Yukarıda sayılanlar, halifenin atanabilmesi için gerekli akdi şartlardır. Yukarıda sayılan yedi şarttan başka hiçbir şart, halifeliğin akdi için zorunlu bir ön koşul teşkil etmez. Ancak bu tür şartlar, ilgili metinler sahih olarak doğrulanmışsa veya sahih (Sahih) bir metinle teyit edilmiş bir kural altında sıralanmışlarsa, tercih şartı niteliğindedir. Bir şartın akdi şart olabilmesi için, onun vacip olduğunu gösteren kesin bir emir (Talab Jazim) içeren delile sahip olması gerekir. Delil kesin bir emir içermiyorsa, o şart yalnızca tercih şartı olur. Yukarıda sayılan yedi şart dışında kesin bir emir içeren hiçbir delil bulunmamıştır; dolayısıyla akdi şartlar yalnızca bunlardır. Diğer şartlar ise sahih olarak doğrulanmış bir kurala dayandıklarında yalnızca tercih şartı sayılırlar. Buna göre, halifenin müctehid olması şartı akdi bir şart değildir, çünkü bu, kesin bir emir belirten bir metinle doğrulanmamıştır. Üstelik halifenin görevi yönetmektir; kendi içtihadına ihtiyacı yoktur, zira hüküm hakkında soru sorabilir veya bir müctehidin görüşlerini izleyerek taklit yoluyla görüşleri benimseyebilir. Bu nedenle müctehid olması zorunlu değildir. Olması tercih edilir, ama olmadığı takdirde de halifeliği yine akdedilmiş olur. Halifenin cesur olması, kurnaz bir siyasetçi ya da halkın işlerini yönetmede uzman olması zorunlu değildir; çünkü bu şartları destekleyen bir delil yoktur ve bunlar, onları akdi şart kılacak bir şer'i hükmün kapsamına girmezler. Bununla birlikte, halifenin basiretli ve görüş sahibi bir cesarete sahip olması tercih edilir. Halifenin Kureyş'ten olması da zorunlu değildir. Mu'âviye'den Buhârî'nin rivayet ettiğine göre şöyle demiştir: Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyururken işittim:

The aforementioned are the contractual conditions necessary for the Khaleefah to be appointed. Any other condition, apart from the seven mentioned above, does not constitute a necessary prerequisite for contracting the Khilafah. Such conditions however, constitute conditions of preference if the texts relating to them are confirmed, or if they are listed under a rule that has been confirmed by a sound (Sahih) text. In order for the condition to be a contractual one it should have evidence that includes a decisive command (Talab Jazim) to indicate that it is obligatory. If the evidence does not include a decisive command then the condition becomes only one of preference. No evidence containing a decisive command has been found except for those seven conditions; therefore they alone constitute the contractual conditions. As for the other conditions, whereby a rule has been confirmed as sound, these would constitute conditions of preference only. Therefore, the stipulation that the Khaleefah must be a Mujtahid is not a contractual condition because this has not been confirmed by a text indicating a decisive command. Moreover, the duty of the Khaleefah is to rule, so He is not in need of his own Ijtihad, as He could ask about a verdict or follow the opinions of a Mujtahid and adopt opinions on the basis of his imitation (Taqlid), thus it is not necessary for him to be a Mujtahid. It is, however, preferable for him to be so, but if He is not his Khilafah would still be contracted. The Khaleefah does not have to be brave, nor a shrewd politician or an expert in managing the affairs of the people because there are no evidences to back these conditions, nor do they come under a divine rule that makes them contractual conditions. It is, however, preferable for the Khaleefah to be brave with vision and opinion . The Khaleefah does not also necessarily have to be from Quraysh. As for what has been reported by Al-Bukhari from Mu’awiya that He said: I heard the Messenger of Allah (pbuh) say:

"Şüphesiz bu iş Kureyş'in içindedir. Dini uyguladıkları sürece, kim onlara düşmanlık ederse Allah onu yüz üstü yere serer." Ve Buharî'nin İbnu 'Umar'dan rivayet ettiği hadis: Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu:

“Verily this matter is within Quraysh. As long as they implemented the Deen, if anyone were hostile to them, Allah would throw him on his face.” And what Al-Bukhari narrated on the authority of Ibnu ‘Umar that He said: The Messenger of Allah (pbuh) said:

“Bu iş, onlardan yalnızca iki kişi kalsa bile Kureyş'in içinde olacaktır.” Bu ve sahih olduğu kanıtlanmış, Allah Resûlü'ne ﷺ ait diğer hadisler, otoritenin Kureyş halkı arasında olduğunu belirtmektedir. Bunlar gerçekte bir emir değil, bir bilgilendirme kalıbında gelmiştir. Bir talep içerseler de, hiçbir hadis gerçekte bir emir taşımaz. Ancak böyle bir talep, kesin bir emir değildir, çünkü onu bu yönde niteleyecek bir delil yoktur. Hiçbir hadis, onu kesin bir emir kılacak bir karine (qareena) ile ilişkilendirilmemiştir; bu da onun mendûb (müstehab) olduğunu, farz olmadığını gösterir. Dolayısıyla bu, bir tercih şartıdır, bir akit şartı değildir. Allah Resûlü'nün ﷺ şu sözüne gelince:

