Bireylerin, Allah'ın (c.c.) emrettiği yöneticileri hesaba çekme görevi vardır; bu görev bireyler olarak kendilerine, gruplar ve partiler olarak da kendilerine düşer.

Individuals carry the duty of holding the rulers accountable, which has been ordered by Allah (swt), in their capacity as individuals and by groups and parties in their capacity as groups and parties.

Hayır, yanlış bir saygı ifadesi değil; ancak metinde ﷺ yalnızca Peygamber Muhammed için kullanılır. Bu pasajda Peygamber'den söz edilmediği için ﷺ yazılmaz. İyiliğe (Al-Khair) davet etmeye, Ma'ruf'u emretmeye ve Munker'den sakındırmaya ve yöneticileri hesap sorumluluğuna çağırmaya ek olarak, Allah (c.c.) Müslümanlara aralarından siyasi partiler kurmalarını da emretmiştir. Bu siyasi partiler, grup halinde, iyiliğe çağrıyı, yani İslam'a çağrıyı, Ma'ruf'u emretmeyi, Munker'den sakındırmayı ve yöneticileri hesap sorumluluğuna çağırmayı yerine getireceklerdir. Allah (c.c.) şöyle buyurur: “İçinizden, iyiliğe çağıran, Ma'ruf'u emreden ve Munker'den men eden bir topluluk bulunsun.” [TMQ Al-’Imran: 104]

In addition to ordering the Muslims to invite to the Good (Al-Khair), enjoin the Ma’ruf and forbid the Munkar and to hold the rulers accountable, Allah (swt) has also ordered them to establish political parties from among themselves. These political parties would carry out, as groups, the call to the Good, that is, to Islam, to enjoining Ma’ruf, to forbid the Munkar and to hold the rulers accountable. Allah (swt) says; “Let there arise from amongst you a group which calls to the good, enjoins Ma’ruf and forbids Munkar.” [TMQ Al-’Imran: 104]

Bu, Müslümanların aralarından bir topluluk oluşturmaları gerektiği anlamına gelir; bu topluluk gerçek bir topluluk niteliğine sahip olmalı ve iki iş yapmalıdır. Bunlar, İslam'a davet etmek ve iyiliği (ma'rufu) emredip kötülükten (münkerden) sakındırmaktır.

This means that the Muslims should establish a group from among themselves, which would have the quality of a group and would perform two actions. These are the call to Islam and to enjoin Ma’ruf and forbid Munkar.

Bu emrin kesinlik ifade ettiği, çünkü ayetin topluluğa yerine getirmesini emrettiği görevin, sayısız ayet ve hadisle teyit edildiği üzere Müslümanların yerine getirmek zorunda olduğu bir yükümlülük olması nedeniyledir. Bu durum, topluluk oluşturma emrinin kesin olduğuna dair bir karine teşkil eder. Dolayısıyla ayette geçen emir de kesindir. Bu, Müslümanlar üzerinde bir kifayet farzıdır. Bu görev aralarından bazıları tarafından yerine getirilirse, diğerleri sorumluluktan kurtulur, zira bu bireysel bir farz değildir. Allah (SWT), Müslümanlara aralarından iyiliğe çağırma, maruf ile emretme ve münkerden alıkoyma görevini yerine getirecek bir topluluk oluşturmalarını emretmiştir. O (SWT), ayette bütün Müslümanlara böyle bir görevi yerine getirmelerini emretmemiştir. Yalnızca bu görevi yerine getirecek bir topluluk oluşturmalarını emretmiştir. Dolayısıyla emir, iki görevin yerine getirilmesi üzerine değil, bir topluluğun oluşturulması üzerine odaklanmaktadır.

This command of establishing a group is decisive because the task that the verse commands the group to perform is an obligation that Muslims must perform as confirmed by the numerous Ayaat and Ahadith. This serves as a Qareenah that the command of establishing a group is decisive. The command mentioned in the verse is thus also decisive. It is a duty of sufficiency upon Muslims. If it is performed by some of them, others would be exempted, as it is not an individual duty. Allah (swt) has ordered the Muslims to establish from among themselves a group to carry out the duty of calling to the Good, to enjoin Ma’ruf and forbid Munkar. He (swt) did not command all the Muslims, in the verse, to carry out such a duty. He only ordered them to establish a group that carries out that duty. The order is thus focussed on the establishing of a group and not on the performing of the two tasks.

Bu iki görev, kurulması gereken grubun yükümlülüğünü belirler ve dolayısıyla bu, grubun doğasının bir tanımıdır.

