Egemenlik konusundaki ilk ilke ise şöyledir: Egemenlik Şeriat'indir, Ümmet'in değil. Bu ilkenin bir gerçekliği vardır; o da "egemenlik" kelimesinin kendisidir. Bu ilkenin egemenliğin Ümmet'e değil, Şeriat'e ait olduğuna dair delilleri vardır. Gerçekliği ise şudur: Bu kelime, iradeyi kullanan ve kontrol eden kişi anlamına gelen bir Batı terimidir. Dolayısıyla bir birey kendi iradesini kullanıp kontrol ederse, kendi üzerinde egemen olur; ama iradesi kendisi dışındaki birinin kontrolü ve kullanımı altındaysa, bir köle olur. Bu durum Ümmet için de geçerlidir: Eğer onun iradesi, yani bireylerinin çoğunluğunun iradesi, kendisi tarafından, kendi bireylerinden bazılarına isteyerek ve özgürce o iradeyi kontrol etme hakkını tanımasıyla denetlenirse, kendi üzerinde egemen sayılır. Buna karşılık, başkaları onun iradesini isteği dışında kontrol ederse, köleleştirilmiş sayılır. Demokratik sistemin "egemenlik halkındır" demesinin nedeni de budur: Yani halk kendi işlerini yürütür, istediği temsilcileri seçer ve onlara iradesini kontrol etme hakkını verir. Hükmü uygulamak istediğimiz egemenliğin gerçekliği budur. Bu egemenlik hakkındaki hüküm ise şudur: Egemenlik Şeriat'indir, Ümmet'in değil. Bireyin iradesi, kendisinin dilediği gibi değil, Allah'ın (sübhanehu ve teâlâ) emir ve yasakları tarafından kontrol edilir. Benzer şekilde Ümmet de kendi serbest iradesiyle, istediği gibi hareket ederek kontrol edilmez; aksine Allah'ın (sübhanehu ve teâlâ) emir ve yasaklarına tabidir. Bu konudaki delil, Allah'ın şu ayetinde yansımaktadır:

As for the first principle, that the sovereignty belongs to the Shar’a; it has a reality, which is the word sovereignty. It has evidence that indicates that it belongs to the Shar’a and not to the Ummah. Its reality is that this word is a Western term, which means the one who exercises and controls the will. So if an individual exercised and controlled his own will, he would be sovereign over himself, but if his will was controlled and exercised by other than himself he would be a slave. This applies to the Ummah as well, if her will i.e. the will of the majority of her individuals, was controlled by herself via some of her individuals, to whom she willingly and freely granted the right of controlling that will, she would be considered sovereign over her own self. Whereas if others cotrolled her will, against her wishes, she would be considered enslaved. That is why the democratic system states: the sovereignty belongs to the people i.e. the people exercise their own affairs and elect the delegates they wish and give them the right to control their will. This is the reality of the sovereignty that we want to apply the verdict on. The verdict regarding this sovereignty is that it belongs to the Shar’a and not to the Ummah. The will of the individual is not controlled by himself as he pleases but by the commands and prohibitions of Allah (swt). Similarly, the Ummah is not controlled by her own free will where she acts as she pleases but is rather subjected to the commands and prohibitions of Allah (swt). The evidence about this is reflected in Allah’s saying:

"Rabbine andolsun ki, aralarındaki anlaşmazlıkta seni hakem kılmadıkça iman etmiş olmazlar." [An-Nisa: 65]

“And by thy Lord they will not believe until they make you judge between them.” [An-Nisa: 65]

Ve Onun (SWT) sözü:

And His (swt) speech:

"Ey iman edenler! Allah'a itaat edin, Peygambere itaat edin ve aranızdaki emir sahiplerine de itaat edin. Eğer bir konuda ihtilafa düşerseniz, Allah'a ve Peygamber'e arz edin, eğer Allah'a ve Ahiret gününe inanıyorsanız." [An-Nisa: 59]

“O you who believe, Obey Allah, Obey His Messenger and those in authority from amongst you and if you differ then refer it to Allah and His Messenger if you believe in Allah and the Last Day.” [An-Nisa: 59]

Allah'a ve Resûlüne döndürmek, Şer'î hükümlere döndürmek demektir. Dolayısıyla ümmeti ve ferdi yöneten, ümmetin ve ferdin iradesini yürüten şey, aslında Resûlullah ﷺ'in getirdiği şeydir. Bu nedenle ümmet ve fertler Şer'a boyun eğer. Egemenlik de böylece Şer'indir. Bu yüzden ümmet, demokratik sistemde olduğu gibi, halifeye istediklerini yerine getirmesi için kiralanmış biri gibi biat vermez. Onun biatı, Allah'ın Kitabı ve Resûlü ﷺ'in Sünneti üzerine verilir; böylece Allah'ın Kitabını ve Resûlü ﷺ'in Sünnetini uygulaması, yani halkın istediğini değil Şer'i hayata geçirmesi amaçlanır. Biat eden insanlar Şer'den sapsalar bile, onlar tekrar Şer'e dönene kadar halifenin onlarla savaşması gerekir.

Referring it to Allah and the Messenger means to the rules of Shar’a. Therefore, that which controls the Ummah and the individual, and conducts the will of the Ummah and the individual is, in fact, what the Messenger of Allah (pbuh) has brought. So the Ummah and the individuals submit to the Shar’a. Thus, the sovereignty is for the Shar’a. Therefore, the Ummah does not give the Bay’ah to the Khaleefah as if hired by her to execute what she wishes, as is the case in the democratic system. He is rather given the Bay’ah on the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger (pbuh), so as to execute the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger (pbuh) i.e. to implement the Shar’a and not what the people wish. Even if the people who gave him the Bay’ah deviated from the Shar’a he has to fight them until they revert back to the Shar’a.