“This matter would still be within Quraysh even if only two of them remained.” These and other Ahadith, proved sound and related to the Messenger of Allah (pbuh) that the authority is amongst the people of Quraysh, they have actually come in an informative form and not an imperative one. Not one Hadith actually carries a command even though they carry a request. Such a request, however, is not a conclusive command because there is no evidence to qualify them for this. No Hadith has been linked to any connotation (Qareena) that makes it a conclusive command, which indicates that it is Mandub (desirable) and not obligatory. It is, therefore a condition of preference and not a contractual condition. As for Allah’s Messenger (pbuh) saying:

"Eğer biri onlara düşmanlık ederse, Allah onu yüzüstü atardı." Bu, onlara düşmanlık etmenin yasaklandığını gösterir ve bunun, onun (ﷺ) sözünü doğrulamadığını gösterir.

“if anyone were hostile to them, Allah would throw him on his face.” This indicates prohibition of being hostile to them and not confirmation to his saying:

“bu iş Kureyş'tedir.” Hadis, yönetim (hüküm) işinin onlarda olduğunu söylemekte ve ardından onlara karşı düşmanlığı yasaklamaktadır. Ayrıca "Kureyş" kelimesi bir isimdir, bir sıfat değildir. Şeriat terminolojisinde buna lakap denir. Lakaptan çıkarılan bir anlam ise asla dikkate alınmaz, çünkü lakabın hiçbir mefhûmu (anlamı) yoktur. Dolayısıyla Kureyş'in zikredilmesi, yönetim makamının Kureyş dışında birine ait olamayacağı anlamına gelmez. Bu nedenle Allah'ın Elçisi ﷺ "Şüphesiz bu iş Kureyş'tedir..." buyurduğunda ve sözü:

“this matter is within Quraysh.” The Hadith says that the matter (ruling) is within them, and it then proceeds to forbid hostility to them. Besides, the word Quraysh is a name and not a description. In Shari’ah terminology it is known as a title. And the meaning derived from the title is never considered, because the title has no meaning (Mafhoom) at all. Therefore, the mention of Quraysh does not mean that the position of ruling cannot belong to other than Quraysh. So when Allah’s Messenger (pbuh) said: “Verily this matter is within Quraysh...” and his saying:

"Bu mesele yine de Kureyş içinde kalırdı..." O (aleyhisselam), yönetimin Kureyş dışındakilerin elinde bulunmasının yanlış olduğunu kastetmedi. Kastettiği, yönetimin Kureyş içinde olduğu ve aynı zamanda Kureyşli olmayan başkalarının elinde bulunmasının da geçerli olduğudur. Dolayısıyla yöneticilerin Kureyş halkından olması şartının konulması, başkalarının yönetmesinin geçerli olmadığı anlamına gelmez. Bu nedenle bu, bir tercih şartıdır, akit şartı değildir.

“This matter would still be within Quraysh...” He (pbuh) did not mean that it is wrong for it (the ruling) to be in other than Quraysh. He (pbuh) meant that it is within Quraysh and, as well, it is valid to be in the hands of others who are not from Quraysh. Thus specifying the people of Quraysh as rulers does not necessarily mean that others are not valid to rule. Therefore, it is a condition of preference and not a contractual condition.

Gerçekten Allah'ın Elçisi (sallallahu aleyhi ve sellem), ‘Abdullah İbn Ruvahah, Zeyd İbnü'l-Hârith ve Usame İbnü Zeyd'i yönetici görevlerine atamış, ve bu üçü de Kureyş'ten değildi. Böylece Allah'ın Elçisi ﷺ, Kureyş dışındakileri de yöneticilik görevlerine atamıştır. Bu ifadede geçen "bu iş" (el-Emr) yönetici olma yetkisini, yani hükmetme yetkisini ifade eder ve bu yalnızca Halifelik makamı için geçerli değildir. Allah'ın Elçisi ﷺ'in Kureyş dışından kişileri yöneticilik makamlarına atamış olması, yetkinin yalnızca Kureyş'e özgü olmadığını ve başkalarından esirgenmediğini göstermektedir. Bu nedenle hadisler, Halifelik makamına layık olan bazı kişileri, onlara duyulan tercihi belirtmek için zikretmiştir; bu, o makamın yalnızca onlara ait olduğunu ya da başkaları için yasaklandığını göstermez.

