İslam'ın uygulanmasının, davetinin taşınmasının, uygulamasının sürekliliğinin ve bu uygulamanın mükemmelliğinin doğal teminatı, yöneticinin takvası ve bu takvanın kendi içinde yoğunlaşmasıdır. Çünkü yöneticinin Allah'a karşı takvası, onu İslam'a olan ilgisini kendi hayatına ve kendi ihtiyaçlarına duyduğu ilgiden daha fazla hale getirir. Ayrıca onda, her bir eylemini üstlendiğinde Allah'ı içinde hatırlamasını sağlayan ve her davranışında Allah'tan korkmasını sağlayan hassas bir duygu doğurur.

The natural guarantee for implementing Islam, carrying of its Da’wah, continuity of its implementation and the perfection of this implementation is the Taqwa of the ruler and the concentration of this Taqwa within himself. This is because the Taqwa of Allah by the ruler makes Him more concerned about Islam than his concern for his own life and his own needs. It also generates in Him the sensitive feeling that makes Him remember Allah within himself every time He undertakes an action, and fear Allah regarding every one of his conducts.

Eğer yönetici takvayı kaybetseydi, İslam'ın uygulanması, uygulamasının iyileştirilmesi ve bu uygulamanın sürekliliği için doğal bir güvenceyi kaybetmiş olurdu; İslam Da'vetini taşıma güvencesini de kaybetmiş olurdu. Yöneticinin takvadan uzaklaşması mümkün olduğuna göre, onu İslam'ı arazide uygulamaya zorlayan ve onun yerine İslam'ı uygulayan ve Da'vetini taşıyan bir yöneticiyi atama yetkisine sahip, somut bir araç bulunmalıdır. Bu pratik araç Ümmettir. Bu nedenle İslam Ümmeti, Allah'ın kutsallığını ihlal eden, Allah'ın ahdini bozan, Resulullah ﷺ'in Sünnetine karşı çıkan, Allah'ın kullarına günah ve haddi aşarak davranan zalim bir yönetici gördüğünde, onu söz ve fiille sorgulamak ya da onu değiştirmek zorundadır. Ümmetin bu görevi üstlenebilmesi için Allah korkusuyla nitelenmiş olması gerekir, çünkü Ümmetin Allah'tan korkması İslam'a ve onun uygulanmasına karşı bir kaygı doğurur. Bu da onu yöneticiyi yaptıklarından hesaba çekmeye yöneltir; uygulamada bir eksiklik ya da İslam'ın Ahkâm'ından (hükümlerinden) sapma girişimi ya da İslam sistemlerinin yanlış uygulanması gördüğünde, onunla tartışır ve onu hesaba çeker. Bu yollarla İslam'ın uygulanması sürer ve uygulamasının iyileştirilmesi de takip edebilir.

If the ruler lost the Taqwa, then He would have lost the natural guarantee for the implementation of Islam, improving its application and the continuity of this application, and He would have lost the guarantee to carry the Islamic Da’wah. Since it is possible for the Taqwa to elude the ruler, then there must be a physical means that compels Him to implement (Islam) upon the land and has the authority to establish in his place the ruler who implement Islam and carries its Da’wah. This practical means is the Ummah. Therefore it is obligatory upon the Islamic Ummah, if she saw an unjust ruler, violating the sanctity of Allah, breaking the covenant of Allah, opposing the Sunnah of Rasool Allah, treating the servants of Allah with sin and transgression, she must challenge Him by word and by action, or change him. In order that the Ummah undertakes this duty, she must be characterised with the Taqwa of Allah, because the fear of the Ummah from Allah generates the concern about Islam and its implementation. This obliges her to account the ruler about his actions, so she argues/discusses with Him and accounts Him whenever she sees from Him any shortcomings in the implementation or an attempt to deviate from the Ahkam (rules) of Islam, or misapplies the systems of Islam. By such means, the application of Islam continues as well as the improvement of its application can follow.