The two tasks just determine the duty of the group that has to be established and it is thus a description of the nature of the group.

Grup, bir grup olarak görevini yerine getirebilmesi ve görevini yerine getirirken bir grup olarak varlığını sürdürebilmesi için belirli şartları yerine getirmelidir.

The group, in order for it to carry out its duty as a group and to continue as a group while carrying out its duty, should fulfil certain requirements.

Bir grubu grup yapan, tüm üyelerini birbirine bağlayan bir bağın varlığıdır. Böylece üyeler, bir blok gibi tek bir beden oluştururlar. Bu bağ olmadan, Allah'ın (swt) kurulmasını emrettiği grup, grup olarak işlemiş olmazdı. Bu grubu, düzgün işleyen bir grup olarak ayakta tutan şey, itaati farz olan bir Emir'in bulunmasıdır. Şer'i hüküm, üç ve daha fazla kişiden oluşan her grubun üzerine bir Emir atamasını emretmiştir. Allah Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Açık bir arazide bulunan üç kişinin, aralarından birini emir olarak atamaları haram kılınmıştır." [Ahmed, Abdullah bin Amr'dan rivayet etmiştir] Grup içinde bir bağın bulunması ve itaati zorunlu bir Emir'in bulunması olmak üzere bu iki nitelik, Allah'ın (swt) şu sözünde emredilen, bağı ve itaati zorunlu bir Emir'i olan bir grubun kurulmasını gösterir: "Sizden, bir topluluk (grup) oluşsun." [TMQ Al-i İmran: 104] Grup, blok, parti, dernek ya da grubu ifade etmek için kullanılan herhangi başka bir ad, grubun gerekliliklerini yerine getirir ve onu faaliyet halinde bir grup olarak sürdürür. Bu da ayetin grupların, partilerin, blokların, örgütlerin ya da benzerlerinin kurulmasını emrettiğini gösterir.

What makes it a group is the presence of a bond that links all its members. They thus form a single body, like a bloc. Without this bond the group that Allah (swt) has ordered to be established would not be working as a group.What maintains it, as a group that functions properly is the presence of an Ameer whose obedience is obligatory. The Shar’a ordered every group of three people or over to appoint an Ameer over it. The Messenger of Allah (pbuh) said; “It would be forbidden for three people who are in an open country, not to appoint one from among them as Ameer.” [Narrated by Ahmed from ‘Abdullah bin ‘Amru] These two qualities, the presence of a bond among the group and the presence of an Ameer who must be obeyed, indicate that a group that has a bond and an Ameer who must be obeyed must be established when Allah (swt) says; “Let there arise from amongst you a group.” [TMQ Al-’Imran: 104] The group, or the bloc, or the party, or the association or any other name used to refer to a group, would fulfil the requirements of a group and maintain it as a group at work. This indicates that the verse orders the founding of groups, or parties, or blocs, or organisations or the like.

Bir grup kurma emri, siyasi partiler kurma emridir. Bu, ayetin bu grubun görevini belirlediğinden çıkarılır: İslam'a davet etmek, marufu emretmek ve münkerden alıkoymak. Marufu emretme ve münkerden alıkoyma görevi geneldir ve sınırlandırılmamıştır. Dolayısıyla bu görev yöneticileri de kapsar ve bu da onların hesaba çekilmesini gerektirir. Yöneticilerin hesaba çekilmesi, siyasi partilerin yerine getirdiği siyasi bir görevdir ve siyasi partilerin en önemli görevidir.

The order to establish a group is an order to establish political parties. This is deduced from the fact that the verse has determined the duty of this group that is the call to Islam, enjoining the Ma’ruf, and forbidding the Munkar. The duty of enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar is general and not restricted. It therefore includes the rulers and this implies holding them accountable. The holding of the rulers accountable is a political task performed by the political parties and it is the most important task of the political parties.

Bu nedenle bu ayet, İslam'a davet eden, marufu emreden ve münkeri yasaklayan, yöneticileri eylemleri ve davranışları açısından hesap soran siyasi partiler kurmanın farz olduğunu göstermektedir.

Thus the verse indicates the duty of establishing political parties which would call to Islam, enjoin Ma’ruf and forbid Munkar, and would hold the rulers accountable for their actions and conduct.