Indeed the Messenger of Allah (pbuh) appointed ‘Abdullah Ibn Ruwahah, Zayd Ibnu Harith and Usama Ibnu Zayd to positions of authority and all three were not from Quraysh. Thus the Messenger of Allah (pbuh) did appoint people from other than Quraysh to positions of ruling. In this phrase “this matter” (Amr), means the authority, i.e. the authority to rule, and this does not only apply to the post of Khilafah. The fact that the Messenger of Allah (pbuh) did appoint people from outside Quraysh in posts of authority indicates that authority is not exclusively confined to the people of Quraysh, and prevented from others. Therefore, the Ahadith have mentioned some of the people who are worthy of the Khilafah post, to indicate their preference and do not indicate that it is exclusively confined to them or prohibited for other than them.

Halife'nin Haşimî ya da Alevî olması da zorunlu değildir; zira Allah'ın Elçisi ﷺ, Banu Haşim'den ya da Banu Ali'den olmayan kimseleri de yetkili makamlara atamıştır. Tebük'e çıktığında Muhammed İbnu Mesleme'yi Medine'ye vali olarak atamış, o ne Haşimî ne de Alevî idi. Ayrıca Muaz İbnu Cebel ile Amr İbnu'l-As'ı Yemen'e atamıştır; bunların ikisi de Haşimî ya da Alevî değildi. Bununla birlikte, Müslümanların Ebu Bekir, Ömer ve Osman'a biat ettikleri kesin olarak sabittir; Ali de bu üçüne, Banu Haşim'den olmamalarına rağmen biat etmiştir. Sahabe, onlara biat etmeye itiraz etmemiş, Haşimî ya da Alevî olmadıkları gerekçesiyle biat etmeye karşı çıktığı nakledilen kimse de olmamıştır. Ali, İbnu Abbas ve Banu Haşim'in bütün ailesi dahil sahabenin bu tutumu, halifenin Haşimî ya da Alevî dışından da olabileceği konusunda bir icma olarak kabul edilmektedir. Ali ﷺ'in ve Allah'ın Elçisi ﷺ'in ehl-i beytinin üstünlüğüne dair hadislere gelince, bunlar hilafetin yalnızca onlara verilmedikçe akdedilemeyeceğini değil, yalnızca onların bu konuya daha layık olduklarını göstermektedir.

The Khaleefah does not also have to be Hashemi or ‘Alawi because the Messenger of Allah (pbuh) appointed people who were not from Banu Hashim nor from Banu ‘Ali to positions of authority. When He (pbuh) went out to Tabuk, He appointed Muhammad Ibnu Maslama as Wali over Madina and He was neither a Hashemi nor ‘Alawi. He (pbuh) also appointed Mu’az Ibnu Jabal and ‘Amru Ibn al-‘A‘as over Yemen, neither were of the Hashemi or ‘Alawi. In any case, it has been definitely proven that the Muslims gave the Bay’ah to Abu Bakr, ‘Umar and ‘Uthman, and that ‘Ali gave the Bay’ah to the three of them despite the fact that they were not from Banu Hashim. The Sahabah did not object giving the Bay’ah to them, and it was not reported that anyone had actually objected giving Bay’ah to them, because they were not Hashemites or ‘Alawis. This is considered a consensus of the Sahabah, (Ijmaa’) including ‘Ali and Ibnu Abbas and Banu Hashim’s entire household, that the Khaleefah could be from other than a Hashemi or an ‘Alawi. As for the Ahadith expressing a preference of ‘Ali and the Messenger of Allah’s household, these do not indicate that the Khilafah can’t be contracted except to them, they rather indicate that they are more favourable to it.

Yukarıdakiler, önceden ortaya konulan yedi koşulun dışında akdi koşullar bulunduğuna dair hiçbir delil bulunmadığını açıkça göstermektedir. Metni sahih olduğu kanıtlanmış bir ifade veya sağlam bir nasstan türetilmiş bir hüküm (Hukm) altına girmiş bir koşul dışında, bunun gibi her koşul akdi bir koşul değil, tercih koşuludur. Şeriat hükmünce, Halifenin Hilafet akdine bağlanması için gereken akdi koşul budur. Bunun dışında Müslümanlara adaylar sunulduğunda bu konuda bilgi verilir, böylece tercih ettikleri kişiyi seçebilirler. Akdi koşullar yerine getirildiği takdirde, diğer koşullara bakılmaksızın Müslümanların seçtiği herhangi bir kişi Halife olarak atanır.

The above clearly indicates that there is no evidence whatsoever stating that there are other contractual conditions apart from the seven previously outlined. Any other condition constitutes a condition of preference and not a contractual one if the text expressing such a condition has been proven genuine or such a condition has come under a rule (Hukm) derived from a sound text. Under Shari’ah law, what is required is the contractual condition for the Khilafah to be contracted to the Khaleefah. Apart from this, the Muslims will be told about it when the candidates are presented to them, so that they can elect the one whom they prefer. Any man whom the Muslims choose would be appointed Khaleefah if the contractual conditions were fulfilled regardless of the other conditions.