Ümmet, dünyada İslâm'ı uygulamanın pratik aracı olarak, yöneticiyi gözetleyip hesaba çekmesiyle birlikte, kendi içinde doğru bir yapının kurulmasına ihtiyaç duyar. Bu doğru yapı, derin anlayışı ve Allah'a karşı büyük korkusuyla öne çıkan, İslâm'a dayanan bir yapı olmalıdır. Çünkü bu yapı tek bir temel üzerine kuruludur; o da İslâmî akîdedir. Ve yapı, halkı yoğunlaştırılmış İslâmî kültürle (Thaqaafah) yetiştirmeye çalışır. Bu kültür, aklın ufkunu genişleten, kavrayışı güçlendiren ve ruhu arındıran bir kültürdür; çünkü duyguları düşünceyle bağlar ve düşünceler ile duygular arasında uyum yaratır. Bu da Müslümanı gerekli olan İslâmî kişiliğe dönüştürür. Bu yapı bu kişiliğe uygun olarak kurulduğunda, ümmeti şekillendirmenin aracı olur. Çünkü İslâm onun düşüncelerini arındırır, onu tek bir düşünce üzerinde şekillendirir ve tek bir hedefe yöneltir; böylece ümmet bu hedef uğrunda yaşar ve onun da'veti taşır. Bu durumda ümmet, taşıdığı ideolojiye sürekli uyanık kalır ve onun farkında olur. Onu uyandıran, ideoloji uğruna, bu ideolojiye da'vet uğruna ve bu ideolojinin uygulanması ile uygulamasının sürekliliği uğruna yaşayan bu yapıdır.

However the Ummah-which is the practical means in the Dunya to implement Islam through her watching over and accounting the rulerneeds a correct structure to be established within her. This correct structure should be based on Islam, distinct in its deep understanding and its great fear of Allah. This is because it is established on one basis, which is the Islamic ‘aqeedah, and works to culture the people with the concentrated Islamic culture (Thaqaafah). It is a culture that broadens the scope of mind, and strengthens the comprehension, and purified the soul; for it links the emotions with the thought, and it generates harmony between the thoughts and the emotions. This makes of the Muslim the required Islamic personality. Once this structure was established in accordance with this personality, it would be the means to mould the Ummah. This is because Islam purifies her thoughts, and moulds her in one thought and thus drives her to one objective, where she lives for its sake and carries the Da’wah to it. Then she would be continually vigilant about the ideology that she carries and would be well aware of it. What awakens her is this structure that lives for the sake of the ideology, for the sake of the Da’wah to it and for the sake of the implementation of this ideology and the continuity of its implementation.

Bu yapı, ümmetten doğan ideolojik bir partidir. Diğer bir deyişle İslam üzerine kurulan, İslam'ı fikri önderliği olarak kabul eden ve bu İslam'ı ümmete taşıyan bir partidir; böylece ümmet İslam'ı anlar ve İslam'ı benimsemeleri için insanlara her yerde da'veti taşır. Bu nedenle, da'vetin dışında hiçbir faaliyette bulunmayan bir da'vet hizbidir. Çünkü diğer alanlardaki faaliyet devletin işlevidir, hizbin işlevi değildir.

This structure is the ideological party that emerges from the Ummah. In other words, it is the party that is established on the basis of Islam, and makes Islam its intellectual leadership, which the party carries in the Ummah so that she understands Islam, and it carries the da’wah to Islam everywhere so that people embrace it. Therefore it is a hizb of da’wah that undertakes no action other than the da’wah. This is because action in the other areas is the function of the state, and not the function of the hizb.

Hizb, Ümmet'i kurup ona önderlik ettikten sonra, Ümmet'in ya da onun temsilcisi olduğu için devlet üzerinde gözetleyici bir göz haline gelir. Ümmet'e önderlik eder ve ona görevini yerine getirtir; bu görev, devletle tartışmak ve onu hesaba çekmek, devleti sözle ya da eylemle sorgulamak ve İslam için bir tehlike korkulduğunda onu değiştirmektir.

Once the hizb was established and led the Ummah it becomes the watchful eye over the state, because it is the Ummah or the representative of the Ummah. It leads the Ummah and makes her carry out her duty, which is to argue/discuss with the state and account it, challenging the state with words, or actions, or even to change it if a danger to Islam is feared from it.