Ayet ayrıca bu partilerin İslami olmasını, İslam akîdesine dayanmasını ve İlahi hükümleri benimsemesini gerektirdiğini de göstermektedir. Bu partilerin komünist, sosyalist, kapitalist, milliyetçi olmaları veya demokrasi, laiklik, masonluk çağrısı yapmaları ya da İslam akîdesi dışında bir temele dayanmaları, ya da İlahi hükümlerden başkasını benimsemeleri yasaktır. Bunun nedeni, ayetin bu partilerin niteliğini, görevlerini belirlemek suretiyle tespit etmiş olmasıdır. Bu görevler İslam'a davet, maruf'u emretmek ve münkerden alıkoymaktır; bu görevleri yerine getiren her parti İslam'ı taşımak ve İslam esasına dayanmak zorundadır. Komünist, sosyalist, kapitalist, demokratik, laik, masonik, milliyetçi, vatanperver veya bölgesel bir esasa dayanan herhangi bir grup, İslami bir temele dayanmış, İslam'ı taşımış ya da İslam'ın hükümlerini benimsemiş olmaz. Böyle bir parti, aksine küfür esasına dayanır ve küfür kavramları etrafında yapılanmış olur.

The verse also indicates that the parties should be Islamic, be based on the Islamic ‘aqeedah and adopt the divine rules. It is forbidden for these parties to be communist, socialist, capitalist, nationalist, or parties calling for democracy, secularism, masonism, or to be founded on anything other than the Islamic ‘aqeedah, or adopting other than the divine rules. This is because the verse has determined the quality of these parties by way of determining their tasks. These tasks are the call to Islam, enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar, and any party that performs such tasks must carry Islam and be founded on the basis of Islam. Any group founded on a communist, socialist, capitalist, democratic, secular, masonic, nationalist, patriotic, or regional basis would not be founded on an Islamic basis, nor carrying Islam, nor adopting the rules of Islam. Such a party would rather be founded on a basis of disbelief and structured around concepts of disbelief.

Bu nedenle Müslümanların komünizm, sosyalizm, kapitalizm, demokrasi, laiklik, masonluk, vatanseverlik, milliyetçilik ya da İslam dışındaki herhangi bir temel üzerine toplanmaları haramdır.

It is thus forbidden for the Muslims to gather on the basis of communism, socialism, capitalism, democracy, secularism, masonism, patriotism, nationalism or any basis other than Islam.

Bu partiler açık olmalı, gizli olmamalıdır. İyiliğe çağırmak, ma'rufu emretmek ve münkeri yasaklamak, yöneticileri hesap sorumluluğuna çekmek ve ümmetin desteğiyle iktidarı ele geçirme çalışması; bunların hepsi, kendisinden beklenen amaca ulaşabilmesi için açık ve belirgin biçimde yürütülmeli, gizli ve sır niteliğinde yapılmamalıdır.

These parties must be overt and not secret. The call for the Good and enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar, as well as holding the rulers accountable and the work towards the seizing of power via the Ummah should be carried out openly and explicitly and not confidentially and secretly, in order to achieve the purpose demanded of it.

Bu gruplar fiziksel faaliyetlerde bulunmamalıdır. Sözlü olarak İslam'a davet etmeli, sözle emr-i bi'l-maruf ve nehy-i ani'l-münker yapmalıdırlar. Tarzları barışçıl olmalıdır; silaha sarılmamalı ve şiddete başvurmamalıdırlar. Çünkü yöneticiye karşı güç kullanmak haramdır ve hadisler bunu vurgulamıştır. Emr-i bi'l-maruf ve nehy-i ani'l-münker ile yöneticileri hesap sorma, güç kullanılmadan yerine getirilebilir. Tarz ve yöntemler barışçıl olmalıdır. Yöneticiye karşı güç kullanmak ve silahla yüzleşmek haramdır; ancak Allah'tan (swt) delili bulunan açık bir küfür fiili işlediğini görmedikçe bu caiz değildir. Nitekim Ubade İbnu's-Samit'in hadisinde şöyle buyrulmuştur: "Ve yöneticilerin yetkisi konusunda, Allah'tan bir delil bulunan açık bir küfür görmedikçe onlarla çekişmeyin."

These parties should not carry out physical activities. They should call to Islam verbally and enjoin Ma’ruf and forbid Munkar verbally. Their styles must be peaceful; they should not take up arms, nor use violence. This is because the use of force towards the ruler is forbidden, and the Ahadith have stressed this. Enjoining Ma’ruf and forbidding Munkar as well as holding the rulers accountable can thus be carried out without the use of force. The styles and means must be peaceful. It is forbidden to use force and confront the ruler with weapons except in case He showed the flagrant disbelief of which we have proof from Allah (swt), as mentioned in the Hadith of ‘Ubadah Ibnus-Samit; “And not to dispute with the people their authority unless you witness an act of flagrant disbelief about which you have proof from Allah.”