmeyin.’ Her biri de görevine doğru yola çıktı…” Bu nedenle aynı iş için iki başkan, aynı yer için iki reis olmamalıdır; bilakis reis, lider ve emir yalnızca bir kişi olmalı, birden fazla olması ise caiz değildir.

“Musa narrated to us that Abu ‘Owanah narrated that ‘Abdul Malik narrated from Abi Burdah who said that the Messenger of Allah (pbuh) sent Abu Musa and Mu’az ibn Jabal to Yemen and He sent each of them to a province and said: ‘Yemen is of two places.’ Then He said ‘Make it easy not difficult. Give good news and not bad.’ Each one of them set out for his job…” Therefore, there must not be two chiefs for the same matter, nor two presidents for the same place, rather the president, the leader and Ameer must be only one and it is forbidden for there to be more than one.

Müslüman ülkelerde yaygınlaşan, bir meclis, komite, idari dernek ve benzeri biçimde, liderlik işlevi gören kolektif bir yönetim kurulmasına dair uygulamalar, liderlik bir derneğe, meclise ya da komiteye verildiğinde ilahi hükümle çelişmektedir. Çünkü bu durumda liderlik bir gruba verilmiş olur ki bu, hadislerin metinlerine göre haramdır. Ancak bu komite, meclis veya dernek görevleri yerine getirir, meseleleri tartışır ve istişare yaparsa, bütün bunlar caizdir ve İslam'dandır; çünkü Müslümanlar aralarında istişare etmeleri sebebiyle övülmüşlerdir. Bu komitelerin görüşleri, bu kitapta açıklanan şura hükmüne göre değerlendirilir.

In regards to what has spread in Muslims’ countries with regard to the establishment of a collective leadership in the form of a council, or a committee, or an administrative association and the like, that have the functions of leadership, all this disagrees with the divine rule, if leadership is given to the association, council or committee. This is because leadership would be given to a group, which is Haram according to the texts of the Ahadith. However, if the committee, the council or the association were to carry out tasks, or discuss matters and make consultation, then all this is allowed and is from Islam, because the Muslims are praised for having consultation amongst themselves. The opinion of these committees would be considered according to the Hukm of Shura explained in this book.