Ümmetin devleti sorgulaması ve onu hesaba çekmesi, ona öncülük eden bir hizbin, devletten önce bu liderlik görevini üstlenmiş olmadan zor olacaktır. Çünkü önünde bulunan pek çok güçlüğün, ancak bir kişi ya da kişilerde değil, bir yapıda temsil edilen birleşik bir liderliğin varlığıyla aşılabileceği bir gerçektir. Bu nedenle ümmetin içinde ideolojik ve siyasi bir hizbin kurulması zorunludur. Bu hizbin tek görevi İslam davetini taşımak, davetini taşımanın tek yolu ise siyasi yöntemdir. Dolayısıyla bu hizbin ortaya çıkışı kaçınılmazdır; çünkü o, ümmeti yönlendiren ve devletin görevini en iyi biçimde yerine getirmesini, yani İslam davetini taşımasını, İslam'ın uygulanmasını ve bu uygulamanın sürekliliğini, ümmete önderlik etmesi yoluyla garanti eden pratik araçtır. Aynı zamanda onun yanlış uygulanmasını önlemenin de pratik aracıdır.

It would be difficult for the Ummah to to debate with or account the state without having a hizb that holds the post of her leadership before the state. This is because there are many difficulties before her that she can’t overcome except by the presence of a unified leadership represented in a structure and not in an individual or individuals. Therefore, it is necessary for an ideological and political hizb to be established in the Ummah. Its only work is to carry the Islamic Da’wah and its only method for carrying the Da’wah is the political way. Thus the emergence of this hizb is inevitable, for it is the practical means which leads the Ummah and guarantees–through it’s leadership for the Ummah-the performance by the state of its duty in the best manner, which is the carrying of the Islamic Da’wah, the application of Islam and the continuity of this application. It is also the practical means to prevent its misapplication.

Müslümanların Rasûlullah ﷺ etrafında İslam üzerine yapılanması Erkam'ın evinde açıkça görülüyordu; ardından bu yapılanma bütün Sahabeyi içine alacak şekilde genişledi. Böylece Müslümanlar arasında öne çıkan ve İslam'ı pratikte taşıma sorumluluğunu üstlenen bir blok ortaya çıktı; oysa bütün Müslümanlar genel anlamda İslam'ın sorumluluklarını taşıyordu. Rivayet edildiğine göre Rasûlullah ﷺ, altmış bin Sahabiyi geride bırakarak vefat etti. Bunlar, İslam'ı pratikte taşımanın sorumluluğunu üstlenen İslami blok, yani İslami Hizb'di. Oysa Rasûlullah ﷺ vefat ettiğinde Müslümanların sayısı bu sayının (Sahabenin sayısının) birkaç katıydı. Sonra Sahabe, Tabiin ve Tebe-i Tabiin dönemleri sona erdi ve Hizb ortadan kayboldu. Böylece yöneticilerin ruhlarında zayıflık baş göstermeye başladı, çünkü Ümmeti onları gözetleyecek, onlarla tartışacak ve onlardan hesap soracak bir hizb kalmamıştı. Bu durum, İslam'ın yanlış uygulanmasına kadar varan bir sürece kadar devam etti. Bu nedenle İslam'ın uygulanmasının, Da'vetinin taşınmasının ve uygulamasındaki düzelmenin gerçek güvencesi, İslami ve siyasi Hizb'dir.

The structuring of the Rasool (pbuh) of the Muslims around Islam was evident in the house of Al-Arqam, and then the structure included all the Sahabah. Thus they were the block that emerged among the Muslims and took the responsibility of carrying Islam practically, although all the Muslims used to carry the responsibilities of Islam in general manner. It was reported that Rasool Allah (pbuh) passed away leaving behind sixty thousand of the Sahabah. These were the Islamic bloc, or the Islamic Hizb that carried the responsibility of Islam practically. Otherwise the Rasool (pbuh) passed away while the Muslims were many times more than that number (of the Sahabah). Then the time of the Sahabah, the Tab’ieen and the Tab’iee at-Tab’ieen ended, the Hizb disappeared. So weakness started to creap into the souls of the rulers, for there was no hizb that leads the Ummah to watch over them, and argue/discuss with them and account them (the rulers). This continued until misapplication of Islam took place. Therefore the true guarantee for the application of Islam, the carrying of its Da’wah and the betterment of its application is the Islamic and political Hizb.